เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2110 ตอนพิเศษ แค่ได้อยู่กับเจ้าก็พอแล้ว
บทที่ 2110 ตอนพิเศษ แค่ได้อยู่กับเจ้าก็พอแล้ว
ลูกของ…โม่เฉิง?
ฉู่ลั่วมีสีหน้างุนงงไปชั่วขณะ แล้วเผลอพูดออกมาว่า “คุณกับโม่เฉิงแยกจากกันมาพันปีแล้วไม่ใช่เหรอ! เด็กคนนี้……”
ดูเหมือนว่าอายุมากสุดก็แค่ห้าหกขวบเท่านั้น
หญิงสาวลูบแก้มของฮวาเหยียน หลุบตาลงพลางกล่าว
“ใช่แล้ว ฉันกับเขาแยกจากกันมาเกินพันปีแล้ว…”
หนึ่งพันกว่าปี!
โม่เฉิง นี่ช่างยาวนานเหลือเกิน!
เธออุ้มฮวาหยวนวางลงบนโซฟา แล้วเชิญพวกฉู่ลั่วนั่งลง จากนั้นไปรินน้ำชามาให้ วางไว้ตรงหน้าฉู่ลั่ว
“ฮวาหยวนเป็นลูกของโม่เฉิง”
ฉู่ลั่วไม่ได้เอ่ย แค่รอให้เธอพูดออกมา
หญิงสาวถือถ้วยชา ใช้มือข้างหนึ่งโอบกอดลูกสาวเบา ๆ เสียงของเธอนุ่มเบา “ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณรู้มากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก”
“สรุปก็คือ โม่เฉิงถูกซางหัวจากหุบเหวเทพมรณะหมายตา เขาแย่งชิงโชคชะตาของโม่เฉิงไป แม้แต่คู่ครองก็ยังถูกแย่งไปด้วย ในคืนที่ฉันแต่งงานกับซางหัว ฉันก็ถูกโม่เฉิงพาตัวไป”
พูดว่าพาตัวไป แต่จริง ๆ แล้วเป็นการแย่งชิงคู่บุพเพ
ในตอนนั้น เธอถูกรบกวนด้วยเส้นบุพเพ เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้รักโม่เฉิง แต่รักซางหัวเท่านั้น
หลายปีที่ถูกซางหัวกักขัง เธอก็ไม่สามารถบอกได้ชัดเจนว่าในใจรู้สึกอย่างไร
พรหมลิขิตเป็นสิ่งที่แปลกจริง ๆ ความรักที่ควรจะเป็นไปตามใจปรารถนา กลับกลายเป็นสิ่งที่ถูกจัดการได้ตามอำเภอใจคนอื่น
หลังจากข้ามเรื่องส่วนตัวไป เธอก็พูดต่อ
“ต่อมา โม่เฉิงต้องการไปแย่งชิงโชคชะตาของตัวเองที่ถูกแย่งไปกลับคืนมา จึงคิดจะส่งฉันไปหุบเหวเทพมรณะ”
“และเมื่อไปถึงหุบเหวเทพมรณะแล้ว ฉันถึงได้พบว่า… ที่จริงฉันตั้งครรภ์แล้ว แต่ว่า…”
ฉู่ลั่วเข้าใจทันที “แต่ว่าหุบเหวเทพมรณะไม่มีวิญญาณ”
หญิงสาวพยักหน้า
“ใช่ หลังจากที่ฉันค้นพบความลับเกี่ยวกับการให้กำเนิดของหุบเหวเทพมรณะ ฉันก็ใช้พลังวิญญาณสะกดการตั้งครรภ์ของตัวเองไว้ตลอด จนกระทั่ง… พวกคุณเปิดประตูพาพวกเรากลับมายังโลกเดิม”
ฉู่ลั่วคิดถึงอายุของฮวาหยวน แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ตอนแรกที่มาถึงที่นี่ ฉันไม่เชื่อใจโลกนี้ และไม่คิดว่าโลกนี้จะมั่นคงพอให้ฉันคลอดลูกได้”
“ฉันตามหาแล้ว…โม่เฉิง เขาตายไปแล้ว”
“เขาถูกคุณฆ่า วิญญาณแตกสลาย”
เป็นการสลายไปที่แม้แต่ไปที่ปรโลกก็ยังไม่อาจพบได้
เธอพูดไม่ได้ว่าหลังจากรู้เรื่องนี้แล้วตนเองคิดอะไร
เวลาผ่านไปนานเหลือเกิน นานจนเธอรู้สึกว่าตัวเองเกือบจะลืมไปแล้วว่าในชีวิตของเธอเคยมีคนชื่อโม่เฉิงอยู่ด้วย แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็รู้ว่าโม่เฉิงตายแล้ว
“ต่อมา เพราะความสามารถของฉัน ฉันถึงได้เข้าไปในองค์กรและได้เห็นเอกสารลับ”
“ฉันได้รู้ว่าโม่เฉิงทำอะไรไว้บ้างในช่วงพันกว่าปีที่ผ่านมา”
“ฉันเองก็รู้ว่าคุณฆ่าเขา เพราะเขาสมควรตาย”
“แต่ว่า…”
ฉู่ลั่วนึกถึงโม่เฉิง นึกถึงคำถามและเสียงตะโกนที่โม่เฉิงส่งไปถึงวิถีสวรรค์ก่อนตาย
เขาตกลงสู่หนทางที่ชั่วร้าย
ชีวิตของเขาพังทลายไปแล้ว
“หลังจากนั้น ฉันก็ออกจากองค์กร” เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นั่นอีก
“ฉันรอมาตลอด รอต่อไป…กระทั่งเมื่อไม่กี่ปีก่อน ฉันถึงรู้สึกว่าโลกนี้สงบลงแล้ว คงไม่มีความยากลำบากอีกต่อไป ฉันจึงปลดผนึกที่อยู่บนร่างกายของตัวเองออก”
“ฉันให้กำเนิดฮวาหยวน”
เธอลูบแก้มของฮวาหยวนเบา ๆ แล้วหันไปมองคู่สามีภรรยาที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“ตอนนี้ฉันไม่มีความฝันอะไรหรือต้องการแก้แค้น ฉันแค่อยากใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขกับลูกสาวของฉันแค่นั้นเอง เรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง”
“ดังนั้น พวกคุณไม่ต้องกังวลว่าฉันจะแก้แค้น และไม่จำเป็นต้องใช้โม่เฉิงมาทดสอบฉันด้วย”
“ตอนนี้ฉันไม่มีความคิดอย่างอื่นเลย ฉันแค่อยากใช้ชีวิตอยู่กับลูกสาวของฉัน”
ฉู่ลั่วชะงักไป ทันใดนั้นก็เข้าใจเหตุผลที่ผู้หญิงคนนี้ระแวงพวกเขามากขนาดนี้
“คุณช่วยต้นไม้เซียนหลางกาน!”
นิ้วมือของหญิงสาวสั่นเล็กน้อย
“ก็แค่บังเอิญเท่านั้น”
เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ พวกเขาต่างก็รู้ดี
ฉู่ลั่วไม่ได้ซักไซ้ต่อ
“ฉันไม่ได้กังวลว่าคุณจะแก้แค้น และไม่ได้คิดจะทดสอบคุณ ฉันอยากให้คุณเก็บรักษาเศษวิญญาณของโม่เฉิงจริง ๆ เศษวิญญาณนี้มีความผูกพันกับคุณเท่านั้น ถ้าอยู่ในมือของคุณ บางทีมันอาจจะไม่สลายไปเร็วนัก”
“ส่วนพวกเรา… ต่อจากนี้ก็จะไปค้นหาเศษวิญญาณของโม่เฉิงในโลกต่าง ๆ แต่คุณอย่าได้คาดหวังมากนัก โลกอื่นมีมากมายเหลือเกิน… ตอนนี้ยังไม่มีการตอบสนองระหว่างเศษวิญญาณ บางทีถ้าเศษวิญญาณมาอยู่ในมือคุณอาจจะมีการตอบสนอง ถึงตอนนั้นการค้นหาก็อาจจะสะดวกขึ้น”
“ทำไมล่ะ?”
ไม่ทันที่ฉู่ลั่วจะพูดจบก็ได้ยินคำถามสงสัย
“หลังจากหาเศษวิญญาณของโม่เฉิงเจอแล้วจะทำอะไรต่อ? คุณเตรียมจะทำอะไร? จะพิพากษาเขาหรือ? หรือว่า…”
เมื่อเห็นแววตาของหญิงสาวตรงหน้า ฉู่ลั่วพลันรู้สึกสะท้อนใจ
ชัดเจนว่า… เธอยังคงห่วงหาโม่เฉิงอยู่
เพียงแต่รู้สึกสิ้นหวัง ดังนั้น… ดังนั้นจึงทำได้เพียงแกล้งทำเป็นไม่สนใจเท่านั้น!
ฉู่ลั่วตอบ “ไม่ ฉันแค่รู้สึกว่า… ตัวฉันในตอนนั้น ไม่มีคุณสมบัติจะตัดสินโม่เฉิง และไม่มีคุณสมบัติจะประหารเขาด้วย”
โม่เฉิงก็เคยพยายามทำเพื่อโลกใบนี้ ทำเพื่อผู้คนมาก่อน น่าเสียดายที่…โลกทรยศเขา ผู้คนทิ้งเขา
และในตอนนั้นเธอถือว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกต้องจึงได้ประหารเขา
ฉู่ลั่วลุกขึ้นยืน วางเศษวิญญาณที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณลงบนโต๊ะ “ฉันจะไปตามหาพวกมัน”
เธอกับชางฮ่าวเดินไปที่ประตู ฉู่ลั่วเปิดประตู หันหลังให้แม่ลูกคู่นั้น พูดขึ้นว่า
“ฉันจะพยายามหาเศษวิญญาณทั้งหมดของเขามาให้ได้”
นี่คือสิ่งที่เธอจะต้องทำต่อไป
ฉู่ลั่วและชางฮ่าวเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศ
ฉู่ลั่วหันกลับไปมองบ้านพักตากอากาศที่ล้อมรอบไปด้วยดอกไม้สดใส แล้วหันมามองชางฮ่าว
“ขอโทษนะคะ ต่อจากนี้ไปพวกเราอาจจะต้องท่องไปในโลกต่าง ๆ อีกนานเลย”
ชางฮ่าวก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ หน้าผากเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธอ
“ลั่วลั่ว ตราบใดที่ได้อยู่กับเจ้า ชีวิตแสนยาวนานนี้ย่อมจะมีความหมาย”
“แค่ได้อยู่กับเจ้า…ก็พอแล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
LekLek65
เรื่องนี้ตัดจบแบบนี้เลยเหรอคะ
ไม่มีตอนใหม่มาเพิ่มเลย