เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2093 ตอนพิเศษ บทลงโทษที่ปรโลกกำหนด

บทที่ 2093 ตอนพิเศษ บทลงโทษที่ปรโลกกำหนด

หลังจากออกจากปรโลก ฉู่ลั่วก็ตรงไปที่ตระกูลฉู่ทันที และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากคนในตระกูลฉู่

ฉู่เหิงถามอย่างร้อนรน “แล้วเทียนเป่าล่ะ? กลับมาคราวนี้ไม่ได้พาเทียนเป่ามาด้วยหรือ?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “เทียนเป่ายังมีธุระอื่นต้องทำ เลยกลับไปโลกอื่นก่อนแล้ว”

ฉู่เหิงถอนหายใจ

ซ่งเชียนหย่าจับมือเธอไว้แล้วถามอย่างรีบร้อน “แล้วคราวนี้ลูกจะกลับมาอยู่นานแค่ไหน? จะพักอยู่ที่บ้านหรือว่า…”

ฉู่ลั่ว “หนูจะอยู่แค่ไม่กี่วันเท่านั้น ไม่ได้พักที่บ้านหรอกค่ะ หลังจากพบพี่สามแล้ว หนูก็เตรียมจะไปที่คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน”

พอได้ยินว่าเธอจะไม่มาอยู่ที่นี่ ซ่งเชียนหย่าก็รู้สึกปวดใจ

“กว่านหว่านกลับมาแล้วนะ อาจ้านออกไปตามหากว่านหว่าน” เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ไม่ยึดติดกับเรื่องที่ฉู่ลั่วจะอาศัยอยู่ที่บ้านหรือไม่อีกต่อไป

ฉู่ลั่วพยักหน้าเบา ๆ “หนูรู้ ไม่นานพวกเขาก็จะกลับมาค่ะ”

สิ้นเสียงเธอก็มีเสียงดังมาจากประตูทางเข้า

สักพักฉู่จ้านก็เดินเข้ามาพร้อมกับกว่านหว่าน

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่มือซึ่งกุมกันของพวกเขาทันที มีเพียงฉู่ลั่วเท่านั้นที่มีสีหน้าเหมือนคาดการณ์เอาไว้แล้ว

“กว่านหว่าน อาจ้าน พวกเธอ…”

ฉู่จ้านกำมือของกว่านหว่านแน่น กลัวว่าทุกสิ่งตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน

กว่านหว่านกลับยกมือที่กำลังจับกันอยู่ขึ้นมา “หนูกับอาจ้านคืนดีกันแล้วค่ะ”

เธอเห็นฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว คุณกลับมาแล้วเหรอ? ฉันรู้ว่าคุณต้องกลับมา”

เธอรู้สึกถึงความผิดปกติในโลกอื่นแล้ว

“เทียนเป่าล่ะ?”

“เทียนเป่ากลับไปโลกอื่นแล้ว”

กว่านหว่านถอนหายใจอย่างโล่งอก “ก็จริงนะ เทียนเป่ามีความเชื่อมโยงกับโลกอื่นลึกซึ้งกว่าพวกเราทุกคน ถ้าโลกอื่นเกิดความผิดปกติ เธอก็ต้องรู้สึกได้ก่อนใครแน่นอน”

ฉู่จ้านยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ กว่านหว่าน มือของเขากุมมือเธอแน่น สายตาจับจ้องกว่านหว่านตลอดเวลา

ฉู่ลั่วมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณบุกรุกเข้ามาในประตูเชื่อม และต่อต้านกฎของปรโลก ทางปรโลกจะลงโทษคุณตามกฎระเบียบค่ะ”

สีหน้าของฉู่จ้านเปลี่ยนไปทันที

เขาเพิ่งจะได้พบกับกว่านหว่าน เขาไม่อยากรับโทษที่ทำให้ต้องแยกจากกว่านหว่านอีก

ท่าทางของกว่านหว่านเต็มไปด้วยความตกใจ “คุณ… คุณไม่ได้ขออนุญาตกลับมา แต่คุณฝ่ากลับออกมาเองเหรอ? คุณยังต่อสู้กับทางปรโลกด้วย?”

ฉู่จ้าน “ฉันอยากเจอเธอ”

หากเขาไม่ได้ไปยังโลกอื่น ไม่ได้วางแผนทุกขั้นตอนจนเกิดความหวังในใจ เขาคงจะอดทนได้แน่นอน

ตอนที่เขาก้าวเท้าเข้าโลกแห่งนี้เป็นครั้งแรก เขาก็เกิดความหวังขึ้นมาทันที รอคอยอยู่ทุกวัน รอคอยโอกาสที่จะได้พบกับกว่านหว่าน

แต่ผลลัพธ์ที่รอกลับกลายเป็น…

กว่านหว่านกลับไปแล้ว

กว่านหว่านพาผู้ชายที่อยู่ด้วยกันทั้งเช้าเย็นกลับไปแล้ว

เขายอมรับไม่ได้

เขาทนไม่ไหว

ถึงจะต้องตาย เขาก็ต้องอยู่ใกล้เธอให้ได้สักนิด

ความคิดที่เกือบจะบ้าคลั่งเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหัวของฉู่จ้าน มือที่กำลังจับมือของกว่านหว่านสั่นเล็กน้อย แต่เขาควบคุมสีหน้าได้ดีมาก นอกจากแววตาที่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยแล้วก็ไม่มีอะไรอีก

“ปรโลก… ปรโลกบอกว่ายังไง? จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ขอแค่ให้ฉันได้เจอกับกว่านหว่าน”

เขาจ้องมองฉู่ลั่วด้วยสายตาตื่นเต้น

“ลั่วลั่ว ฉันไม่ขออะไรอีกแล้ว ขอแค่ได้เจอกว่านหว่าน”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการวิงวอน ทำให้กว่านหว่านรู้สึกสงสาร เธอจึงหันไปมองฉู่ลั่วเช่นกัน

เมื่อเห็นมือที่กุมกันของทั้งสอง รวมถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัวเหมือนกัน ฉู่ลั่วจึงเอ่ยขึ้นว่า “บทลงโทษที่ปรโลกกำหนดมา…คือการมีชีวิตอยู่ในโลกอื่นเป็นเวลาห้าร้อยปี คุณจำเป็นต้องทำงานให้กับปรโลกที่โลกอื่นเป็นเวลาห้าร้อยปีค่ะ”

“ต้องไปอยู่ที่โลกอื่น”

ฉู่จ้านลืมตาโพลง ลมหายใจถี่รัวโดยไม่รู้ตัว

กว่านหว่านก็บีบมือเขาแน่น “ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเอง ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป! ฉันจะไปโลกอื่นพร้อมกับคุณ”

พูดจบ เธอก็หันไปมองฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว ขอบคุณนะ”

เธอรู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ลั่วออกหน้า ปรโลกคงไม่ลงโทษแบบนี้เพื่อเห็นแก่ฉู่ลั่ว

ปรโลกมักจะลงโทษอย่างโหดร้าย มักจะจงใจโจมตีจุดที่เจ็บปวดที่สุด

แต่ครั้งนี้ พวกเขากลับปล่อยฉู่จ้านไป

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ