พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 529 พิเศษ หมอหนุ่ม 1

บทที่ 529 พิเศษ หมอหนุ่ม 1

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นอกจากจ่างเยี่ยนที่ถูกจำกัดด้วยสถานะจนไม่อาจไปไหน และฟางเหิงที่ยึดมั่นในอุดมการณ์อยู่ประจันหน้าที่ชายแดน คนอื่น ๆ ก็แทบจะไม่เคยแยกจากกัน

หากจะกล่าวถึงคนที่แยกย้าย บางทีอาจเป็นสวี่โม่ที่สงบเยือกเย็น หรือเจิ้งหรูเชียนที่วิ่งวุ่นไปทั่ว แม้กระทั่งเจียงเซิงที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรในหัว

แต่ไม่มีทางเป็นเวินจืออวิ่น

เขาเป็นท่านหมอน้อยที่เงียบขรึม เป็นน้องชายที่อ่อนแอที่สุดในบ้าน รูปร่างบอบบางราวกับเด็กผู้หญิง นิสัยของเขาก็ขี้อายและขี้ขลาด ชอบเม้มปากไม่พูดจา

เขาแสดงความผูกพันต่อคนในครอบครัวอย่างเห็นได้ชัด ความผูกพันต่อญาติพี่น้องนั้นฝังลึกถึงกระดูก

แต่ตอนนี้เขากลับพูดออกมาเองว่า…จะแยกจากกัน

เจียงเซิงมองสี่พี่ด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่รู้ว่าเขาต้องต่อสู้มามากแค่ไหน ใช้พลังมากเท่าไหร่ ถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้

สวี่โม่ตกใจจนพูดไม่ออกอยู่นาน ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าสี่ ข้าเข้าใจว่าเจ้าห่วงใยชาวบ้าน แต่สำนักหมอหลวงส่งคนไปแล้ว เจียงหนานเองก็มีหมออยู่ไม่น้อยที่กำลังหารือ เรื่องที่ว่าเป็นโรคระบาดหรือไม่ก็ยังไม่แน่ชัดด้วย”

ถ้าเทียบกันแล้ว การที่พวกเขากลับไปร่วมพิธีขึ้นครองราชย์ของจ่างเยี่ยนนั้นอาจจะสำคัญกว่า

“แต่พี่ใหญ่” หลังจากเวินจืออวิ่นต่อสู้กับตัวเอง แววตาพลันกลับมานิ่งสงบ “เหล่าหมอในสำนักหมอหลวงอายุมาก พวกเขาเคยสอนวิชาแพทย์ให้ข้า เคยชี้แนะข้าตอนที่ข้าหลงทาง ข้าไม่อยากให้พวกเขาต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง”

“ยิ่งกว่านั้น เมืองหลวงห่างไกลจากเจียงหนานมาก แต่เขตอันสุ่ยอยู่ห่างแค่ไม่กี่วัน ถ้าข้าไปถึงก่อนก็จะสามารถจัดการโรคระบาดได้เร็วกว่า”

“ถ้าพูดถึงในกรณีที่เลวร้ายที่สุด คนที่ทำให้เกิดโรคระบาดก็ต้องมีจุดประสงค์คิดร้าย น้องชายของข้ากำลังจะขึ้นครองราชย์ ข้าในฐานะพี่ชายคนที่สี่ต้องทำอะไรเพื่อเขาบ้าง”

เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีเงยหน้า ใบหน้าขาวผ่องอ่อนหวาน ร่างกายผอมบาง สะพายกล่องยาที่กว้างกว่าไหล่ ราวกับว่าเขาจะล้มลงไปได้ง่าย ๆ ทุกเมื่อ

แต่สายตาของเขากลับแน่วแน่ สะท้อนความหนักแน่นเด็ดเดี่ยว พร้อมกับความคิดรอบคอบก่อนลงมือ

เขาดูราวกับยังคงเป็นเด็กชายที่อ่อนแอคนเดิม แต่กลับเป็นหมอที่แท้จริงรวมถึงพี่ชายที่เป็นผู้ใหญ่และสุขุมมั่นคง

กาลเวลาผ่านไปแปดปี คนที่เติบโตขึ้นก็ไม่ได้มีแค่คนเดียว

โดยที่ไม่ทันรู้ตัว เจ้าสี่ของพวกเขาเติบโตขึ้นแล้ว

สวี่โม่ถอนหายใจ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เจียงเซิงกลับดึงแขนของเขาไว้

“พี่ใหญ่” ในดวงตาของนางมีร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ แต่น้ำเสียงกลับฟังดูร่าเริง “พวกเราจะไปรอพี่สี่ที่เมืองหลวง เขาจะตามพวกเรามาทีหลัง ใช่หรือไม่พี่สี่?”

“ใช่” เวินจืออวิ่นพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ พวกเราจะรอเจ้าอยู่ที่เมืองหลวง” เจิ้งหรูเชียนเอียงหน้าเข้ามาใกล้

พี่น้องทั้งหลายก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ พอหัวเราะไปมา น้ำตาก็พลันไหลออกมาอีก

การเติบโตก็เป็นเช่นนี้ เมื่อยังเด็กก็อยากจะสูงขึ้น พอสูงขึ้นแล้วก็อยากจะเติบโต พอเติบโตแล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับการจากลา

ชีวิตคนเรานั้นไม่มีทางหลีกหนีจากความสุข ความเศร้า การพลัดพราก และความสมหวังได้

“สี่พี่ พวกเราจะรอท่านอยู่ที่เมืองหลวง ท่านต้องรีบมานะ…ต้องรีบมาให้เร็วที่สุด”

เสียงเรียกของน้องสาวค่อย ๆ ห่างออกไป รถม้าที่แล่นอย่างรวดเร็วก็กลายเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ มุ่งหน้าไปยังเมืองซึ่งอยู่ห่างไกล

เวินจืออวิ่นกอดกล่องยาไว้แน่น มองไปยังเจียงสามที่ทำหน้าที่เป็นผู้ติดตาม “พวกเราไปกันเถอะ”

เจียงหนานเป็นดินแดนแห่งสายน้ำ เป็นดินแดนที่ซ่อนความมั่งคั่งเอาไว้

พอเดินทางมาถึงเขตตันหยาง บ้านเรือนที่งดงามก็สร้างความประทับใจให้แก่สายตา แตกต่างจากความยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง เจียงหนานดูราวกับหญิงงามที่มีเสน่ห์ งดงามประณีตทุกรายละเอียด

ในความทรงจำ เจียงหนานควรจะเป็นสถานที่คึกคัก มีรถม้าผ่านไปมา ผู้คนพลุกพล่าน มีความคึกคักและร่ำรวยถึงจะถูก

แต่ตอนนี้ ตามท้องถนนกลับมีผู้คนเพียงเล็กน้อย ร้านอาหารข้างทางก็ไม่มีลูกค้า มีเพียงเสี่ยวเอ้อร์ที่สวมผ้าสีขาวท่าทางเบื่อหน่ายและคอยถอนหายใจ

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยมาเขตตันหยางกับคุณชาย ที่นี่คึกคักมาก แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ได้” เจียงซานพึมพำพลางขมวดคิ้ว

โรคระบาด

เป็นโรคระบาด

โรคที่คลุมเครือและไม่ชัดเจน กลายเป็นดาบที่แขวนอยู่เหนือหัวชาวบ้านเจียงหนาน พวกเขาไม่ก้าวออกมาจากบ้าน ปิดประตูบ้านแน่น พยายามต่อสู้กับสิ่งที่ไม่รู้จักด้วยแผ่นไม้บาง ๆ

อย่างไรก็ตาม โรคระบาดสามารถแพร่กระจายได้หลายวิธี ไม่ว่าจะเป็นน้ำที่ดื่มหรืออาหารที่กิน แม้แต่หนูตัวเล็ก ๆ ก็อาจนำมาซึ่งภัยพิบัติอันไร้ขอบเขต

การเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองนั้นไม่มีความหมายอะไร เวินจืออวิ่นจึงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แล้วตัดสินใจที่จะไปยังจวนท่านผู้ว่าการเขตตันหยาง

ถ้าหากที่ใดมีปัญหา คนที่ควรจะไปหาก่อนเป็นคนแรกก็คือท่านผู้ว่าการ และหลังจากพูดคุยกับท่านผู้ว่าการแล้วจึงจะสามารถหาตัวการและปราบปรามความไม่สงบนี้ลงได้

แต่เจียงสามเคาะประตูอยู่นานกลับยังไม่มีแม้แต่คนเฝ้าประตูออกมา

เวินจืออวิ่นลูบคลำของเย็น ๆ ที่อยู่ในแขนเสื้อ กำลังลังเลว่าจะใช้ดีหรือไม่ รอยแยกเล็ก ๆ ตรงประตูก็มีดวงตาสีดำคู่หนึ่งโผล่มา “ช่วงนี้ใต้เท้าไม่รับแขก”

ท่านผู้ว่าการเขตที่มีตำแหน่งสูงส่งจะสามารถปฏิเสธประชาชนได้อย่างไร

เจียงซานใช้เท้ากด ช่องประตูค่อย ๆ กว้างขึ้นจนกระทั่งประตูใหญ่เปิดออกทั้งบาน

คนเฝ้าประตูที่ผอมแห้งทรุดลงกับพื้น ใช้มือปิดบังใบหน้าด้วยความตกใจ “บอกแล้วว่าใต้เท้าไม่รับแขก ทุกคนในตันหยางต่างรู้ว่าท่านไม่รับแขก แต่พวกเจ้าเป็นใครถึงกล้าบุกรุกเข้าไปในจวนท่านผู้ว่าการ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่านี่ถือเป็นความผิดอะไร”

เจียงซานโมโหขึ้นมา กำลังจะใช้กลอุบายที่คุณหนูสอนมาข่มขู่คน

เวินจืออวิ่นพลันขมวดคิ้ว เขาย่อตัวลง ปลายนิ้วสามนิ้วแตะลงบนชีพจรของคนเฝ้าประตู “ท่านป่วยอยู่หรือ?”

คนเฝ้าประตูยิ่งตกใจและไม่พอใจ “ไม่รับฟังคำเตือน แล้วยังจะมาทำร้ายกันอีก เรียกคนมา! มาจับพวกมันสองคน…”

ยังพูดไม่ทันจบก็มีป้ายทองอร่ามปรากฏขึ้นที่หน้าของเขา มันสลักตัวอักษรคำว่า “คำสั่งรัชทายาท” ไว้

ตามกฎเกณฑ์ของราชวงศ์ คำสั่งรัชทายาทมีอำนาจสูงสุด

ผู้ที่เห็นป้ายนี้ก็เหมือนกับได้เจอรัชทายาทตัวจริง

เวินจืออวิ่นไปเจียงหนานเพื่อจ่างเยี่ยน จ่างเยี่ยนใช้ป้ายคำสั่งปกป้องพี่ชายที่อ่อนแอ

ความเป็นพี่น้องก็เกื้อหนุนซึ่งกันและกันแบบนี้

“ท่านผู้ว่าการเขตตันหยางคงติดโรคระบาดแล้วกระมัง” เวินจืออวิ่นเก็บป้ายคำสั่ง “พาข้าไปพบเขา ไม่อย่างนั้นข้าจะเอาชีวิตเจ้า”

เจียงซานที่อยู่ข้างหลังก็ชักดาบออกมา คมดาบสะท้อนแสงสว่าง ส่องประกายความเกรงขามให้คนเฝ้าประตูกลัว

ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

คนเฝ้าประตูนำทางอยู่ข้างหน้า เจียงซานขยับเข้ามาใกล้แล้วถามเสียงเบา “คุณชายรู้ได้อย่างไรว่าท่านผู้ว่าการตันหยางติดโรคระบาด”

“โรคระบาดนั้นสำคัญคือการติดต่อ แม้แต่คนเฝ้าประตูยังป่วยหนัก ท่านผู้ว่าการตันหยางจะรอดไปได้อย่างไร” เวินจืออวิ่นกระชับกล่องยา “แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าของที่นี่ก็หนีไม่พ้น”

เจียงซานหน้าซีดด้วยความตกใจ “แล้วพวกเราเล่า…”

ผู้ฝึกยุทธ์ไม่กลัวฟ้าดิน ไม่กลัวบาดเจ็บหรือกลอุบาย มีเพียงโรคภัยเท่านั้นที่น่าหวาดกลัว

แต่ตอนนี้เมื่อมองไปยังไหล่ที่ดูผอมบางแต่ตั้งตรงของท่านหมอหนุ่มแล้ว เจียงซานก็พูดไม่ออก

ในสนามรบไร้คนขลาด ในสนามรบของโรคภัยก็ไม่มีคนอ่อนแอ

อย่างมากก็แค่ตายหรือสิบแปดปีหลังจากนี้จะมีชายชาตรีอีกคน

เจียงซานหัวเราะ ไม่ทันได้เสียใจ ดวงตาก็ค่อย ๆ เต็มไปด้วยความกล้าหาญพร้อมจะสละชีพ

“เป็นอะไรไป?” เวินจืออวิ่นหันกลับมา “ยังหาต้นตอของโรคระบาดไม่ได้ หากหาเจอแล้วก็ยังมีโอกาสรักษาอยู่ ไม่ใช่ว่าเมื่อติดโรคแล้วจะต้องตายสักหน่อย”

เจียงซานถึงกับสะดุดเท้า เขายืนตรงแล้วยิ้มเขินพร้อมกับเกาหัว ปกปิดความอับอาย

คนเฝ้าประตูที่นำทางก็หยุดเดิน ชี้ไปยังห้องนอนที่ดูมืดมิด พูดเสียงเบาว่า “ใต้เท้า…อยู่ในนั้น”