ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1060 เจียงชานไปโรงเรียน

ตอนที่ 1060 เจียงชานไปโรงเรียน

“พระอาทิตย์ส่องแสงบนท้องฟ้ายามเช้า ดอกไม้เบ่งบานสดใส

นกน้อยใหญ่ต่างก็ส่งเสียงร้องเจี้ยวจ้าว แต่ทำไมหนูถึงสะพายกระเป๋าใบเล็กจังล่ะ?

ฉันกำลังจะไปโรงเรียน ห้ามไปสาย, จะต้องรักการเรียนรู้และตั้งใจเรียน

โตขึ้นก็ต้องทำประโยชน์ให้กับทุกคน ! ……”

ในวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ได้ขับรถพาลูกสาวไปโรงเรียนด้วยตนเอง ในขณะที่เจียงชานกำลังร้องเพลงอย่างมีความสุขในรถ

เธอเคยได้ยินบทเพลงนี้จากเนินเขาบนหมู่บ้านซานฮัวเมื่อนานมาแล้ว

รอยยิ้มของเจ้าตัวน้อยนั้นสดใสมาก อีกทั้งท่าทางของเธอยังดูมีชีวิตชีวามากอีกด้วย

ในตอนนั้นเธอรู้สึกอิจฉามาก

แต่ในที่สุด เธอก็สามารถร้องเพลงโปรดของตัวเองไปด้วยในขณะที่กำลังเดินทางไปโรงเรียนได้สักที

“ป่าป๊า ถ้าเกิดว่าคุณครูเรียกชื่อหนู หนูจะไม่ตอบว่า เอ้อ เหมือนพ่ออย่างแน่นอน ! ”

เธอยังคงจำสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดเมื่อคืนนี้ได้แม่นยำ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ลืมมันซะ ๆ จำแต่เรื่องดี ๆ ของป่าป๊าจะดีกว่านะ”

เจียงชานเมื่อได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขมาก

เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ “ป่าป๊า หนูจะจำไว้ค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “รู้แบบนี้พ่อไม่เล่าให้ฟังดีกว่า ! ”

ภายในรถระหว่างการเดินทางไปโรงเรียน มีแต่เสียงหัวเราะและความสุข ไม่นานก็มาถึงประตูโรงเรียนประถมฉิวซู่ที่ตีนเขาฉีเฟิง

ในเวลานี้ ประตูโรงเรียนต่างก็เต็มไปด้วยผู้ปกครองที่เดินมาส่งลูก ๆ ของตัวเองที่หน้าประตูโรงเรียน

ถึงแม้ว่าคนจะเยอะมาก แต่ก็ไม่ได้กระทบต่อการสัญจรเท่าไหร่นัก

ทันทีที่ออกมาจากประตูโรงเรียน เจียงเสี่ยวไป๋ก็คำนึงถึงโซนแยกคนและยานพาหนะออกจากกัน

เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ขับรถเข้าไปที่หน้าประตูโรงเรียนช้า ๆ

“ป่าป๊า ตรงหน้าเราคือโรงเรียนใหม่เหรอคะ ? ”

เจียงชานมองไปที่โรงเรียนของเธอแล้วอุทานออกมา “มันสวยมาก ! ”

ถึงว่าแม้ว่ามันจะเป็นการออกแบบและถูกสร้างให้เป็นโรงเรียน แต่ก็บอกได้เลยว่ามันคือตึกที่สวยที่สุดในชิงโจวเลยก็ว่าได้

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “โรงเรียนนี้ป่าป๊าตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อให้หนูมาเรียนเลยนะ มันจึงต้องสวยที่สุด ! ”

“ขอบคุณค่ะป่าป๊า ! ” เจียงชานกล่าวอย่างมีความสุข

ในขณะที่เขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น รถแลนด์โรเวอร์ก็ได้ขับมาถึงหน้าประตูแล้ว

“ป่าป๊า จอดรถ ! ” จู่ ๆ เจียงชานก็ตะโกนออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งเล็กน้อยและพูดด้วยความประหลาดใจ “ทำไม ? ”

เจียงชานชี้ไปข้างนอกแล้วพูดว่า “ป่าป๊า นักเรียนทุกคนกำลังเดินเข้าไปในโรงเรียน แต่หนูเป็นคนเดียวที่เข้ามาในโรงเรียนโดยรถยนต์ หนูเหมือนกำลังใช้อภิสิทธิ์น่ะสิคะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “หนูรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ ! ”

เจียงชานพยักหน้า “คุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยายมักจะพูดเสมอว่าอย่าทำตัวแบบนั้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ต้องคิดมากหรอก ป่าป๊าหนูเป็นคนสร้างโรงเรียนนี้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการเป็นคนได้อภิสิทธิ์ล่ะ ? ”

เจียงชานยังคงพูดว่า “ป่าป๊า ก็เพราะว่าหนูคิดว่าหนูควรจะทำตัวให้กลมกลืนกับเพื่อนร่วมชั้นอย่างไรล่ะคะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่มีที่ให้จอดรถเลย ทำอย่างไรดี ? ”

เจียงชานพูดว่า “จอดตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปข้างในเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่พ่อจะต้องไปลงทะเบียนให้หนูด้วย ! ”

เจียงชานพูดว่า “ป่าป๊าไปหาที่จอดรถข้างในเลย เดี๋ยวหนูจะเดินเข้าไปข้างในเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องเห็นด้วย

“คนเยอะ ระวังตัวด้วยนะ ! ” หลังจากลงจากรถแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ตะโกนออกมา

เจียงชานยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ป่าป๊ายังไม่รู้จักหนูอีกเหรอ ? ไม่ต้องเป็นห่วง หนูดูแลตัวเองได้”

หลังจากพูดจบ เธอก็เดินเข้าไปในประตูพร้อมกับยืดอกและก้าวเล็ก ๆ เข้าไปข้างใน

ระหว่างทาง เธอก็ได้ทักทายทุกคนรอบตัวไปด้วย “สวัสดี เพื่อนร่วมชั้น ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูมันด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา ก่อนที่จะค่อย ๆ ขับรถเข้าไปในโรงเรียน

หลังจากที่เขามาหาเจียงชานแล้ว เขาก็พาเธอเดินไปลงทะเบียนและไปส่งเธอที่ห้องเรียน

เมื่อมาถึงประตู เขาก็พูดอีกครั้ง “โรงเรียนเลิกตอนบ่าย เดี๋ยวป่าป๊ามารับนะ ! ”

เจียงชานพูดอย่างรังเกียจว่า “ป่าป๊า ทำไมถึงจู้จี้จุกจิกเหมือนคุณย่าจังเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น

บางทีพ่อแม่ทุกคนอาจเป็นแบบนี้ พวกเขามักเป็นห่วงเราเป็นพิเศษในทุกช่วงเวลาสำคัญของลูก และพวกเขาจะเป็นเหมือนคนแก่ขึ้นมาในทันที

เขาเฝ้าดูเจียงชานเข้าไปในห้องเรียน ก่อนที่จะหันหลังกลับและจากไป

เมื่อกลับไปที่สำนักงานใหญ่ชั่วคราวของเจียงเจียกรุ๊ป เมื่อเขาเข้าไปในประตูและเห็นว่าหลินเจียอินกำลังนั่งรออยู่ข้างใน

“เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

“ตอนคุณกลับ ชานชานร้องไห้ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ชานชานดูเป็นเด็กที่ขี้แงเหรอ ? ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันกังวลเกินไปเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณแค่กังวลมากเกิน”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ไม่มีแม่คนไหนในโลกนี้ที่ไม่กังวลเกี่ยวกับลูก ๆ ของเธอหรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋แนะนำ “เอาล่ะ ไม่ต้องคิดมากหรอก วันนี้คุณมาทำงานวันแรก ดังนั้นคุณต้องทำความคุ้นเคยกับมันก่อน”

หลินเจียอินพยักหน้า เธอแย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “ฉันรู้สึกดีมากที่ได้กลับมาทำงาน ! ”

เธอดูตื่นเต้นราวกับนกตัวน้อยที่เพิ่งออกจากกรง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าท้องฟ้าข้างนอกใหญ่โตและกว้างใหญ่มาก

ใบหน้าของเธอทั้งสดใสและดูมีความสุขมาก

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข “คุณดูจะมีความสุขมากจริง ๆ ! ”

ทันใดนั้น หลินเจียอินดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้และพูดว่า “จริงสิ ครั้งล่าสุดที่คุณพูดถึงการหาพี่เลี้ยงเด็กเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

เจียงเสียวไป๋กล่าวว่า “ผมได้บอกโหยวโหยว่หยูให้หาคนให้แล้ว เดี๋ยวค่อยไปถามเขาทีหลัง”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปที่ออฟฟิศก่อนนะ คุณรีบไปถามเลยนะ”

ยิ่งเธอหาพี่เลี้ยงได้เร็วเท่าไหร่ เธอก็สามารถมาทำงานได้เร็วขึ้นเท่านั้น

หลินเจียอินเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมา “ว่าแต่ที่คุณบอกว่ากำลังมองหาใครบางคนเมื่อครั้งที่แล้ว เขาเป็นใครนะ?”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โอ้ใช่ ผมต้องหาเพื่อนคุยด้วยอีกคน”

หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะเดินกลับไปและถามด้วยความประหลาดใจ “หมายความว่าอย่างไร เพื่อนคุยน่ะ?”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมแค่คิดว่าหลังจากจ้างพี่เลี้ยงเด็กแล้ว พ่อแม่ของผมก็อาจจะรู้สึกเบื่อหน่ายหลังจากที่พวกเขาได้พักผ่อน เลยจะหาคนมาเป็นเพื่อนคุยกับพวกเขา”

ฮะ ?

หลินเจียอินตกตะลึง “มีแบบนี้ด้วยเหรอ ? ”

‘เพื่อนคุย’ การบริการแบบนี้มันมีจริง ๆ ในอนาคต แต่ในตอนนี้ยังไม่มี

อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋นั้นได้คิดมาอย่างรอบคอบแล้ว เขาคิดว่าพ่อแม่ของเขาจะต้องเบื่อและเหงา ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะหาคนในงานนี้

หลังจากที่หลินเจียอินได้เดินออกไปแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปพบโหยวโหยว่หยูเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์

เจียงเสี่ยวไป๋พบแพทย์ด้านสุขภาพแม่และเด็ก นักศึกษาหญิงที่มีศิลปะ พ่อครัวด้านโภชนาการ และเพื่อนร่วมสนทนาที่เขาต้องการ

“ฉันจะฝึกให้พวกเขาหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นพวกเขาก็ไปทำงานที่เจียงวานได้แล้ว” โหยวโหย่วหยูรายงาน

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดต่อ “ว่าแต่ เรื่องพี่เลี้ยงเด็กไปถึงไหนแล้ว”

โหยวโหยว่หยูเห็นด้วยทันที “เรื่องนี้ไม่นานหรอก เดี๋ยวฉันจะไปจัดการต่อให้”

หลังจากนั้น เขาก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

ตอนเที่ยง หลินเจียอินก็ได้กลับไปที่เจียงวานเพื่อเลี้ยงลูกของเธอ

เหลิ่งเวยขับรถไปส่งเธอตอนที่เธอเดินทาง และเธอไม่อยากให้เจียงเสี่ยวไป๋ไปด้วยเหมือนกัน เพราะเจียงเสี่ยวไป๋จะได้อยู่ที่ออฟฟิศและจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไป

เมื่อโรงเรียนประถมเลิกเรียนในช่วงบ่าย เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ไปรับเจียงชานที่โรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่

หลังจากที่ได้พิจารณาแล้วว่าหลังเลิกเรียนจะต้องมีคนจำนวนมากเดินออกมา เขาจึงมาถึงช้ากว่าสิบนาที และทันทีที่มาถึงหน้าประตูโรงเรียน เขาก็เห็นเจียงชานยืนอยู่ที่ประตูพอดี

หลังจากจอดรถแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินเข้ามาแล้วถามว่า “ชานชาน เปิดเทอมวันแรกรู้สึกอย่างไรบ้าง ? ”

“รู้สึกสนุกมากเลยค่ะ ! ” เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้มแล้วกระโดดขึ้นไปกอดเขา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “โอ้ งั้นก็ดีเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าตาม “ใช่ หนูไม่รู้เลยว่าครูประจำชั้นจะเป็นพี่โฮ่วผิง และเขายังเลือกหนูให้เป็นหัวหน้าห้องด้วย ! ”