เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2100 ตอนพิเศษ เพื่อนคนแรก
บทที่ 2100 ตอนพิเศษ เพื่อนคนแรก
“จะมีคนมากมายที่เหมือนเยว่เยว่ พวกเขาจะมองนายด้วยสายตาที่เท่าเทียม แม้พวกเขาจะเห็นรูปลักษณ์ที่น่าเกลียดของนาย แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นเพื่อนของนาย”
“เพื่อนเหรอ?” กว่านซีมองกว่านหว่านที่อ่อนโยนตรงหน้า เขาส่ายหัวไปมา “ผมไม่ต้องการเพื่อน ผมต้องการแค่คุณ คุณเคยสัญญากับผมไว้ว่าจะอยู่เคียงข้างผมตลอดไป”
เขาจับมือของกว่านหว่าน “คุณจะไปที่ไหนก็พาผมไปด้วย”
“พาผมไปด้วยเถอะ!”
กว่านหว่านส่ายหน้า “อาซี นายรู้ไหม? ตอนที่นายเผยร่างปีศาจออกมา ฉันใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะทำให้นายฟื้นคืนสภาพ? หนึ่งร้อยวัน! ฉันใช้เวลาตั้งหนึ่งร้อยวันเต็ม ๆ ที่ทั้งทายาฝังเข็ม ถึงทำให้นายฟื้นคืนมาได้”
“แต่เยว่เยว่ไม่จำเป็นเลย” เธอจ้องตากว่านซี “เยว่เยว่ไม่จำเป็น เธอสามารถทำให้นายฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว”
“อาซี นายเข้าใจไหมว่านี่หมายความว่าอะไรสำหรับนาย?”
กว่านซีเงียบไป เขาเองก็รู้สึกตกใจเช่นกัน
“เยว่เยว่บอกว่า เธอยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับนาย ถ้านายไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย”
กว่านซีเงยหน้าขึ้นมองกว่านวาน
กว่านหว่านยิ้มน้อย ๆ เธอยื่นมือลูบศีรษะของกว่านซี สัมผัสเส้นผมนุ่มละเอียดของเขา ปลอบประโลมเขาราวกับกำลังปลอบแมวน้อย
“อาซี ตอนนี้นายมีเพื่อนแล้วนะ นี่คือเพื่อนคนแรกของนาย”
เพื่อนคนแรก!
กว่านซีนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เวินหลิงเยว่เอาแส้ฟาดเขาขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีสาเหตุ เขาสะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ
แต่ในใจกลับพึมพำคำว่า ‘เพื่อน’ ซ้ำไปซ้ำมา
เพื่อนที่เขาหวงแหน
เพื่อนคนแรกของเขา
นอกห้องประชุม เวินหลิงเยว่เดินเข้าไปหาฉู่จ้าน “อาเล็ก ครั้งนี้คุณสร้างความวุ่นวายใหญ่โตในปรโลกเลยนะคะ! ฉันได้ยินมาว่าปรโลกกำลังเตรียมลงโทษคุณแล้ว!”
“อืม! ถูกเนรเทศไปโลกอื่นห้าร้อยปี”
เวินหลิงเยว่เบิกตากว้างทันที “ห้าร้อยปี! ถ้าห้าร้อยปี ฉัน…อาจจะกลับชาติมาเกิดใหม่แล้วก็ได้นะคะ!”
ตอนนี้อายุขัยของมนุษย์เพิ่มขึ้นเพราะการบำเพ็ญ และยังเพิ่มขึ้นอีกช่วงหนึ่งเพราะการเลื่อนขั้นเป็นเทพ
หลายปีที่ผ่านมามีการทำสถิติแล้วว่าหากเพียงได้รับการแต่งตั้งเทพ แต่ไม่ได้บำเพ็ญ อายุขัยของมนุษย์จะยาวนานที่สุดคือสองร้อยปี หากเป็นผู้บำเพ็ญทั่วไปและได้รับการแต่งตั้งเทพ อายุขัยอาจจะยาวกว่าสามร้อยปีขึ้นไป…
ต่อจากนี้ ความยาวนานของอายุขัยก็ขึ้นอยู่กับการบำเพ็ญว่าเป็นอย่างไร
เธอส่ายหัว รู้สึกว่าตัวเองอาจจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงห้าร้อยปี “เรื่องนี้บอกคนในครอบครัวหรือยังคะ?”
ฉู่จ้านพยักหน้า “พวกเขาทุกคนยอมรับแล้ว”
เวินหลิงเยว่กลอกตาอย่างเบื่อหน่าย “ถึงไม่ยอมรับก็ไม่มีทางเลือกหรอกค่ะ”
ช่วงหลายปีที่ผ่านมา เหมือนอาเล็กของเธอจะใช้ชีวิตอย่างยุ่งเหยิง แต่ความจริงแล้วคนใกล้ชิดทุกคนรู้ดีว่าเขาใช้ชีวิตอย่างไร้จิตวิญญาณ
ทุกวันนอกจากจับผีแล้วก็แค่นอนหลับ ไม่สนใจสิ่งใดเลย เหมือนว่าเขาจะไม่ยึดติดและไม่หมกมุ่นกับเรื่องของกว่านหว่านอีก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่สนใจอะไรเลย
ท่ามกลางช่วงเวลานั้น คนตระกูลฉู่ต่างก็กังวลว่าเขาอาจจะกำลังซึมเศร้า ถึงกับคิดจะหาจิตแพทย์มาให้เขา
พวกเขากลัวว่าสักวันหนึ่งเขาจะรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตและเลือกที่จะจบชีวิตตัวเอง
ส่วนตอนนี้…
เวินหลิงเยว่มองฉู่จ้าน “อาเล็กคะ คุณมีสีหน้าแล้วนะ!”
ฉู่จ้านจึงหันมามองเธอ “ก่อนหน้านี้ฉันเป็นหุ่นยนต์หรือไง? ไม่มีสีหน้าเลยเหรอ!”
เวินหลิงเยว่ส่ายหน้า “ตลอดร้อยกว่าปีที่ผ่านมา อาเล็กเป็นเหมือนหุ่นยนต์เลยค่ะ ตอนอาเล็กยิ้มก็ไม่ใช่รอยยิ้มจริง ๆ ตอนโกรธก็ไม่ใช่การโกรธจริง ๆ เหมือนมีโปรแกรมอยู่เบื้องหลังที่สั่งให้คุณยิ้ม ให้โกรธ ให้มีความสุข…”
“แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เมื่อกี้ฉันรู้สึกว่าอาเล็กมีชีวิตชีวาขึ้นมาก อาเล็กมีสีหน้าแล้ว”
ไม่ใช่สีหน้าที่ถูกสร้างขึ้นจากโปรแกรมเบื้องหลัง แต่เป็นสีหน้าที่แท้จริง
เธอตบไหล่ฉู่จ้านเบา ๆ “ดูเหมือนว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ อาเล็กไม่มีความสุขก็เพราะอาหญิงเล็กนี่เอง!”
ฉู่จ้าน “…อืม ฉันคิดถึงเธอมากเหลือเกิน”
เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ