เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2099 ตอนพิเศษ ยอมแพ้แล้วใช่ไหม

บทที่ 2099 ตอนพิเศษ ยอมแพ้แล้วใช่ไหม

ก้อนเนื้อค่อย ๆ ฟื้นคืนสู่รูปร่างมนุษย์

แล้วก้อนเนื้อที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็เริ่มห่อหุ้มด้วยผิวหนังของมนุษย์

กว่านซีปรากฏตัวขึ้นมาแบบนั้น

เขาลืมตาขึ้น มองไปยังหญิงสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เช่นเดียวกับกว่านหว่าน

กว่านหว่านหายใจถี่ “นี่มันเป็นไปได้ยังไง? ร่างกายที่เสียโฉมกลับฟื้นคืนสู่สภาพปกติได้ด้วยกำลังของมนุษย์”

ตอนแรก เธอพยายามฟื้นฟูกว่านซีด้วยการฝังเข็ม ทายา… กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเกือบหนึ่งร้อยวันถึงสามารถทำให้กว่านซีกลับมามีสภาพเป็นมนุษย์ได้

แต่ตอนนี้…

เขากลับฟื้นตัวได้ง่ายดายแบบนี้

หยวนเส้าหยินเอ่ย “พวกเราก็ไม่คิดเหมือนกันครับ คุณเคยบอกพวกเราเกี่ยวกับสภาพของกว่านซีมาก่อน พวกเราคิดว่าการกลายร่างครั้งนี้ของเขาจะรุนแรงมาก ไม่คิดว่า… จะดีขึ้นเร็วขนาดนี้”

กว่านหว่านรู้สึกหัวใจเต้นรัวรวด บนใบหน้าเผยรอยยิ้ม “เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? ฉันขอคุยกับเธอสักหน่อยได้ไหม? ฉันมีเรื่องอยากถามเธอ”

หยวนเส้าหยินชะงักไปครู่หนึ่ง มองฉู่จ้านแล้วพูดว่า “เรื่องนี้คุณสามารถถามฉู่จ้านได้ครับ”

“อาจ้าน?”

กว่านหว่านมองไปทางฉู่จ้าน

ตอนนี้ประตูห้องขังเปิดออกแล้ว หญิงสาวใช้แส้มัดกว่านซีเอาไว้ แล้วดึงแส้ลากกว่านซีออกมาไปด้วย

“ยอมแพ้แล้วใช่ไหม! หลังจากยอมแพ้แล้วก็เชื่อฟังดี ๆ หยุดทำตัวเป็นวัยรุ่นหัวแข็งสักที อาเล็กของฉัน…”

“อาเล็ก!”

หญิงสาวโบกมือให้ฉู่จ้านอย่างมีความสุข จากนั้นก็หันไปมองกว่านหว่านด้วยความยินดี “อาหญิงเล็ก!”

พูดจบเธอก็รีบถามทันที “ตอนนี้เรียกอาหญิงเล็กได้หรือยังคะ?”

กว่านหว่าน “อาเล็ก!”

ฉู่จ้าน “อื้ม! ลูกสาวของพี่ใหญ่! เวินหลิงเยว่!”

“สวัสดีค่ะอาหญิงเล็ก ฉันชื่อเวินหลิงเยว่ คุณเรียกฉันว่าเยว่เยว่ก็ได้นะคะ!”

กว่านหว่านกะพริบตา “สวัสดีจ้ะเยว่เยว่! ฉันขอ…”

เธอมองกว่านซี

สายตาของกว่านซีตอนนี้ตกอยู่บนร่างของเวินหลิงเยว่ทั้งหมด ดวงตาเผยแววตกตะลึง

สายตาคู่นั้นมองแค่เวินหลิงเยว่เท่านั้น

สีหน้าร้อนใจบนใบหน้าของกว่านหว่านหายไปทันที

บางที…

ตอนนี้กว่านซีอาจจะเต็มใจจะอยู่ที่โลกนี้แล้ว

ณ ห้องประชุม

ในห้องมีเพียงกว่านหว่านและกว่านซีเท่านั้น

กว่านซียืนก้มหน้าอยู่ตรงข้ามกว่านหว่าน ไม่พูดอะไรสักคำ

“อาซี ทำไมถึงเกิดร่างชั่วร้ายขึ้นมาล่ะ?”

กว่านหว่านถาม

กว่านซียังนิ่งเงียบไม่ตอบ

กว่านหว่านก้าวเข้าไปข้างหน้า เดินมาอยู่ตรงหน้ากว่านซี “ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ยอมรับรูปร่างชั่วร้ายของนายได้นะ คนอื่น ๆ ก็ยอมรับได้เหมือนกัน”

กว่านซีแค่นหัวเราะ

กว่านหว่านพูดต่อไปว่า “รูปลักษณ์ที่น่าเกลียดของนาย มันไม่ใช่ความผิดของนาย มันเกิดขึ้นเพราะวิถีสวรรค์กำลังวุ่นวายในตอนที่สร้างวิญญาณของนายขึ้นมา นี่ไม่ใช่ความผิดของนายเลย”

กว่านซีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองกว่านหว่าน

“ถึงเป็นแบบนั้นคุณก็ยังจะจากไปใช่ไหม? คุณจะทิ้งผมไว้ที่นี่คนเดียวใช่ไหม?”

แววตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“คุณไม่เห็นสายตาของคนพวกนั้นเหรอ? ตอนที่พวกเขามองผม มันเต็มไปด้วยความรังเกียจ ความหวาดกลัว…”

ดวงตาคู่นั้นต่างบอกว่า นั่นมันตัวอะไรกัน ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ !

กว่านหว่านมีสีหน้าอ่อนโยนมากขึ้น “แต่ก็มีคนที่ไม่ได้มองนายด้วยสายตารังเกียจนะ ไม่ใช่เหรอ? เยว่เยว่ไม่ได้มองแบบนั้น”

เมื่อพูดถึงเวินหลิงเยว่ สีหน้าของกว่านซีก็เปลี่ยนไปทันที “เธอนั่นแหละที่ไม่ใช่คน!”

มีอย่างที่ไหนพอเจอกันก็ใช้เท้าเตะเลย พูดไม่ทันขาดคำก็ฟาดแส้ใส่อีก แค่ฟาดแส้ใส่ยังไม่พอ พอรู้ว่าแส้ใช้ได้ผลก็ไม่ปรานีเลยสักนิด

“แต่ดวงตาที่เธอมองนายใสสะอาดมากนะ ไม่มีแววรังเกียจแม้แต่น้อย”

“เธอมองนายราวกับกำลังมองวิญญาณร้ายตนใดตนหนึ่งเท่านั้นเอง”

กว่านหว่านนึกถึงท่าทีของเวินหลิงเยว่ที่มีต่อกว่านซีเมื่อครู่

“อาซี ถ้านายติดตามฉันตลอดไป โลกของนายก็จะมีแค่ฉันคนเดียวที่ปฏิบัติต่อนายอย่างเท่าเทียม”

“แต่เมื่อนายก้าวออกไป นายจะได้เห็นโลกที่กว้างใหญ่มากกว่านี้ จะได้รับรู้ทั้งความไม่ดีและความดีมากมาย”

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ