เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2089 ตอนพิเศษ กว่านหว่าน เธออยู่ที่ไหนกันแน่
- Home
- เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด
- บทที่ 2089 ตอนพิเศษ กว่านหว่าน เธออยู่ที่ไหนกันแน่
บทที่ 2089 ตอนพิเศษ กว่านหว่าน เธออยู่ที่ไหนกันแน่
กว่านซีที่พิงกรอบประตูอยู่กำลังเล่นเกมอย่างสบายใจ พลางพูดอย่างเกียจคร้านว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ! เป็นคุณเองที่ไม่รออยู่ที่นี่”
พอพูดจบ รถเหาะสีเงินก็ร่อนลงจอดนอกลานบ้าน กว่านซีเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที “หว่านหว่าน คุณกลับมาแล้ว”
กว่านหว่านเปิดประตูรถ “บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกพี่”
กว่านซีแค่นเสียงเย็นชา “ผมก็บอกไปหลายครั้งแล้วว่าผมไม่เรียกพี่”
เขาเข้าไปใกล้กว่านหว่าน “ในที่สุดผมก็รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงไม่อยากเรียกพี่”
“ทำไมล่ะ?”
“คนอายุน้อยกว่าไม่เรียกพี่ เพราะมีความคิดซุกซน! คำพูดในโลกของพวกคุณนี่แม่นยำจริง ๆ!” เขาเอนตัวพิงไหล่กว่านหว่านอย่างสนิทสนม “ผมไม่เรียกพี่ ไม่เรียกพี่”
“กว่านหว่าน ผมจะไม่มีวันเรียกคุณว่าพี่เด็ดขาด”
กว่านหว่านกำลังถือของเดินเข้าไปในคฤหาสน์ จู่ ๆ ก็หันกลับมามองด้านนอก สายตาจับจ้องยังจุดที่รถเหาะของฉู่จ้านลงจอดเมื่อครู่ “เมื่อกี้มีคนมาที่นี่หรือเปล่า?”
กว่านซีมองไปทางนั้นแล้วส่ายหัวแรง ๆ “ไม่มี ไม่มีเลยสักคน”
กว่านหว่านมองใบหน้าที่แสดงออกถึงความผิดของกว่านซี แล้วยื่นนิ้วไปแตะที่หน้าผากของเขา “ถ้าวันไหนนายไม่ก่อเรื่อง คงรู้สึกไม่สบายใจใช่ไหม?”
กว่านซี “นี่ไม่เรียกว่าก่อเรื่อง เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองต่างหาก”
เขาพูดอย่างหนักแน่นและมั่นใจ ทำให้กว่านหว่านอดยิ้มขำไม่ได้
เธอนำข้าวของทั้งหมดเข้ามาในบ้าน แล้วหยิบของอีกชิ้นขึ้นมา พูดกับกว่านซีว่า “ฉันจะไปพบคุณปู่คุณย่า ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะไปปรโลกสักหน่อย”
“ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ นายต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”
“เล่นเกมให้น้อยหน่อย ออกไปเดินเล่นบ้าง”
กว่านซีมองกว่านหว่านที่หิ้วกล่องของออกไปอย่างจนปัญญา
…..
ฉู่จ้านขับรถไปยังสถานที่ต่าง ๆ มากมาย
เขาไปทุกที่ที่นึกออก
บ้านเกิดของกว่านหว่าน สถานที่ที่พ่อแม่ของกว่านหว่านอาศัยอยู่ สถานที่ที่พวกเขาเคยเรียนหนังสือ…ทุก ๆ ที่เขาเคยไปมาแล้ว
แต่ก็ไม่มี
ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่มีกว่านหว่าน
ฉู่จ้านมองเส้นทางเขื่อนตรงหน้า มันถูกทำลายไปแล้วในช่วงสงครามเมื่อร้อยปีก่อน ตอนนี้เป็นเขื่อนที่สร้างขึ้นใหม่ ทัศนียภาพเก่า ๆ จึงหายไปหมดแล้ว
ไม่ใช่แค่เขื่อนนี้เท่านั้น ทิวทัศน์มากมายในอดีตก็จางหายไปจนหมดสิ้น
โรงเรียนถูกรื้อถอนและสร้างใหม่ไปนานแล้ว
บ้านเกิดของกว่านหว่านก็ไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็นแม้แต่น้อย โลกเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป ทุกสิ่งในความทรงจำหายไปหมดแล้ว
ฉู่จ้านกำพวงมาลัยแน่น สีหน้าเหม่อลอย
แต่เขาก็ยังอยากเจอกว่านหว่าน
กว่านหว่าน เธออยู่ที่ไหนกันแน่?
“เฮ้ย!”
ใบหน้าขนาดใหญ่ที่ดูน่าขนลุกปรากฏขึ้นกะทันหันตรงหน้าต่างรถของฉู่จ้าน
“ยมทูตฉู่ ยมทูตฉู่!”
ฉู่จ้านเปิดที่ปัดน้ำฝนทันที ปัดไปมาสองสามครั้งก็ทำให้ผีที่เกาะอยู่บนกระจกถูกม้วนเป็นก้อน
สมองของเขายังคงทำงานรวดเร็ว ครุ่นคิดถึงทุกสถานที่ที่กว่านหว่านอาจจะไป
“ยมทูตฉู่ ผมรู้ว่าคนที่คุณกำลังตามหาอยู่ที่ไหน”
สีหน้าของฉู่จ้านพลันกลับมาเป็นปกติ เขาจ้องมองวิญญาณที่ถูกม้วนเป็นก้อนด้วยสายตาเย็นชา “นายพูดว่าอะไรนะ?”
วิญญาณบอก “ผมรู้ว่าคนที่คุณกำลังตามหาอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่ไหน?”
วิญญาณหัวเราะแห้ง ๆ ดึงตัวเองออกจากหน้าต่างรถ แล้วพูดชวนให้สงสัย “คุณอยากรู้จริง ๆ หรือ? ถ้าคุณอยากรู้…”
ยังพูดไม่ทันจบ ฉู่จ้านก็ก้าวลงมาจากรถแล้ว มือข้างหนึ่งกดลงบนไหล่ของวิญญาณ สายตาเย็นชา น้ำเสียงหนักแน่น “นายรู้ไหมว่าฉันต้องการพบใคร?”
วิญญาณ “รู้สิครับ! คุณหมอกว่านหว่านไงครับ!”
“เธออยู่ที่ไหน?”
วิญญาณ “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าผมพูดไม่ได้ แต่ว่า… ฮิ ๆ…”
“เธอ อยู่ ที่ ไหน?”
วิญญาณยังอยากจะเล่นตัวอีกหน่อย แต่แรงกดที่แขนหนักขึ้นเรื่อย ๆ จึงจำใจต้องพูดออกมาทั้งที่ยังแยกเขี้ยวยิงฟัน
“สุสาน ๆ ตอนที่ผมหลบหนีการไล่ล่าของยมทูต ผมเห็นหมอกว่านผ่านสุสานไปยังปรโลก”
“สุสานไหน?”
“สุสานชานเมืองฝั่งตะวันตก!”
ชานเมืองฝั่งตะวันตก?
เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ