เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2087 ตอนพิเศษ ปล่อยวางเรื่องหว่านหว่าน

บทที่ 2087 ตอนพิเศษ ปล่อยวางเรื่องหว่านหว่าน

ยมทูตขาวดำโบกมือ

“จับฉู่จ้านมัดไว้ ส่งไปยังโลกอื่น”

“เสร็จงานเมื่อไหร่ก็ค่อยไปรับกลับมา”

กลุ่มยมทูตพุ่งเข้ามาล้อมฉู่จ้านทันที

แต่ละคนต่างโยนเชือกของตัวเองออกมา ชั่วพริบตานั้นก็มัดฉู่จ้านจนแน่นเหมือนบ๊ะจ่าง

“พาตัวไปได้!”

ขณะที่เหล่ายมทูตกำลังจะลากฉู่จ้านไป ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ ฉู่จ้านก็เบิกตากว้าง ตะโกนเสียงดังลั่น พลังวิญญาณอันทรงพลังแผ่ซ่านออกจากร่างของเขา ทำให้เชือกทั้งหมดถูกเผาขาดในพริบตา

“เขาบ้าไปแล้วหรือไง!”

“พลังบำเพ็ญระดับของเขาการใช้พลังวิญญาณอย่างหักโหมแบบนี้ จิตธรรมญาณจะเหือดแห้ง วิญญาณต้องสลายไปแน่นอน”

“จะห้ามเขาอีกไหม?”

ยมทูตทั้งหมดไม่กล้าขยับเขยื้อน ฉู่จ้านจึงสลัดหลุดจากเชือกที่พันธนาการและกำลังจะวิ่งออกไปจากปรโลก

ตอนนั้นเอง พลังงานที่มองไม่เห็นสายหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านหลังอย่างฉับพลัน กดร่างของเขาให้จมลงกับพื้นไปทั้งตัว

ยมทูตขาวดำและเหล่ายมทูตทั้งหมดต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน

“ฉู่จ้าน นี่คือปรโลก ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าจะมาอาละวาดตามใจชอบได้”

ฉู่จ้านถูกกดจนหายใจไม่ออก ได้แต่เบิกตาสีแดงก่ำจ้องตรงไปข้างหน้า

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ไร้ซึ่งความสงสารหรืออารมณ์ใด ๆ มีเพียงความน่าเกรงขามเท่านั้น

“ส่งเขาไปโลกอื่น ห้าร้อยปีห้ามกลับมา”

พลังนั้นจับตัวฉู่จ้านโดยตรง โยนเขาไปยังประตูทางเชื่อมอย่างง่ายดาย

ยมทูตขาวดำมีสีหน้ากังวลและจนปัญญา

ฉู่จ้านที่ถูกจับตัวได้มีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ประกายในแววตาค่อย ๆ จางหายไป

ห้าร้อยปี!

ซุนหงอคงยังสามารถขัดเกลานิสัยของตัวเองได้ แล้วจะพูดอะไรกับเขาที่เพิ่งบำเพ็ญมาเพียงร้อยปีเท่านั้น

เขาอาจจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้ถึงห้าร้อยปีด้วยซ้ำ

ขณะที่ฉู่จ้านกำลังจะสัมผัสกับประตู พลังอันอ่อนโยนสายหนึ่งก็ดึงเขาไว้อย่างกะทันหัน แล้วดึงกลับไปยังปรโลก

เงาหนึ่งร่างเหาะลงมาอยู่ข้างกายเขา

ฉู่จ้านหันไปมองทันที “ลั่วลั่ว! เธอ…เธอกลับมาได้ยังไง?”

ฉู่ลั่วไม่ตอบคำถามของฉู่จ้าน แต่มองไปยังความว่างเปล่าแล้วถามว่า “ให้เขาไปเจอกว่านหว่านได้ไหมคะ?”

“เขาละเมิดกฎของปรโลก ดังนั้นเขาสมควรได้รับการลงโทษ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “เขารับการลงโทษได้ค่ะ แต่ขอให้เขาได้พบกับกว่านหว่านก่อน ถ้าไม่ได้พบ ต่อให้เขาจะอยู่ในโลกอื่นก็ไม่สามารถทำงานให้กับปรโลกได้อย่างเต็มที่ และยิ่งไปกว่านั้น…นั่นคือกว่านหว่าน”

เมื่อพูดถึงกว่านหว่าน ราชานรกก็ลังเลขึ้นมา

เขาไม่สนใจว่าความสามารถของฉู่จ้านจะเป็นอย่างไร แต่เขาสนใจทายาทของหมอผีอย่างกว่านหว่านมากกว่า

“ได้!”

หลังจากคำว่า ‘ได้’ พลังที่กดทับบนร่างของฉู่จ้านก็หายไปทันที

เขามองฉู่ลั่วด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ฉู่ลั่วโบกมือให้เขา “ไปเถอะค่ะ!”

ฉู่จ้านพยักหน้าเบา ๆ แล้วออกจากปรโลก

ยมทูตขาวดำพุ่งเข้ามาทันที “ปรมาจารย์ฉู่ ทำไมคุณกลับมาล่ะครับ?”

“ปรมาจารย์ฉู่ คุณกลับมาแต่ทำไมไม่บอกกล่าวสักคำ?”

“ปรมาจารย์ฉู่กลับมาครั้งนี้ ตั้งใจจะอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือแค่กลับมาเยี่ยมเยียนเท่านั้นครับ?”

ฉู่ลั่ว “ฉันกลับมาครั้งนี้เพราะมีเรื่องสำคัญต้องปรึกษากับพญายมราช รบกวนพวกคุณช่วยไปแจ้งให้หน่อยนะคะ”

“จะแจ้งอะไรอีก เจ้าลงมือไปแล้ว ยังจะแจ้งอะไรอีก” เสียงของฉินก่วงอ๋องดังขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “ยังไม่รีบมาอีกเหรอ!”

……

ฉู่จ้านเดินทางกลับมาถึงบ้านตระกูลฉู่ ไม่รอให้ซ่งเชียนหย่าและคนอื่น ๆ ถาม เขาก็รีบพูดด้วยความร้อนรน

“กว่านหว่านล่ะครับ? กว่านหว่านกลับมาแล้วหรือยัง? เธอกลับบ้านแล้วใช่ไหม?”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้า “กลับมาแล้ว! วันแรกที่เธอกลับมา เธอก็มาที่บ้านของเราเลย แต่เดิมเราให้เธออยู่ที่บ้านของเรา แต่เธอก็ไม่ยอม เธอจึงกลับไปอยู่ที่บ้านคุณตาคุณยายของคุณ…”

ยังไม่ทันจะพูดจบ ฉู่จ้านก็วิ่งออกไปแล้ว

ซ่งเชียนหย่ายืนอยู่ตรงประตู มองเขาหายลับไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

“ไม่ใช่ว่าไปโลกอื่นแล้วเหรอ? ทำไมพอกลับมาก็รีบไปหาหว่านหว่านเลย?”

ไม่ใช่ว่าเขาปล่อยวางเรื่องหว่านหว่านไปแล้วเหรอ?

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ