เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2090 ตอนพิเศษ สถานที่ฝังศพของปู่ย่า

บทที่ 2090 ตอนพิเศษ สถานที่ฝังศพของปู่ย่า

ชานเมืองฝั่งตะวันตก?

ฉู่จ้านเข้าใจทันที ในความคิดของเขา ที่นั่นเป็นสถานที่ฝังศพของปู่ย่า ด้วยสถานะของกว่านหว่าน เธอสามารถใช้สุสานเป็นทางไปสู่ปรโลกได้แน่นอน

เขาปล่อยวิญญาณและขึ้นรถเหาะ รถบินออกไปทันที ทิ้งให้วิญญาณตะโกนดังลั่นอยู่ที่เดิม “ยมทูตฉู่ อย่าลืมนะว่าคุณติดหนี้บุญคุณผมอยู่! แม้ว่าวิถีสวรรค์จะหลับใหลไป แต่เหตุและผลยังคงอยู่นะ! คุณเป็นหนี้ผม!”

ฉู่จ้านบินไปถึงสุสาน

รถเหาะเพิ่งลงจอด วิญญาณจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นรอบ ๆ สุสานทันที

“ฉู่จ้านมาแล้ว!”

“ยมทูตฉู่ ช่วยถามทางปรโลกให้ฉันหน่อยสิ ถึงฉันจะตายอย่างอนาถ แต่ก็มีคุณสมบัติพอจะเข้าปรโลกแล้วใช่ไหม? การต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอกทุกวันแบบนี้ เพื่อนสนิทของฉัน พวกเขาไปปรโลกกันหมดแล้ว”

“ยมทูตฉู่ ยมทูตฉู่ ปู่ย่าตายายของคุณก็ไปปรโลกกันหมดแล้ว วันนี้คุณมาที่นี่ทำไมหรือ? มีปีศาจร้ายหนีมาที่นี่หรือเปล่า?”

ฉู่จ้านไม่สนใจวิญญาณเหล่านั้น เขาวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่หลุมฝังศพของปู่ย่า แล้วก็เห็นเครื่องเซ่นไหว้ใหม่วางอยู่หน้าหลุมศพทั้งสอง รวมถึงอักขระที่นำไปสู่ปรโลกด้วย

“อ้อ วันนี้มีสาวน้อยหน้าตาสะสวยมาไหว้ปู่ย่าของคุณ แถมยังสามารถไปยังปรโลกได้ด้วย เป็นคนในตระกูลฉู่ของพวกคุณหรือเปล่า?”

ปกติแล้วผู้บำเพ็ญทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้าออกปรโลกได้ตามใจชอบ มีเพียงคนที่มีสถานะพิเศษบางคนเท่านั้นที่สามารถเข้าออกได้

ฉู่จ้านรู้สึกสะท้านในใจ เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่หยิบสมุดออกมาแล้วเดินทางไปปรโลกทันที

เมื่อไปถึงปรโลก เขาก็มุ่งตรงไปยังบริเวณที่ปู่ย่าอยู่ ด้วยบุญกุศลที่สั่งสมมา พวกท่านได้รับการจัดสรรที่ดินผืนหนึ่ง ตระกูลฉู่เผาเครื่องเซ่นไหว้ให้พวกท่านมากมาย ซึ่งตอนนี้ทั้งหมดได้กลายเป็นของจริงแล้ว

ผู้อาวุโสทั้งสองนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก พอเห็นฉู่จ้านเดินมา พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

ฉู่จ้านมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นคนที่เขาอยากเจอ “คุณปู่คุณย่า แล้วหว่านหว่านล่ะครับ?”

“ไปแล้ว!”

“ไปแล้วเหรอครับ? ไปไหนล่ะ?”

คุณย่าโบกพัดในมือพลางเคาะเท้าเบา ๆ “พวกเราจะรู้ได้ยังไงล่ะ? หว่านหว่านอยากไปไหนก็ไปนั่นแหละ”

ฉู่จ้าน “…”

“เธอไม่อยากเจอผมใช่ไหมครับ?”

“เธอกำลังหลบผมอยู่หรือเปล่า?”

คุณย่าหยุดมือที่กำลังโบกพัด ไม่ได้พูดอะไร

แต่คุณปู่เห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะด่าว่า “ทำไมหว่านหว่านต้องหลบหน้าแกด้วย? แกเลิกคิดว่าตัวเองสำคัญได้แล้ว”

แววตาของฉู่จ้านดับวูบลงอย่างสิ้นเชิง เขายิ้มเยาะตัวเอง “ใช่แล้ว! ทำไมเธอต้องหลบหน้าผมด้วย? เธอคงไม่สนใจผมหรอก เธอจะหลบหน้าผมทำไมล่ะ? ถ้าเธอเห็นผม เธอคง…คง…ไม่รู้สึกอะไรเลย”

“บางที…เธออาจจะลืมไปแล้วว่าผมชื่ออะไร”

“เธอคงไม่สนใจผมแล้ว”

การวางแผนร้อยปี ทีละก้าว ทีละกลยุทธ์ เขาทำทั้งหมดนี้เพียงเพื่อจะได้เจอเธอสักครั้ง

เพียงแค่… อยากเจอเธอสักครั้ง

“แกจะแต่งตัวแบบนี้ไปให้ใครดู ถ้าฉันเป็นหว่านหว่าน ฉันก็คงไม่สนใจแกหรอก จัดการตัวเองให้ดีหน่อย เดี๋ยวพอเจอหว่านหว่านแล้วจะทำให้เธอตกใจ”

ฉู่จ้านค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองย่าที่มีสีหน้ารังเกียจ “ย่าครับ…”

ย่าโบกพัดในมือออกมาตีตัวเขา “แกโง่หรือไง! ถ้าหว่านหว่านไม่อยากเจอแกจริง ๆ ทำไมเธอต้องอยู่ใกล้บ้านตระกูลฉู่ขนาดนั้นด้วย พวกเราอยู่ที่ปรโลกนะ ด้วยสถานะของเธอ เธอสามารถมาเยี่ยมพวกเราที่ปรโลกได้ตลอดเวลา ทำไมต้องอยู่ที่คฤหาสน์เดิมของพวกเราด้วย?”

ฉู่จ้านดวงตาเป็นประกายขึ้นมา มองย่าด้วยความหวังแต่ก็กลัวในเวลาเดียวกัน

ย่าจ้องเขาด้วยสายตาดุ ๆ “แกยังไม่ไปอีกหรือ?”

ฉู่จ้านรีบเดินออกไปทันที แต่วิ่งได้ครึ่งทางเขาก็วิ่งกลับมา “แล้วเธอไปที่ไหนล่ะครับ?”

ในตอนนี้ เสียงของเขาเต็มไปด้วยพลัง ดวงตาเปล่งประกายจนแสบตา

ย่าไม่ตอบอะไร

ปู่เดินมาตบไหล่เขาเบา ๆ “แกลองคิดดูสิ ถ้าหว่านหว่านมาถึงปรโลกแล้วรู้ว่าแกทำเรื่องแบบนี้ เธอจะไปตามหาแกที่ไหน?”

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ