ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1001 สิบแปดมงกุฎ

ตอนที่ 1,001 สิบแปดมงกุฎ

หลังจากคุยกับเฉินอันผิงนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็พอเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมส์อินน์

“ผู้ช่วยเจียง เรื่องลอตเตอรี คุณได้ตั้งเป้าหมายอะไรไว้ไหมครับ ? ”

เฉินอันผิงถามหลังจากพูดคุยเกี่ยวกับร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมอินน์เสร็จสิ้นไป

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “ฉันยังไม่ได้โทรไปคุยกับลุงรองในเรื่องนี้ ไว้ฉันโทรไปแล้วมีอะไรเพิ่มเติม ฉันจะบอกอีกที”

โดยพื้นฐานแล้ว การดำเนินงานของลอตเตอรีแห่งความหวังนั้นแยกจากแผนกการตลาดของบริษัทเจียงเจียโดยสิ้นเชิง เจ้าหน้าที่ห้าคนที่ส่งไปสำนักงานจัดการลอตเตอรีแห่งความหวังในเจียงเฉิงมีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด ซึ่งตอนนี้หลินเจียจวินก็มาที่ชิงโจวด้วย เขาจึงไม่ได้ไปถามข้อเสนอแนะจากพ่อของเขา

เมื่อเฉินอันผิงได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาก็ไม่ได้ถามคำถามอีกต่อไป

หลังจากที่เฉินอันผิงพูดจบ เขาก็ยืนขึ้นและขอตัวออกไป

เฉินหยวนเฉาก็ออกมาเหมือนกัน เหลือเพียงเมิ่งเสี่ยวเป่ย, เจียงเสี่ยวไป๋ และหลินเจียจวินอยู่ในสำนักงาน

เจียงเสี่ยวไป๋ถามถึงความคืบหน้าของโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกและโรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวด และทราบว่าโรงงานทั้งหมดได้ดำเนินงานไปตามปกติ เขาจึงไม่ถามอะไรอีกและพูดว่า “พรุ่งนี้เป็นวันสตรี ผมขอให้คุณมีความสุขในวันหยุดนะครับ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม “อวยพรแค่นั้นเหรอคะ มันก็แค่นามธรรมเท่านั้นแหละ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ผมจะให้วันหยุดคุณครึ่งวัน”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ตามระบบของบริษัท พนักงานหญิงมีสิทธิ์หยุดครึ่งวันในวันสตรีอยู่แล้ว คุณไม่ได้ให้อะไรฉันเลย”

เธอเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “นอกจากนี้ แม้ว่าคุณจะให้วันหยุดกับฉัน แล้วฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปหยุดล่ะตอนนี้ ? ฉันต้องทำงานล่วงเวลาทุกวันเลย เพราะงานที่ฉันต้องทำมีหลายอย่าง ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าเธอกำลังพูดความจริงจึงพูดว่า “ช่วงนี้คุณต้องทำงานแทนผมหนักมาก พนักงานหญิงคงไม่สามารถหยุดพักผ่อนในช่วงนี้ได้ ฉะนั้นค่าล่วงเวลาเราจะให้เป็นสามเท่าของที่ผ่านมา และแต่ละคนจะได้รับค่าโอทีในวันหยุดชั่วโมงละ 10 หยวน”

เขาเหลือบมองเมิ่งเสี่ยวเป่ยแล้วพูดว่า “สำหรับคุณ เมื่อผู้ช่วยหลินกลับไปที่เจียงเฉิง ผมจะให้เขาไปซื้อนาฬิกาให้คุณเป็นรางวัล ! ”

เมื่อเมิ่งเสี่ยวเป่ยได้ยินแบบนั้น เธอก็ยิ้มทันทีและพูดว่า “แค่นี้เองเหรอคะ ! ”

หลินเจียจวินทำหน้างงงวยแล้วถามขึ้นมาว่า “เฮ้ เฮ้ นายบอกว่าจะซื้อขวัญให้คุณเมิ่ง แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนไปซื้อมันด้วย”

เขาพูดกับเมิ่งเสี่ยวเป่ย “คุณเมิ่งเป็นคนสำคัญของบริษัทเรา จะปล่อยให้คนอื่นซื้อของขวัญมาให้เธอได้ยังไง”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้ม “ใครไปซื้อให้ก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ ตราบใดที่มันเป็นของขวัญก็พอแล้ว ! ”

เธอยิ้มให้หลินเจียจวินและพูดว่า “ผู้ช่วยหลิน ฉันจะรอนะคะ ! ”

หลินเจียจวินพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง “เอาล่ะ ฉันจะไปหาซื้อให้ เมื่อฉันกลับไปที่เจียงเฉิง ! ”

“ยังไงก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนจ่ายเงินอยู่แล้ว ฉันจะซื้ออันที่แพงที่สุดให้ก็แล้วกัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างเมินเฉยและพูดว่า “ไม่สำคัญ ยังไงซะผมก็ตั้งใจจะให้ของขวัญคุณเมิ่งอยู่แล้ว หรือจะเอาของขวัญที่มีราคารวมกันใกล้เคียงกันสองชิ้นก็ได้ ! ”

“อื่ม ถึงตอนนั้นคุณคงไม่ลังเลที่จะจ่ายใช่ไหม ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยมีความสุขมากหลังจากได้ยินแบบนี้ และพูดด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยมมาก ฉันกำลังจะได้ของขวัญสองชิ้นใช่ไหม ! ”

ทันใดนั้นหลินเจียจวินก็หงุดหงิดและจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ “นายนี่เป็นคนเจ้าเล่ห์จริง ๆ ! ”

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็พูดคุยกันสักพัก จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน พวกเขาทั้งสามก็ได้เดินไปที่โรงอาหารด้วยกัน

“ผู้ช่วยเจียง ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะที่ได้ลูกแฝด ! ”

“ผู้ช่วยเจียง ขอแสดงความยินดีด้วย ! ”

“ผู้ช่วยเจียง แล้วกินเลี้ยงฉลองวันพระจันทร์เต็มดวงวันไหนเหรอ ? ”

“ผู้ช่วยเจียง…”

“…”

ในโรงอาหาร หวังซิงซี, ข่งชิงเซี๋ยง, โหยวโหย่วหยู และคนอื่น ๆ ต่างก็ทักทายและถามเกี่ยวกับการกินเลี้ยงฉลองวันพระจันทร์เต็มดวง

เจียงเสี่ยวไป๋จึงตอบทีละคน

แน่นอนว่าโหยวโหย่วหยูและคนอื่น ๆ ก็ทักทายหลินเจียจวินเช่นกัน

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันอย่างรวดเร็ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาหลินเจียจวินกลับไปที่ออฟฟิศ

ในสำนักงานเล็ก ๆ ภายนอก จางเสี่ยวซุนกำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา เขาก็ปิดหนังสือลงทันที ยืนขึ้นและทักทายด้วยท่าทีเคารพว่า “ผู้ช่วยเจียง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขาชื่นชมคนหนุ่มสาวที่ชอบอ่านหนังสืออยู่เสมอ และพูดแบบสบาย ๆ “เสี่ยวจาง คุณกำลังอ่านหนังสืออะไรอยู่”

จางเสี่ยวซุนยิ้มออกมา แล้วตอบว่า ” เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็พูดออกมาว่า “นวนิยายกำลังภายในก็เป็นหนังสือที่ควรค่าแก่การอ่านเหมือนกัน มันดีมาก ! ”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาจึงก็เดินตามหลินเจียจวินเข้าไปในห้องทำงาน

หลังจากที่ทั้งสองนั่งลง หลินเจียจวินก็พูดด้วยรอยยิ้ม “นั่นคือคนขับรถของนายใช่ไหม ทำไมนายถึงให้เขาอ่านนิยายกำลังภายในในช่วงเวลาทำงานล่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมบอกพี่แล้วไม่ใช่หรือว่านวนิยายกำลังภายในก็เป็นหนังสือที่ให้ความรู้เหมือนกัน และมันมีประโยชน์ ถ้าเราอ่าน อย่างน้อยเราก็ได้กลยุทธ์อะไรบางอย่างจากมัน”

หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “มันแปลกจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่าได้ความรู้จากการอ่านนิยายกำลังภายใน ดังนั้นบอกฉันหน่อยว่ามันได้ยังไง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมขอแนะนำให้พี่อ่าน ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ และขอความรู้เพิ่มเติมจากจางเสี่ยวซุนได้”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ฉันเคยอ่าน ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ มานานแล้ว นอกเหนือจากเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมแล้ว ฉันยังไม่ได้ประโยชน์อะไรมากมายจากมันเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตามาที่เขา แล้วถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ไร้ประโยชน์จริง ๆ ”

หลินเจียจวินพูดอย่างไม่มั่นใจ “ถ้านายพูดอย่างนั้น ฉันจะขอท้านาย ถ้านายไม่สามารถบอกฉันได้ว่าทำไม ฉันจะเปิดขวดเหมาไถปี 60 ของนายในเย็นวันนี้”

นับตั้งแต่ที่เขาลองดื่มเหล้าเก่า เขาก็พบว่าเหล้าเก่านั้นมีรสชาติดีกว่าเหล้าใหม่มาก และเขารู้สึกเสียดายที่ได้ให้เหล้าเก่ามากมายของเหล่าโฮวให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ไปหมด

ตอนนี้เมื่อเขามีโอกาสดื่มแล้ว เขาก็ไม่อยากจะพลาดมันไป

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันได้เขียนไว้ใน ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ ใช่ไหม: เราพบกันครั้งแรกที่เรือเฟิงหลิง เมื่อเราจากกัน ฉันจะคิดถึงหยางกั๋วไปตลอดชีวิต”

หลินเจียจวินพยักหน้า “ดูเหมือนว่าจะมีบทเกี่ยวกับหยางกั๋วและกั๋วเซียง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ใช่แค่กั๋วเซียงที่ทำผิดพลาดในชีวิตเมื่อพบเจอกับหยางกั๋ว ยังมีลู่อู๋ซวง, เฉิงอิง, กงซุนอี และแม้แต่กั๋วฟู่และหลี่โม่ซู ผู้หญิงคนไหนในนวนิยาย ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ ที่ไม่ตกหลุมรักหยางกั๋ว บ้าง ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “เรื่องราวความรักเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องราวในนวนิยาย”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “เห็นไหมว่าพี่อ่านหนังสือเล่มนี้โดยเปล่าประโยชน์ หากพี่เข้าใจ ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ ป่านนี้พี่คงจะไม่โสดไปนานแล้ว ”

หลินเจียจวินตกตะลึง “ความโสดของฉันเกี่ยวอะไรกับการอ่าน ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ งั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตามาที่เขาอีกครั้งและถอนหายใจ “สมองของพี่ทำมาจากไม้เอล์มที่แกะสลักยากยิ่งกว่าไม้เน่าซะอีก ! ”

“พี่ควรไปเรียนรู้ว่าหยางกั๋วใช่วิธีอะไรครองใจสาว ๆ มากมาย แต่ทำไมถึงยังเป็นโสดอยู่”

ดวงตาของหลินเจียจวินเบิกกว้าง: เป็นเช่นนี้เองเหรอ ?

ต้องบอกว่านายอ่านหนังสือในระดับสูงจริง ๆ !

ฉันละอายใจจริง ๆ !

แต่ลองคิดดูแล้วมันก็จริง !

เมื่อฉันกลับไป ฉันจะต้องซื้อ ‘เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี’ มาอ่านซะแล้ว เพื่อศึกษาเทคนิคในการจีบหญิงของหยางกั๋ว

แน่นอนว่าสิ่งนี้ไม่สามารถยอมรับได้ต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ เขาจึงโบกมือแล้วพูดว่า “ลืมมันไปเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องไร้สาระเหล่านี้ดีกว่า กลับไปฉันจะไปดำเนินการและสานต่อสิ่งที่เราพูดไว้ก่อนหน้านี้”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและยื่นบุรี่ให้เขา หลังจากที่ทั้งสองจุดไฟแล้ว พวกเขาก็ยังคงพูดคุยเกี่ยวกับการพัฒนาอุตสาหกรรมเสื้อผ้าต่อไป

ทั้งสองคุยกันจนถึงตอนเย็น

ในที่สุด หลินเจียจวินก็เข้าใจแผนการทำอุตสาหกรรมเสื้อผ้าที่กำลังจะสร้างขึ้น

“ปะ กลับบ้าน ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ยกข้อมือขึ้นดูเวลา ตอนนี้ก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว เขายืนขึ้นแล้วพูด

หลินเจียจวินมองดูเวลาและพูดด้วยรอยยิ้ม “ถึงเวลาแล้ว ทำไมเราไม่แวะไปตลาดถนนคนเดินตอนกลางคืนก่อนล่ะ ? ”

เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้ไปกินขนมที่ตลาดถนนคนเดินตอนกลางคืน จึงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงมัน !

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “งั้นก็ได้ครับ ! “