ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 100 :เถ้าแก่เจียงใจป้ำ

    ตอนที่ 100 :เถ้าแก่เจียงใจป้ำ

    

    อากาศในเดือนพฤษภาคมเริ่มร้อนขึ้นแล้ว

    

    แต่ทว่าในช่วงเช้าและกลางคืนยังคงค่อนข้างเย็น ทีมงานก่อสร้างของจวงปี้เฉิงเริ่มทำงานตั้งแต่รุ่งสาง

    

    เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาดูพวกเขาทำงานก็เห็นว่าคนงานทำงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ภายใต้การจัดการของจวงปี้เฉิง พวกเขาได้ตัดหญ้ามุงและกกที่ขึ้นรกทึบบนพื้นที่รกร้างซึ่งทอดยาวจากถนนลูกรังไปยังริมแม่น้ำ เปิดทางเป็นถนนดินสายเล็ก ๆ เพื่อเตรียมสร้างถนนต่อไป

    

    “ช่างจวง ลำบากคุณกับทีมงานแล้ว

    

    “เดี๋ยวผมจะกลับมาอีกทีตอนเที่ยงนะ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋บอกกล่าวจวงปี้เฉิง ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างของเขาเข้าไปในเมือง

    

    หลังจากวุ่นอยู่กับการส่งพะโล้ให้ลูกค้าประจำทั้งหมดเสร็จสิ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าและซื้อบุหรี่ต้าเฉียนเหมินมา 5 แถว

    

    บุหรี่ต้าเฉียนเหมินราคาแถวละ 2 หยวน ซึ่งเทียบเท่ากับราคาบุหรี่จงฮว๋า 1 ซอง

    

    เขาตั้งใจจะมอบให้กับคนงานของจวงปี้เฉิงคนละซอง

    

    แค่บุหรี่ต้าเฉียนเหมินก็น่าจะเพียงพอแล้ว

    

    แต่ตัดสินจากฐานะของคนงานเหล่านี้แล้ว ก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่มีปัญญาซื้อสูบเอง

    

    ทว่าสำหรับคนงานเหล่านี้ การให้บุหรี่ที่มีราคาซองละ 2 หยวนนั้นคุ้มค่ากว่าการให้เงินสดพวกเขาคนละ 2 หยวนมาก

    

    ดังนั้น การแจกบุหรี่จึงเป็นการแสดงความจริงใจ และคนงานก็ยินดีตอบรับและกล่าวขอบคุณ

    

    ทว่านั่นมันก็เป็นแค่ท่าทีภายนอกที่ดูพอใจ แต่ลึก ๆ แล้วกลับไม่พอใจอะไรขนาดนั้น

    

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้รายละเอียดของเรื่องพวกนี้ดี

    

    ก่อนที่จะออกมา เขาก็ได้ซื้อน้ำตาลทรายแดงมาอีกสองห่อ

    

    งานก่อสร้างนั้นเต็มไปด้วยงานที่ต้องใช้แรงกายมาก ๆ และทำงานอยู่แต่กลางแจ้งตลอดเวลา จึงทำให้คนงานบางคนอาจมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำได้ หากได้น้ำตาลทรายแดงละลายน้ำหนึ่งถ้วยก็พอที่จะสามารถบรรเทาความเหนื่อยล้าและเพิ่มระดับน้ำตาลในเลือดได้

    

    มันจึงเป็นสิ่งที่จำเป็น เขาต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน

    

    หลังออกจากห้างสรรพสินค้า เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตรงไปที่โรงฆ่าสัตว์

    

    “เถ้าแก่เจียง ทำไมวันนี้คุณถึงมาที่นี่ด้วยตัวเองได้ ? ”

    

    สวีเหวินปิน ผู้จัดการโรงฆ่าสัตว์เห็นเจียงเสี่ยวไป๋จึงได้ทักทายด้วยรอยยิ้ม

    

    ตั้งแต่ร้านอร่อยสามมื้อเริ่มทำพะโล้ขาย เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้เป็นลูกค้าเจ้าประจำของโรงฆ่าสัตว์ เขาไม่จำเป็นต้องไปที่ร้านขายเนื้อเพื่อซื้อเนื้อสัตว์อีกต่อไป เพราะสามารถสั่งเนื้อให้โรงฆ่าสัตว์ไปส่งได้โดยตรง

    

    และทุกครั้งก็จะเป็นหวังผิงที่มาที่นี่ ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋นั้นไม่ค่อยได้มาบ่อยนัก

    

    นี่จึงเป็นเหตุผลที่สวีเหวินปินถึงพูดอย่างนั้น

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ส่งบุหรี่ให้สวีเหวินปินและพูดว่า “ผมจะมาซื้อหมูสามชั้น 50 ชั่ง”

    

    สวีเหวินปินกล่าวว่า “หวังผิงมาเอาเนื้อเมื่อเช้านี้แล้ว ตอนนี้คุณก็มาเอาอีก แสดงว่าที่ซื้อไปครั้งนี้ไม่ได้เอาไปทำเมนูที่ร้านใช่ไหม ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะซื้อกลับบ้าน”

    

    ได้ยินแบบนั้น สวีเหวินปินก็ให้พนักงานไปหั่นหมูสามชั้นมา 50 ชั่งและพูดว่า “ให้ฉันลงบัญชีร้านคุณเลยไหม”

    

    ตอนนี้ร้านอร่อยสามมื้อต้องใช้เนื้อจำนวนมากทุกวัน พวกเขาจึงได้เจรจากับโรงฆ่าสัตว์ว่าจะจ่ายรวบยอดสัปดาห์ละครั้ง

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดว่า “ผมซื้อส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับร้าน อันนี้ผมจะจ่ายเลย”

    

    “งั้น คุณจ่ายมา 50 หยวนพอ”

    

    สวีเหวินปินครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง และขายในราคาส่งให้

    

    ราคาที่โรงฆ่าสัตว์ขายคือชั่งละ 1.2 หยวน ดังนั้นหากซื้อ 50 ชั่ง ปกติต้องจ่าย 60 หยวน

    

    “ขอบคุณมากครับ ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาและพูดว่า “เดี๋ยวผมจะให้หวังผิงเอาพะโล้มาฝากคุณในวันพรุ่งนี้”

    

    สวีเหวินปินดูจะมีความสุขมาก เขาเคยกินพะโล้ที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำมาแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งรสชาติของมันนั้นอร่อยอย่าบอกใครเชียว

    

    เดิมที เขาแค่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋นั้นเป็นลูกค้ารายใหญ่เจ้าประจำ ดังนั้นเขาจึงขายเนื้อให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ในราคาที่ถูกลงกว่าเดิม

    

    แต่ไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะใจดี เอาพะโล้มาฝากเขาในวันพรุ่งนี้ด้วย

    

    เพราะโรงงานฆ่าสัตว์เป็นของรัฐบาล กำไรเล็กน้อยที่ได้มาก็ให้กับรัฐบาลเช่นกัน

    

    แต่พะโล้ที่เอามาฝากนั้นให้เขากินเอง

    

    นี่คือเรื่องที่เขาได้เปรียบ

    

    หลังจากซื้อบุหรี่และเนื้อหมูเรียบร้อยแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขับรถกลับไปที่เจียงวาน ก่อนจะเอาของที่ซื้อมาให้จวงปี้เฉิงนำไปแจกจ่ายให้กับคนงาน

    

    “เถ้าแก่เจียง ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณลำบากแบบนี้”

    

    จวงปี้เฉิงไม่ได้คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะซื้อของให้มากมายมาให้

    

    เขาต้องการที่จะปฏิเสธ แต่เขาก็รู้จักนิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ดี หากว่าเจียงเสี่ยวไป๋ซื้อมาให้แล้วก็จะไม่รับคืน ดังนั้นเขาจึงยอมรับมัน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปัดเป็นการส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไร และพูดว่า “ที่นี่ลำบาก คนงานเองก็ต้องทำงานหนัก นี่คือน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผม”

    

    จวงปี้เฉิงซาบซึ้งใจมาก เขาพูดว่า “ผมขอขอบคุณแทนคนงานด้วยก็แล้วกัน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดว่า “ผมซื้อบุหรี่มาให้คนงานทั้งหญิงชายคนละ 1 ซอง จะสูบหรือไม่ก็เป็นสิทธิ์ของพวกเขา”

    

    “เข้าใจแล้ว”

    

    จวงปี้เฉิงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะตอนที่เขารับปรับปรุงร้านให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ ทุกครั้งที่เจียงเสี่ยวไป๋มาก็จะซื้อบุหรี่มาฝากเขาตลอด แม้แต่ช่างไม้ถานที่ไม่ค่อยสูบบุหรี่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังเอาบุหรี่ให้เขา

    

    ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงไม่สงสัยอะไร

    

    เขาเรียกคนงานมาหาทันที “เถ้าแก่เจียงซื้อหมูมาฝากทุกคน คืนนี้ฉันจะให้ภรรยาเอาไปทำอาหารให้กิน”

    

    “ดีเลย ๆ ……”

    

    “เยี่ยมมาก……”

    

    “ขอบคุณนะเถ้าแก่เจียง ! ”

    

    ”ขอบคุณ หัวหน้าจวง ! ”

    

    “……”

    

    เมื่อได้ยินว่าอาหารเย็นนี้จะมีเนื้อหมูเป็นส่วนประกอบหลัก คนงานทุกคนก็โห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ

    

    จวงปี้เฉิงรับของมาและเริ่มแจกจ่ายให้กับคนงานแต่ละคน

    

    “เถ้าแก่เจียงซื้อบุหรี่ให้ทุกคน อ่านี่ เอาไป”

    

    “ขอบคุณ เถ้าแก่เจียง ! ”

    

    ”อันนี้ของนาย รับไปสิ ! ”

    

    “ขอบคุณ เถ้าแก่เจียง ! ”

    

    “……”

    

    หลังจากแจกจ่ายให้คนงานแต่ละคนเสร็จแล้ว จวงปี้เฉิงก็นำของที่เหลือไปไว้ในโรงเก็บของ

    

    หลังจากออกมา เขาก็พูดว่า “ไปเถอะ ไปดูทางที่คนงานถางไว้ทำถนนกัน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เองก็มาเพื่อดูความคืบหน้าของงานเช่นกัน

    

    ถนนที่เขาจะทำเชื่อมต่อจากถนนหมู่บ้านไปยังริมแม่น้ำ ระยะทางไม่ได้ไกลนัก มีระยะทางประมาณ 300 เมตรเท่านั้น แม้ว่าจะสร้างเป็นทางตรง แต่ก็ไม่ได้ลาดชันเกินไป

    

    แต่ทว่าจวงปี้เฉิงก็ได้ออกแบบถนนโค้งเป็นรูปตัว S เล็กน้อย เพื่อให้สามารถเชื่อมต่อกับถนนลูกรังได้อย่างราบรื่น และความชันของถนนจะลดลงด้วย

    

    แต่แน่นอนว่าความยาวของถนนจะต้องเพิ่มขึ้นเช่นกัน

    

    พื้นผิวถนนที่ถางได้มีขนาดโล่งกว้างเกือบ 20 เมตรตัดผ่านหญ้าและต้นอ้อที่มีความสูงระดับเอว จึงทำให้มีความคดเคี้ยวเล็กน้อย

    

    “เถ้าแก่เจียง ถนนกว้างมาก ฉะนั้นงบประมาณในการสร้างคงจะเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย”

    

    ระหว่างทาง จวงปี้เฉิงก็ได้กล่าวเตือนขึ้นมา

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมชอบทำอะไรให้มันดีไปเลยครั้งเดียว คุณก็แค่ทำมันไปตามที่ผมบอกก็พอ เงินแค่นี้ไม่ได้เป็นปัญหาหรอก”

    

    เดิมทีหากเขาต้องการจัดสวนสไตล์จีน ซึ่งวัสดุที่แพงที่สุดคืออิฐ หิน ไม้และค่าจ้างช่างแกะสลักหินและช่างไม้

    

    แต่เมื่อเขาซื้อของแกะสลักพวกนี้มาจากหอบรรพบุรุษตระกูลเฉินและลานบ้านตระกูลเฉินแล้ว ก็ไม่จำเป็นจะต้องไปซื้อหินและไม้มาให้ช่างแกะสลักอีก

    

    ฉะนั้น เงินที่จะเสียเยอะที่สุดคือการสร้างบ้านและสร้างถนน

    

    “อีกอย่าง พื้นผิวถนนผมจะไม่ปูด้วยกรวด แต่จะเทเป็นถนนซีเมนต์เลย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวเสริม

    

    ห๊ะ !

    

    จวงปี้เฉิงหยุดทันทีและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความตกใจ

    

    จะทำถนนที่กว้าง 12 เมตรเป็นถนนคอนกรีต จำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ ?

    

    ต้องรู้ก่อนว่าในสมัยนี้ แม้แต่ในเมืองชิงโจวก็ยังมีถนนหลายสายที่ยังเป็นถนนลูกรังอยู่

    

    เมื่อเห็นว่าจวงปี้เฉิงหยุดเดินอยู่ตรงนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปถามว่า “เอ่อ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ? ”

    

    “ไม่… ไม่มีอะไร”

    

    จวงปี้เฉิงกลับมามีสติอีกครั้ง เขายิ้มด้วยความเขินอายและรีบเดินตามไป

    

    ทั้งสองเดินไปที่เนินดินที่อยู่หน้าหน้าผา วัชพืชที่นี่ถูกถางออกไปจนหมดแล้ว จึงทำให้เห็นลักษณะของเนินดินได้อย่างชัดเจน

    

    จวงปี้เฉิงกล่าวว่า “ผมวัดแล้ว ถนนมีสองโค้ง รวมแล้วจะยาวประมาณ 500 เมตร ซึ่งยาวกว่าแบบทำถนนทางตรง 100 กว่าเมตร”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาเข้าใจว่าจวงปี้เฉิงต้องการจะสื่อถึงอะไร

    

    ยิ่งระยะทางยาวเท่าไหร่ ราคาก่อสร้างก็จะยิ่งแพงขึ้นเท่านั้น

    

    เขากล่าวว่า “ทำตามที่คุณออกแบบไว้เถอะ เพราะความชันของถนนจะได้ลดลง”

    

    จวงปี้เฉิงดูจะโล่งใจเป็นอย่างมาก ตอนแรกเขากังวลเล็กน้อยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะขอให้เขาเปลี่ยนแผนและเปลี่ยนแบบถนนเป็นเส้นตรง แต่เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ

    

    ตามคาด เถ้าแก่เจียงคนนี้ช่างยอดเยี่ยมมากจริง ๆ เขาทั้งใจใหญ่และตัดสินใจเด็ดขาด ! ฉะนั้นเขาจะทำงานนี้ให้เต็มที่ !

    

    จากนั้น เขาก็ชี้ไปที่เนินดินอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “เนินนี้มีพื้นที่ 3 หมู่กว่า ๆ แต่ค่อนข้างลาดชันอยู่ บริเวณต่ำสุดอยู่ในระดับเดียวกับผิวน้ำ บริเวณที่สูงที่สุดสูงกว่าผิวน้ำประมาณ 5 เมตร”

    

    เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “ฉะนั้น ผมคิดว่าเราควรทำเนินนี้ให้ต่ำลง แล้วสร้างป้อมกั้นแม่น้ำ ปรับระดับหน้าดินให้สม่ำเสมอเพื่อให้ฐานของดินแข็งแรงขึ้น จะได้พื้นที่กว้างขวางขึ้นด้วย คุณคิดว่าดีไหม ? ”