พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 505 หลังสงคราม
บทที่ 505 หลังสงคราม
เมื่อเสียงการฆ่าฟันดังกึกก้องไปทั่วฟ้า เสียงลูกธนูดอกหนึ่งจึงไม่ชัดเจนนัก
มุมที่แหลมคม หัวลูกธนูที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ พุ่งเป้ามายังลำคอซึ่งไม่ได้ถูกเกราะปกคลุม
เจียงจี้จู่รับรู้ถึงลูกธนูโดยสัญชาตญาณ เพียงแต่ชนเผ่าต๋าลู่สองคนเข้ามาขัดขวางจากซ้ายขวา กว่าเขาจะขับไล่ศัตรูและเหวี่ยงดาบได้ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ลูกธนูกำลังจะทะลวงคอ แทงทะลุหลอดลม ทำให้เลือดของเขาสาดกระเซ็น
ในจังหวะนั้นเอง รองแม่ทัพจินก็ร้องเสียงดังมาจากด้านข้าง แล้วพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด
เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะร้องคำว่า “ท่านแม่ทัพ” ลำคอด้านขวาก็ถูกแทง เจ็บปวดจนพูดไม่ออก
“รองแม่ทัพจิน!” เจียงจี้จู่ตากระตุก “ถอยไป เจ้าถอยไป”
บางทีถ้าได้รอสักหน่อย รอหมอทหารมา ถอนลูกธนูออกไปก็อาจจะมีโอกาสรอด
แต่จะมีที่ไหนให้ถอยกัน
รอบด้านเต็มไปด้วยผู้คน เลือดที่สาดกระเซ็น แขนขาที่ขาดกระเด็น ม้าที่ร้องโหยหวน
หากหยุดเคลื่อนไหวก็จะถูกหอกแทงทะลุ ถูกดาบฟันจนตัวขาด นอนนิ่งเหมือนก้อนเนื้อไร้ชีวิต
แม้ว่าเจียงจี้จู่จะปกป้องสุดกำลังก็ยังมีหอกหลายอันปักเข้ามา แทงเข้าที่ร่างของรองแม่ทัพจิน
เขากุมลำคอ ส่ายหน้าด้วยความพยายาม
อย่า… อย่าเลย ท่านแม่ทัพ
สงครามเป็นเช่นนี้ มันโหดร้าย สนามรบเป็นเช่นนี้ มีแต่เลือดเนื้อ แค่ช้าไปนิดเดียวก็มากพอที่จะทำให้คนตายได้
รองแม่ทัพตายได้ แต่แม่ทัพใหญ่ตายไม่ได้เด็ดขาด
ชายแดนเหนือต้องการแม่ทัพเจียง กองทัพชายแดนก็ต้องการแม่ทัพเจียง
รองแม่ทัพจินตายไปก็ยังมีรองแม่ทัพอีกมากมาย แต่แม่ทัพใหญ่มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
“ท่านแม่ทัพ… สังหารมัน” เขาพยายามถึงที่สุด เค้นคำพูดออกมาสี่คำ
หากไม่สังหารศัตรูแล้วปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปก็จะมีสหายร่วมชาติล้มตายมากขึ้น มีเลือดไหลนองมากขึ้น
ช่างน่าเศร้านัก พวกเขาไม่สามารถหยุดยั้งการเคลื่อนไหวเพื่อคนตายได้
เจียงจี้จู่เงยหน้าขึ้นทันที เหลือบมองไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมาแล้วคำรามว่า “ทหารทั้งหลาย ชนเผ่าต๋าลู่ร้อนรนแล้ว ชนเผ่าต๋าลู่กลัวแล้ว! ฆ่ามัน ขับไล่พวกมันออกไป ให้พวกมันกลับไปทุ่งหญ้าซะ!”
“ไล่มันกลับไป!” เหล่าทหารนับหมื่นตะโกนพร้อมกัน
ท่วงท่าของพวกเขาดุดันมากขึ้น การเคลื่อนไหวของพวกเขารุนแรงมากขึ้น
พวกเขาเหยียบย่ำร่างของศัตรูและพวกพ้อง ลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผล ชูอาวุธขึ้นสูง
ดาบสีขาวสะท้อนแสงสีแดงเหมือนสีของเลือด ทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของชนเผ่าต๋าลู่ทุกคน
แม้จะใช้กลยุทธ์ในการบุกเข้ามาแนวป้องกันกวนจิ่น แต่กลับถูกบีบให้ออกไปจากประตูอย่างเลือดเย็น คนในเผ่าของตนต่างล้มตายไปทีละคน ส่วนคนที่รอดชีวิตก็บาดเจ็บ แต่ศัตรูกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดและไม่กลัวตายเลยสักนิด
จิตใจย่อมหวาดกลัว ขวัญกำลังใจย่อมพังทลาย
เมื่อมีคนแรกที่ขี่ม้าหนี คนอื่น ๆ ก็วิ่งหนีตามไปตามธรรมชาติ
เหล่าทหารต้าอวี๋ที่เหนื่อยล้าเช่นกันกลับฮึกเหิมขึ้นมา พยายามไล่ตามอย่างไม่ลดละ สังหารชนเผ่าต๋าลู่ให้ตกจากหลังม้า
เจียงจี้จู่ไม่ได้ตามไปด้วย
เขาหันกลับมาหารองแม่ทัพจิน พยายามระงับความเศร้าและความเจ็บปวด “เจ้าตื่นสิ ข้าจะพาเจ้ากลับไปรักษา ข้าจะพาเจ้ากลับไปถึงลูกธนูออก ข้ายังมีไส้กรอกที่ไม่ได้บอกเจ้าซ่อนไว้อีกสองอัน”
“เจ้าจะหลับไม่ได้ ครอบครัวของเจ้ายังมีลูกชายสองคนที่ยังไม่โต ภรรยาของเจ้าก็ยังรอให้เจ้ากลับไปที่เมืองหลวงนะ”
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะพูดจาเหมือนรังเกียจทุกครั้ง แต่ข้ารู้ว่าเจ้ารักครอบครัวมาก ข้ารู้ว่าเจ้าอยากกลับไปอยู่กับพวกเขา ไม่อยากจะต้องพรากจากกันอีก… เหล่าจิน ลุกขึ้นมา ลุกขึ้นมาเถอะ”
แต่เขาคนนั้นถูกหอกหลายอันปักอยู่กับพื้น ลำคอหักงอ ดวงตาเบิกโพลงราวกับอยากจะมองไปยังทิศทางของเมืองหลวงอีกสักครั้ง
เขาไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีกแล้ว เช่นเดียวกับทหารนับล้านที่ล้มตายและกลายเป็นปุ๋ยให้กับผืนแผ่นดินนี้
เจียงจี้จู่ทำสงครามมาหลายปี คิดว่าตนเองจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว จนกระทั่งรู้สึกถึงความเย็นบนใบหน้า เขาจึงตระหนักว่าตนเองกำลังโศกเศร้า
หากรู้เช่นนี้ เขาน่าจะเอาไส้กรอกสองอันนั้นออกมาให้
หากรู้เช่นนี้…
สงครามครั้งนี้ก็ต้องทำ สงครามครั้งนี้ก็ต้องฆ่า
หากไม่ต่อต้าน คนที่ตายก็จะมีมากขึ้น
มากกว่าตอนนี้ มากกว่านี้อีกมาก
ความเหนื่อยล้านับไม่ถ้วนโจมตีเข้ามา เจียงจี้จู่ทนไม่ไหวทรุดลงนั่งข้าง ๆ รองแม่ทัพจิน
เขาแก่แล้วจริง ๆ แขนขาเริ่มเมื่อยล้า บาดแผลที่เคยได้รับในวัยหนุ่มก็เริ่มปวดร้าวขึ้นมา พร้อมกับผมสีขาวที่ขึ้นตามไรผม มันคอยเตือนว่าสภาพร่างกายของเขากำลังถดถอย
คนเรานั้นฝืนสังขารไม่ได้ ตอนอายุสิบกว่าปีก็ต่อสู้กับชนเผ่าต๋าลู่ แม้เหนื่อยล้าแทบจะตายแค่พักผ่อนหนึ่งคืนก็สามารถวิ่งเล่นได้อย่างสบายแล้ว
พออายุสามสิบก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า การพักผ่อนหนึ่งคืนไม่เพียงพอ ต้องใช้เวลาสองคืนหรือสามคืน พละกำลังถึงค่อย ๆ กลับมา
พออายุสี่สิบปี บาดแผลและความเจ็บปวดที่สะสมมาก็โจมตีพร้อมกัน หมอก็หาแล้ว ยาต่าง ๆ ก็กินแล้ว แต่ยังหาสาเหตุไม่เจอ ทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงในค่ายทหาร ใช้กำลังใจที่สั่งสมมาต่อต้านมัน
หมอหลวงในวังบอกว่าอาการเหล่านี้ต้องได้รับการพักผ่อน แต่แม่ทัพจะมีเวลาพักผ่อนที่ไหนกัน
ซากปรักหักพังเต็มพื้น หยาดเลือดสาดเต็มเมือง ชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่ตายไป และการจากไปของสหาย สิ่งเหล่านี้ล้วนคอยย้ำเตือนเขาอยู่เสมอ
สงครามยังไม่สงบ บ้านเมืองก็ยังไม่สงบ
สงครามยังไม่ยุติ ภารกิจก็ยังไม่สิ้นสุด
ไม่รู้ว่าใครเริ่มสะอื้นก่อน เสียงสะอื้นดังระงมไปทั่วทั้งสนามรบ คนที่ยังมีชีวิตอยู่มองร่างของสหายร่วมรบที่เมื่อวานยังพูดคุยกันก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างสิ้นหวัง
ร้องไห้เสีย
ร้องไห้เสร็จแล้วก็ยังมีเรื่องที่ต้องทำต่อ
การฆ่าคนเป็นเพียงขั้นตอนแรก การบาดเจ็บเป็นขั้นตอนที่สอง
การแพทย์ของราชวงศ์ต้าอวี๋นั้นไม่ได้ดีเด่นอะไร แขนขาที่ขาดไปก็เชื่อมต่อกลับคืนไม่ได้ ลำไส้ที่ขาดไปก็ช่วยไม่ได้ คนที่เสียเลือดมากเกินไปก็หมดหนทาง ทหารที่บาดเจ็บนอนอยู่บนพื้นจะมีคนรอดชีวิตสักเท่าไหร่กัน
เมื่อพลิกดูบันทึกในประวัติศาสตร์ ความสูญเสียที่มากที่สุดเมื่อสงครามยุติ ไม่ใช่การตายแต่เป็นการบาดเจ็บ
แม้แต่การจัดการกับศพหลังสงครามก็ยังเป็นปัญหาใหญ่
ในช่วงฤดูร้อน ซากศพเน่าเปื่อยรวดเร็ว หากไม่จัดการโดยเร็วอาจจะเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ซึ่งจะเป็นภัยพิบัติสำหรับทหารชายแดน
หลังจากได้ปลดปล่อยอารมณ์ไปสักพัก ทหารที่ยังมีน้ำตาก็ต้องพยุงร่างของตนเองลุกขึ้นมา นำสหายร่วมรบที่บาดเจ็บไปรักษา นำร่างของคนที่ตายไปฝัง
มันเป็นการฝังที่ทำอย่างลวก ๆ ไม่ได้ทิ้งร่างไว้ ไม่ได้จดจำชื่อ ไม่ได้ทิ้งแม้แต่ของที่จะรำลึกถึง
บางทีคนที่มีความสัมพันธ์กันดีมาก ๆ ก็จะช่วยเก็บรักษาไว้ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ในการสู้รบครั้งต่อไป ไม่รู้ว่าของรำลึกนี้จะส่งไปถึงมือญาติได้หรือไม่
เจียงจี้จู่อดทนต่อความเจ็บปวดทั่วร่าง ถอดป้ายไม้จากคอของรองแม่ทัพจิน ถูไปถูมาบนตัวจนแน่ใจว่ามองเห็นชื่อแล้วก็เก็บเข้าไปในอกอย่างระมัดระวัง
“ท่านแม่ทัพ” ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงาน “กองหนุนจากกองบัญชาการกำลังจะมาถึงเพื่อจัดการเรื่องหลังสงครามที่แนวป้องกันกวนจิ่นแล้วขอรับ”
เขายกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง บ่งบอกว่าให้ดำเนินการได้
ไม่นาน กองทัพทหารหกหมื่นนายก็มาถึง
เด็กหนุ่มสองคนที่อยู่ด้านหน้าวิ่งโซเซเข้ามา พอเห็นเขาในชั่วพริบตานั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ
บนเนินเขานอกแนวป้องกันเองก็มีเด็กหนุ่มสองคนที่เห็นภาพนรกบนโลกมนุษย์ พลางหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบงัน
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
สงครามมันโหดร้ายแต่เพื่ออำนาจต้องทำให้คนตายขนาดนี้มันคุ้มเหรอองค์ชายรอง