ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 103 :ช่องทางทำเงินใหม่มาแล้ว

    ตอนที่ 103 :ช่องทางทำเงินใหม่มาแล้ว

    

    สามคนพ่อแม่ลูกลงจากรถเมื่อสิ้นสุดถนนลูกรัง หลินเจียอินเห็นบรรยากาศการทำงานในพื้นที่ก่อสร้าง หญิงสาวจึงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

    

    ขณะเดียวกัน เธอยังรู้สึกงงและตกใจอยู่เหมือนกัน

    

    “พวกช่างจวงทำงานเร็วเหลือเกิน ! ”

    

    “แล้วพวกเขาทำถนนสายใหญ่ขนาดนั้นไปทำไม ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋บอกแค่จะสร้างถนนไปยังพื้นที่ของบ้านใหม่ แต่ไม่ได้บอกว่ากว้างเท่าไร

    

    “มีถนนกว้าง ๆ ไว้ดีกว่า อนาคตจะได้เข้าออกสะดวก”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “พวกช่างจวงทำงานเร็วน่ะดีแล้ว เราจะได้เข้าอยู่บ้านใหม่เร็ว ๆ ไง”

    

    หลินเจียอินพยักหน้า เพราะนี่คือสิ่งที่เธอหวังเช่นกัน

    

    “ตอนนี้พื้นที่ก่อสร้างมีคนงานมากแล้ว คุณจอดรถไว้ตรงนั้นเถอะ” หลินเจียอินชี้ไปที่ด้านหน้าโรงเก็บของแรก “อย่าขี่เร็วนะ”

    

    “รับคำสั่งเมีย ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือ พยักหน้า ก้มเอวท่าทางเหมือนคนรับใช้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

    

    หลินเจียอินเม้มริมฝีปากอย่างขบขันแล้วพูดว่า “ใช้ได้ ! ”

    

    ในที่สุดเมียก็ยิ้มเสียที

    

    ราวกับท้องฟ้ากลับมาสดใสอีกครั้ง

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถมาที่หน้าโรงเก็บของอย่างอิ่มเอมใจ

    

    ตอนนี้ที่โรงเก็บของไม่มีใคร

    

    แต่คนงานทุกคนรู้ว่านี่คือรถของเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นเขาจึงวางใจที่จะจอดรถไว้ที่นี่

    

    เขาไม่ได้ไปหาจวงปี้เฉิง แต่กลับบ้านพร้อมกับภรรยาและลูก

    

    “ป่าป๊า เย็นนี้กินอะไรหรือคะ ? ”

    

    เมื่อเดินมาถึงร่องน้ำ เจียงชานเขย่าแขนเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความรอคอย

    

    ตอนนี้ ความอร่อยของอาหารที่ป่าป๊าทำได้หยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของเธอแล้ว เธอจึงไม่เคยถามหม่าม๊าอีกเลย

    

    “ชานชานอยากกินอะไรล่ะ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยรอยยิ้ม

    

    “เนื้อหมู, กระดูกหมู, ต้มจืดหมูสับ, เนื้อไก่, เนื้อเป็ด, เนื้อปลา, เนื้อวัว, เนื้อตุ๋น……”

    

    หนูน้อยปล่อยแขนเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วใช้นิ้วนับเมนูอาหารที่เธออยากกิน และเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนิ่มน่ารัก

    

    “หาอะไรอร่อยกว่านี้ไม่ได้แล้วค่ะ ! ”

    

    ความน่ารักของลูกสาวทำให้หลินเจียอินรู้สึกมีความสุขมาก

    

    ตลอดระยะเวลา 1 เดือนนี้ ดูเหมือนว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะทำอาหารไม่เคยซ้ำเมนูกันเลยในแต่ละวัน ต่อให้เป็นวัตถุดิบเดียวกัน แต่เขาก็สามารถทำได้หลากหลายเมนู ไม่เคยซ้ำกัน

    

    นอกจากนี้ ไม่ว่าเขาจะทำเมนูอะไรล้วนรสชาติอร่อยทั้งนั้น

    

    แม้แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋อย่างคาดหวัง

    

    “เดี๋ยวพ่อไปดูก่อนว่าที่บ้านมีวัตถุดิบอะไรบ้าง จะได้ทำของอร่อยให้เจ้าหญิงน้อยของพ่อกิน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะและมองลูกสาวด้วยความรัก

    

    “ได้ค่ะ ! ”

    

    “งั้นหนูขอไปดูกับป่าป๊านะ”

    

    หนูน้อยพูดแล้วก็จับมือเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้าไปในครัว

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หาในครัวอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วสองพ่อลูกก็ต้องพบกับเรื่องน่าเศร้าที่ไม่มีวัตถุดิบอื่นในบ้านเลย นอกจากเนื้อสัตว์

    

    “ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวไปดูที่บ้านของพี่เสี่ยวโจวดีกว่าว่าเขาได้ปลาอะไรมาบ้าง เผื่อจะขอซื้อปลากลับมาสัก 2 ตัว”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋คิดแล้วจึงตัดสินใจที่จะไปดูที่บ้านของเจียงเสี่ยวโจว

    

    พื้นที่บ้านของเจียงเสี่ยวโจวถูกจัดสรรให้เป็นรูปปากกระทะ บ้านสามครอบครัวตั้งเรียงรายริมน้ำ บ้านหลังกลางเป็นบ้านของเจียงไห่เทียน ฝั่งซ้ายมือเป็นบ้านของลูกชายคนโต เจียงเสี่ยวจี๋ ฝั่งขวามือถึงจะเป็นบ้านของเจียงเสี่ยวโจว

    

    ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงบ้านของเจียงเสี่ยวโจว

    

    “ลุงใหญ่ ! ”

    

    “ป้าสะใภ้ ! ”

    

    เมื่อเห็นเจียงไห่เทียนและหลี่หงอิงอยู่บริเวณริมน้ำ เจียงเสี่ยวไป๋จึงกล่าวทักทายพวกเขาก่อน

    

    “เสี่ยวไป๋เองหรือ เข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ”

    

    เจียงไห่เทียนกล่าวทักทายหลานด้วยรอยยิ้ม

    

    หลี่หงอิงพูดขึ้นว่า “วันนี้มาเร็วจัง เสี่ยวโจวเขายังไม่กลับมาเลย คุยกับลุงใหญ่รอไปพลาง ๆ แล้วกัน”

    

    เจียงเสี่ยวโจวไปหาปลากลับมาเวลาไม่แน่นอน ทว่าคนที่บ้านยังรอทำกับข้าวอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดว่า “งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปหาเขาที่ริมแม่น้ำแล้วกัน”

    

    เจียงไห่เทียนจึงเอ่ยว่า “ลุงไปด้วย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจแต่ไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองลุงหลานจึงเดินไปที่แม่น้ำด้วยกัน

    

    ระหว่างทาง เจียงไห่เทียนพูดว่า “หลานอยากสร้างบ้านก็สร้างไป แต่ทำไมถึงต้องทำถนนเส้นใหญ่แบบนั้นตัดผ่านด้วยล่ะ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ถึงได้เข้าใจว่าที่ลุงใหญ่บอกว่าจะมาด้วย ที่แท้เป็นเพราะเขาต้องการถามเรื่องนี้เอง ดังนั้นชายหนุ่มจึงอธิบายให้ฟัง

    

    เจียงไห่เทียนฟังแล้วยังคงไม่เข้าใจ

    

    เขาส่ายหน้าพลางพูดว่า “ต่อให้อยากสร้างถนนลูกรังเข้าไปถึงริมแม่น้ำของบ้านหลังใหม่ แต่ก็ไม่เห็นต้องทำถนนกว้างแบบนั้นเลย มันไม่สิ้นเปลืองไปหน่อยหรือ”

    

    “หลานนี่นะ หาเงินได้เยอะหน่อยก็ไม่ควรใช้จ่ายสุรุ่นสุร่ายแบบนี้สิ”

    

    ในฐานะที่อีกฝ่ายเป็นลุงแท้ ๆ เขาตำหนิมาแบบนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จึงทำได้เพียงก้มหน้ารับฟัง

    

    ทั้งสองเดินมาถึงที่นาของเจียงไห่เทียนโดยไม่รู้ตัว

    

    จู่ ๆ เจียงไห่เทียนก็หยุดฝีเท้า เขามองดูต้นกล้าในนาพลางขมวดคิ้วขึ้น

    

    “ลุงใหญ่ เป็นอะไรไปหรือ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย

    

    เจียงไห่เทียนถอนหายใจและพูดว่า “เมล็ดข้าวที่หว่านไว้เริ่มงอกแล้ว ลุงกำลังจะย้ายกล้าข้าวในอีกสองวัน แต่แมลงในนายังเยอะอยู่เลย”

    

    “แมลง ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “แมลงอะไรหรือลุง ? ”

    

    เจียงไห่เทียนตอบ “หลานไม่ได้ทำนาคงไม่รู้หรอกว่าแมลงตัวใหญ่ในนาที่เหมือนกับแมลงป่องมันแพร่พันธุ์เร็วขนาดไหน มันทำให้ต้นข้าวเสียหายไม่น้อยเลย”

    

    แมลงตัวใหญ่ที่เหมือนกับแมลงป่อง !

    

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้ได้ทันทีว่ามันคือตัวอะไร เขาพูดอย่างดีใจว่า “ลุงใหญ่ ไอ้แมลงตัวใหญ่ที่ลุงพูดถึงมันเริ่มมีช่วงไหน ! ”

    

    เจียงไห่เทียนยังคงจ้องมองต้นกล้าที่ถูกแมลงรบกวนและไม่ได้สนใจสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาเพียงพยักหน้าและพูดว่า “เริ่มมีตั้งแต่เดือนเมษายนของทุกปี แต่จะอาละวาดหนักที่สุดในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม กำจัดยากมาก”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ที่ได้ฟังก็ยิ้มกว้าง แตกต่างจากเจียงไห่เทียนที่มีสีหน้าบูดบึ้ง

    

    ฮ่าฮ่า สุดยอดของอร่อยมื้อเย็นมาแล้ว

    

    แถมยังมีช่องทางทำเงินใหม่ ๆ ในอนาคตได้ด้วย

    

    ไม่สนใจปลาแล้ว วันนี้เขาจะทำเมนูกุ้งเครย์ฟิชให้เมียและลูกสาวกิน

    

    ไม่ผิด

    

    เท่าที่ฟังเจียงไห่เทียนพูดมา เจียงเสี่ยวไป๋มั่นใจได้ว่าแมลงตัวใหญ่ที่สร้างความเสียหายให้ต้นกล้าในนาข้าวก็คือเจ้า “กุ้งเครย์ฟิช” ที่คนรุ่นหลังเรียกกัน

    

    เจ้าสิ่งนี้มาพร้อมกับสมัยที่ทหารจากแดนซากุระเข้ามารุกรานประเทศจีนในช่วงปี 1929 เดิมทีคนจากแดนซากุระอยากทำลายอุตสาหกรรมการเกษตรของประเทศจีน แต่คนพวกนั้นกลับคาดไม่ถึงเลยว่าคนจีนของเรามีพรสวรรค์เก่งกาจถึงขนาดทำเรื่องน่าปวดหัวให้กลายเป็นอาหารเลิศรสชั้นหนึ่งของโลกได้ แถมยังเกิดเป็นอุตสาหกรรมที่แพร่หลายและมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจให้ประเทศจีนได้ไม่น้อย

    

    แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในยุคหลังต่อมา

    

    ปัจจุบันในปี 1983 ชาวนาทั่วไปยังคงได้รับเดือดร้อนจากกุ้งเครย์ฟิช

    

    เพราะยังไม่มีใครคิดค้นวิธีการกินกุ้งเครย์ฟิชได้ ทำให้มันแพร่พันธุ์ไปแทบทุกที่ตามท้องนา ลำธารและหนองน้ำ

    

    จะบอกว่าพวกมันมีอย่างท่วมท้นจนกลายเป็นภัยพิบัติสำหรับพวกชาวนาเลยก็ว่าได้

    

    เมื่อก่อนตอนที่เกิดภาวะขาดแคลนอาหาร ผู้คนเคยจับกุ้งเครย์ฟิชมากินเช่นกัน แต่กลับพบว่ามันไม่มีเนื้อและไม่อร่อย

    

    ภายหลังจึงไม่มีใครกินมัน พวกเขามองมันเหมือนสัตว์รบกวน จับมันมาฆ่าแล้วโยนทิ้งไป

    

    “ลุงใหญ่ ผมไม่ไปหาพี่เสี่ยวโจวแล้ว เดี๋ยวผมจะลองลงไปจับเจ้าแมลงพวกนั้นในนาของลุงใหญ่ดูสักหน่อย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาจัดแจงม้วนกางเกง ถอดรองเท้าแล้วลงไปในนา

    

    โคลนในนาไม่ลึกมาก ความลึกแค่ครึ่งน่องของขาเขาเท่านั้น เจียงเสี่ยวไป๋ม้วนแขนเสื้อขึ้น เขาเอื้อมมือไปในโคลนและคลำอยู่ครู่หนึ่ง ในไม่ช้า เขาก็จับมันมาได้หนึ่งตัว

    

    มันมีความยาวลำตัวประมาณ 7 เซนติเมตร มีก้ามขนาดใหญ่ 2 อัน เปลือกมีสีเขียวก่ำปนแดงเข้ม

    

    มันคือกุ้งเครย์ฟิชจริงด้วย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมาก เขาหันไปหาเจียงไห่เทียนและพูดว่า “ลุงใหญ่ช่วยกลับไปเอาถังน้ำจากที่บ้านมาให้ผมหน่อยสิ ผมจะจับมันไปเยอะ ๆ หน่อย”

    

    เจียงไห่เทียนชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดด้วยความสงสัยว่า “หลานจะเอาถังไปทำไม อย่าบอกนะว่าจะจับเจ้าพวกนี้กลับไปกินน่ะ ? ”

    

    “ครับ ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับอย่างแน่วแน่

    

    “ลุงขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ เจ้านี่มันไม่มีเนื้อ กินไม่อร่อยหรอก อย่าจับไปเสียเปล่าเลย” เจียงไห่เทียนโน้มน้าวหลานชาย