เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2052 ตอนพิเศษ ชางฮ่าว ฉันต้องการ

บทที่ 2052 ตอนพิเศษ ชางฮ่าว ฉันต้องการ

“เขาบอกว่าคู่รักที่นัดเจอกันตามลำพัง ดูหนังเรื่องนี้จะเหมาะที่สุด”

“ข้ารู้ว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนตอนนี้ยังห่างเหินกันมาก แม้ฮั่วเซียวหมิงจะเป็นการกลับชาติมาเกิดของจิตวิญญาณดั้งเดิมของข้า แต่ก็เป็นเพียงจิตวิญญาณดั้งเดิมเท่านั้น เจ้าคงไม่อาจยอมรับข้าได้ในทันที”

“ข้าไม่ได้คิดอยากจะทำอะไรกับเจ้าเร็วขนาดนั้นหรอกนะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูร้อนรนเล็กน้อย

“ฉันจะทำค่ะ”

ฉู่ลั่วพูดเสียงแหบพร่า

“ฮั่วเซียวหมิงเป็นคนแบบไหน เจ้าไม่เข้าใจหรือไง? ข้ากับเขา…” คำพูดของชางฮ่าวหยุดชะงักไป “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

ฉู่ลั่วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ชางฮ่าวจึงเห็นสีหน้าของเธออย่างชัดเจน

ในดวงตาที่เย็นชาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกเร่าร้อนเข้มข้น ราวกับสระน้ำพุที่กำลังจะท่วมท้นออกมาจากตัวเธอ

ชางฮ่าวจ้องมองฉู่ลั่วสักพัก ขมวดคิ้วมุ่น ในสายตาพลันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มองตรงไปที่อาหารบนโต๊ะทันที

“ตงไห่!”

เขากัดฟันพูดอย่างดุดัน “ดี! ดีมาก! พวกเขากล้าหลอกกระทั่งข้า! อาหารที่ข้ากิน พวกเขากล้าเอามือมาแตะต้อง”

“ดูเหมือนว่าข้าบรรพบุรุษของเผ่ามังกรคงไม่ได้แสดงอำนาจมานานเกินไปแล้วสินะ พวกเขาถึงคิดว่าข้าเป็นแค่ไส้เดือนตัวหนึ่ง”

เขาวางมือลงบนไหล่ของฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว เจ้ารอก่อนนะ ตอนนี้ข้าจะไปวังมังกร แน่นอนว่าข้าจะนำยากลับมาให้เจ้า”

“อาหารมื้อนี้ก็ไม่ใช่ความตั้งใจของข้านะ”

ภาพยนตร์ที่ฉายอย่างโจ่งแจ้ง อาหารที่มีปัญหา

เรื่องบังเอิญหนึ่งครั้งสองครั้งมารวมกัน ถ้าจะบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญอีก ใครกันจะเชื่อ

พอชางฮ่าวนึกถึงภาพลักษณ์ของตัวเองในใจฉู่ลั่ว เขาก็อยากจะฉีกเจ้าหมึกยักษ์ให้เป็นชิ้น ๆ และพลิกทะเลตะวันออกทั้งหมดให้กลับหัวกลับหางเสียเลย

เขาหมุนตัวจะเดินจากไป แต่เพิ่งก้าวไปได้หนึ่งก้าวก็ถูกมือข้างหนึ่งจับแขนเอาไว้

“ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของคุณค่ะ”

“ไม่ว่าคุณจะเป็นฮั่วเซียวหมิง หรือเป็นชางฮ่าวในตอนนี้ ฉันก็รู้ว่าคุณไม่จำเป็นต้องทำเรื่องสกปรกแบบนี้หรอก”

มือของฉู่ลั่วมีอุณหภูมิที่แปลกประหลาดไป

เธอได้ยกระดับพลังกายมานานแล้ว พิษในโลกมนุษย์ไม่มีผลกระทบอะไรต่อตัวเธออีก

แต่น่าเสียดายที่หอยนางรมสวรรค์นี้ถูกราชามังกรแห่งทะเลตะวันออกเพาะเลี้ยงมาเป็นพิเศษ เพื่อใช้กับพวกเทพโดยเฉพาะ

ความร้อนที่ผิดปกตินี้ทำให้ชางฮ่าวรู้สึกเหมือนแขนที่ถูกฉู่ลั่วจับไว้ไม่ใช่แขนของเขา

ไอร้อนนี้แผ่ซ่านจากแขนไปจนถึงหัวใจของเขาทันที

“แค่เชื่อข้าก็พอ ข้าจะไปเอายามาให้”

เขาเตรียมจะเดินออกไป แต่แรงกำนั้นกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เขาหันกลับมามองฉู่ลั่วด้วยความสงสัย แต่กลับสบเข้ากับดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำของเธอ คลื่นน้ำที่กระเพื่อมอยู่ในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิจากฝ่ามือของเธอเสียอีก ทำให้ทั้งร่างของเขาแข็งค้างอยู่กับที่

“ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของคุณ และฉันรู้ว่าตอนนี้คุณยังไม่อยากมีอะไรกับฉัน”

“แต่ว่า…ฉันอยาก”

ชางฮ่าวพลันเบิกตากว้าง

ฉู่ลั่วกำแขนของชางฮ่าวแน่นขึ้น เธอมองใบหน้านั้น ลมหายใจที่ปล่อยออกมาเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม

“ชางฮ่าว ฉันต้องการ”

ชางฮ่าวเห็นเธอจ้องมองเขาไม่วางตา เรียวคิ้วยิ่งขมวดหนักขึ้น “สิ่งนี้ส่งผลกระทบกับเจ้ามากเกินไปแล้ว และอีกอย่าง…”

เขาหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของฮั่วเซียวหมิงหายไป กลับคืนสู่ใบหน้าดั้งเดิมของตัวเอง ใบหน้าที่ทั้งหล่อเหลาและดุดันมากกว่า

“และอีกอย่าง ข้าไม่อยากใช้ใบหน้านั้น”

เป็นเพราะยา

เป็นเพราะใบหน้านี้

ถึงทำให้เธอกระตือรือร้นแบบนี้

ทำให้เธอเกาะติดเขาไม่ยอมปล่อย

ถ้าไม่ใช่เพราะอาหารมื้อนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าของฮั่วเซียวหมิง เธอจะยอมรับเขาได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร

แต่เขาชางฮ่าวไม่เต็มใจ

“ฉู่ลั่ว เจ้าดูให้ดี นี่คือใบหน้าที่แท้จริงของข้า”

“ข้าคือชางฮ่าว!”

ประโยคนี้ทำให้แรงที่จับแขนของเขาอยู่คลายออกลงเล็กน้อย

ชางฮ่าวพลันรู้สึกขมขื่นในใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ