พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 509 ถามไถ่องค์ชายรอง
บทที่ 509 ถามไถ่องค์ชายรอง
ฟางเหิงและเจียงเฉิงเยวี่ยนนำกองทัพที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดมาหยุดอยู่หน้าประตูเมือง
ไม่รู้ว่าใครชูคบเพลิงขึ้น ทำให้บริเวณโดยรอบสว่างไสวราวกับกลางวัน
ชนเผ่าต๋าลู่ที่กำลังหนีตายอลหม่าน เผชิญหน้ากับเหล่าทหารต้าอวี๋ที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหาร
ไม่ว่าจะเป็นจำนวนคนของทั้งสองฝ่าย หรือสถานการณ์การต่อสู้ ตอนนี้ไม่ได้ถูกปกคลุมด้วยความมืดอีกต่อไป ทุกอย่างกลายเป็นข้อได้เปรียบที่เปิดเผย
“ชนเผ่าต๋าลู่ตั้งใจจะยึดแนวป้องกันกวนจิ่นจริง ๆ ถึงกับรวบรวมกำลังพลได้ถึงหนึ่งแสนคน” เจียงอีพูดด้วยความหวาดกลัว “โชคดีที่เราซุ่มโจมตีไว้ก่อน ทำให้พวกเขาสูญเสียกำลังคนไปบ้าง ไม่อย่างนั้น ถ้าพวกเขาโจมตีเข้ามาจริง ๆ ก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
ความจริงทหารของต้าอวี๋ก็มีถึงแสนคน แต่ขาดแคลนม้า เมื่อสู้รบกันจริง ๆ ก็จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
แม้แต่การไล่ตามก็ไล่ตามมาถึงแค่หน้าประตูเท่านั้น ชนเผ่าต๋าลู่แค่ตกใจจากการถูกซุ่มโจมตี แต่กำลังรบที่แท้จริงยังคงอยู่ ม้าบนทุ่งหญ้าทำให้พวกเขาสามารถโจมตีได้และสามารถจะถอยทัพได้
การเปิดเผยจำนวนคนของทั้งสองฝ่ายเป็นเหมือนแผนการรบทางจิตใจ เป็นการแสดงอำนาจอย่างโจ่งแจ้ง
“พวกเจ้า…พวกเจ้าซุ่มโจมตีพวกเรา” องค์ชายสามอันต๋าทั้งตกใจทั้งโกรธ “พวกต้าอวี๋ช่างเสแสร้งน่าชังนัก!”
ถ้าจะพูดถึงความน่าชัง การจงใจซุ่มโจมตี การรุกรานบ้านเมืองของผู้อื่นและการทำร้ายชีวิตของผู้บริสุทธิ์ ชนเผ่าต๋าลู่ก็ยังคงเป็นที่หนึ่งอยู่ดี
เจียงเฉิงเยวี่ยนกับฟางเหิงขี้เกียจจะเสียเวลากับเรื่องแบบนี้ สายตาจึงหันไปมองคนสองคนที่อยู่ข้างกายองค์ชายสามอันต๋า
ไม่ว่าจะทรยศบ้านเมืองอย่างไร เชื้อชาติและสายเลือดก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้
ในฐานะที่เป็น “ชาวต้าอวี๋ผู้น่าชัง” เหมือนกัน จู้จ่างอวี้และฟางหยวนจะทำอย่างไรต่อไป?
หลังจากองค์ชายสามอันต๋าพูดออกไปก็สังเกตเห็นทั้งสองคนเช่นกัน แต่ก่อนหน้านี้มีทั้งการโจมตีแนวป้องกันกวนจิ่นที่พ่ายแพ้ และการซุ่มโจมตีตอนกลางคืน ทำให้แผนภาพกระบวนทัพที่เห็นว่าเป็นของล้ำค่า ไม่ได้แสดงอานุภาพออกมาได้มากนักจึงอดโทษคนอื่นไม่ได้
“พวกต้าอวี๋ก็เป็นแบบนี้ พอสู้พวกเราไม่ได้ก็ชอบใช้วิธีแปลก ๆ” เขาด่าออกมา “หรือว่าจะสู้กันอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมาไม่ได้เชียวหรือ”
ริมฝีปากของจู้จ่างอวี้สั่นเทา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ฟางหยวนหันไปมอง “องค์ชายสาม การโจมตีตอนกลางคืนเป็นวิธีการที่เปิดเผยแล้วหรือ?”
องค์ชายสามอันต๋าพูดไม่ออก ที่ปรึกษาข้างกายเขาคอยยุแหย่ “เจ้าคนต้าอวี๋ผู้นี้ช่างชั่วร้ายจริง ๆ บางทีความเสียหายในวันนี้ก็อาจจะเป็นแผนการของพวกเขา เป็นพวกเขาที่ทำร้ายพวกเราก็ได้ขอรับ”
“ถูกต้อง พวกข้าเป็นคนสั่งให้เจ้าโจมตีแนวป้องกันกวนจิ่นตอนกลางคืน” ฟางหยวนพูดด้วยความไม่พอใจ “และก็เป็นพวกเราเองที่เลือกแนวป้องกันกวนจิ่น”
ที่ปรึกษาถึงกับพูดไม่ออกเช่นกัน
หลังจากที่ทั้งสองคนส่งมอบแผนภาพกระบวนทัพของตระกูลฟางแล้วก็ไม่ได้มีความเชื่อใจกัน จึงไม่สามารถสั่งการอะไรได้
แนวป้องกันกวนจิ่นเป็นสิ่งที่องค์ชายสามอันต๋าเลือก การโจมตีในตอนกลางคืนก็เป็นสิ่งที่พวกที่ปรึกษาหารือกันเอง สุดท้ายก็เป็นเพียงการแจ้งให้จู้จ่างอวี้กับฟางหยวนรู้เท่านั้น
“เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว” องค์ชายสามก้าวออกมาไกล่เกลี่ย “มาเผชิญหน้ากับพวกต้าอวี๋ที่น่าชังกันดีกว่า”
การโจมตีในตอนกลางคืนล้มเหลว แถมยังถูกซุ่มโจมตี แม้ว่าชนเผ่าต๋าลู่จะยังมีกำลังรบเหลืออยู่ แต่ขวัญกำลังใจก็ถูกทำลายไปแล้ว
การที่อีกฝ่ายยืนอยู่หน้าประตูเมืองโดยไม่พูดอะไร ทำให้องค์ชายสามอันต๋าสงสัยว่า พวกต้าอวี๋ที่เจ้าเล่ห์และน่ารังเกียจมีแผนสำรองอะไรอีกหรือไม่
อย่างเช่น การซุ่มโจมตีครั้งใหม่หรืออาจจะเป็นกองหนุน
“เจ้าพวกต้าอวี๋!” เขาเปล่งเสียงตะโกน “พวกเจ้ากล้าที่จะซุ่มโจมตี ทำร้ายชีวิตพี่น้องของข้า ข้าจะต้องทำให้พวกเจ้าเอาหัวมาสังเวย”
นี่คือคำพูดที่มักจะใช้ในการปลุกขวัญกำลังใจ เมื่อทั้งสองฝ่ายโต้ตอบกันไปมาก็อาจเกิดการต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือขุนพลน้อยทั้งสองไม่ได้สนใจเขาเลย ทั้งคู่ยังคงมองตรงไปยังจู้จ่างอวี้กับฟางหยวน
ในสายตานั้นเต็มไปด้วยการพิจารณาโทษทัณฑ์ ตำหนิ สงสัย โกรธแค้น และความสับสน
คนเราเมื่อตัดสินใจทรยศโดยใช้ความโกรธแค้น ย่อมสาบานว่าจะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี
เมื่อได้เห็นสภาพอันน่าอนาถของพี่น้องร่วมชาติแล้ว จิตสำนึกก็จะแทรกซึมออกมาจากกระดูก คอยทรมานจิตใจอยู่ตลอดเวลา
จากกลางวันถึงกลางคืน จากกลางคืนถึงรุ่งเช้า
ทหารที่ตายมากมายล้มอยู่ตรงหน้าเขา ส่งเสียงร้องเรียก ส่งเสียงตั้งคำถาม “ทำไม…ทำไมกัน”
“ทำไม?” เสียงนี้ไม่ใช่เสียงที่คิดไปเอง แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังของฟางเหิง “องค์ชายรอง เพราะอะไร”
“ทำไมถึงต้องทรยศบ้านเมือง ทำไมถึงต้องทำร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์ ทำไมถึงต้องกลายเป็นศัตรู ทำไมถึงต้องละทิ้งจิตใจของตนเอง”
“บอกข้ามา ทำไม!”
“เพราะประเทศนี้ไม่เคยดีต่อข้า” ในที่สุดจู้จ่างอวี้ก็เงยหน้าขึ้นมา มีเค้าโครงของเชื้อพระวงศ์อยู่ราง ๆ “เพราะทุกคนไม่ดีกับข้า เพราะไม่ยุติธรรม เพราะข้าอยากมีชีวิตอยู่ให้เหมือนคน”
“ฝ่าบาทไม่ดีกับท่าน จวีกุ้ยเฟยไม่ดีกับท่าน เหล่าสนมไม่ดีกับท่าน ท่านจะโกรธแค้น จะแย่งชิงอำนาจ จะทำสิ่งที่ผิดต่อศีลธรรมก็ได้ แต่ทหารที่ชายแดนทำผิดอะไรกับท่าน? ประชาชนผู้บริสุทธิ์ไปทำอะไรให้ท่าน? ทำไมถึงต้องทรยศบ้านเมือง? ทำไมถึงต้องกลับมาทำร้ายคนในชาติของท่านเอง!!” ฟางเหิงตะโกนกลับ “ไม่ว่าจะกี่คนที่ไม่ดีกับท่าน แต่ท่านก็ยังคงเติบโตขึ้นมาด้วยอาหารของประเทศนี้ไม่ใช่หรือ”
ใช่…
แต่ว่า…
จู้ฉางอวี้กำหมัดแน่น ไม่รู้ว่ากำลังโน้มน้าวตัวเองหรือกำลังโน้มน้าวผู้อื่น “ชีวิตของข้าถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ไม่เคยเห็นแสงสว่าง ข้าต้องการมีสิทธิ์ครอบครองดวงตะวัน ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม”
การแย่งชิงอำนาจก็เป็นเพียงวิธีการ การทรยศชาติก็เป็นเพียงวิธีการ
จุดประสงค์สุดท้ายคือการทำให้ตนเองมีอำนาจที่แท้จริง ได้รับการเคารพอย่างแท้จริง
ฟางเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง “ทุกคนต่างก็พูดกันว่าถ้าไม่เคยผ่านความทุกข์ของผู้อื่นก็อย่าไปโน้มน้าวให้ผู้อื่นทำความดี ท่านก็ไม่ได้โชคดีเหมือนเจียงเซิง แต่องค์ชายรอง ท่านพูดว่าชีวิตของท่านไม่เคยมีแสงสว่าง มันเป็นเช่นนั้นจริงหรือ?”
“แม้แต่ฮองเฮาเหยียนไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นยังช่วยท่านขับไล่ขันทีน้อยไป แม้แต่เจียงเซิงที่ถูกวางแผนร้ายก็ยังคงยินดีจะพาท่านไปที่สำนักแพทย์”
“และยังมี องค์รัชทายาทที่ยังคิดถึงท่านจนถึงตอนนี้…”
เสียงของเขาเบาลง เจียงเฉิงเยวี่ยนก็พูดต่อ “องค์ชายรอง ไม่ว่าจะอย่างไร มันก็ไม่ใช่เหตุผลของการทรยศบ้านเมือง ท่านทรยศประเทศที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูท่าน ทรยศเชื้อชาติของท่าน การเป็นองค์ชายที่ร่ำรวยและมีความสุขไม่ดีกว่าหรือ? ทำไมถึงต้องเดินมาถึงขั้นนี้ด้วย”
“เป็นองค์ชายที่ร่ำรวยและมีความสุข? เป็นไปไม่ได้หรอก” จู้จ่างอวี้หัวเราะ “ข้าคือคนที่คิดกบฏ ข้าจะฆ่าพี่ชายน้องชายทั้งสองคนของข้า ข้าเป็นสาเหตุที่ทำให้องค์ชายใหญ่และจวีกุ้ยเฟยต้องตาย ใครจะไว้ชีวิตข้า ใครจะให้ข้าเป็นองค์ชายที่ร่ำรวยและมีความสุขอีก”
ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจจะแย่งชิงอำนาจ พวกเขาก็ไม่มีทางถอยกลับแล้ว
สำหรับทหารของราชวงศ์ต้าอวี๋ พวกเขาสองคนคือคนทรยศ คือกบฏ
ส่วนจู้จ่างอวี้กับฟางหยวน พวกเขาก็แค่ใช้บางวิธีที่ไม่สง่างามเพื่อบรรลุเป้าหมาย เพื่อรักษาชีวิตของตนเอง
เมื่อทั้งสองฝ่ายมีจุดยืนแตกต่างกัน อารมณ์และความคิดเห็นก็ย่อมแตกต่างกันไปด้วย
อาจจะเป็นไปได้ว่าตอนนี้ประชาชนต้าอวี๋คงจะโกรธแค้น คงจะด่าทอ แต่เมื่อเขาได้ยืนอยู่บนตำแหน่งสูงสุดแล้ว ก็สามารถควบคุมชีวิตของผู้คนได้ ประวัติศาสตร์ถูกเขียนขึ้นจากคนที่ได้รับชัยชนะทั้งนั้น
นี่คือสิ่งที่จู้จ่างอวี้ยึดมั่นและเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เขายืนหยัดอย่างมั่นคง แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีในสงคราม
เจียงเฉิงเยวี่ยนถอนหายใจ ไม่ได้พูดอะไรอีก
แต่เวลานั้นฟางเหิงกลับหัวเราะ “องค์ชายรอง…ใครบอกว่าคนที่คิดกบฏจะต้องถูกประหารเสมอไป”
“ท่านไม่เคยคิดหรือว่าทำไมฝ่าบาทถึงจะต้องมอบบัลลังก์ให้องค์รัชทายาท ไม่ใช่องค์ชายคนอื่น”
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
นั่นสิจ่างเยี่ยนได้เป็นรัชทายาทเพราะฮ่องเต้ต้องเห็นอะไรแน่ๆ