ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1064 เธอสบายดีมาก

ตอนที่ 1064 เธอสบายดีมาก

ในตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ไปโรงเรียนเพื่อเยี่ยมเจียงชานอย่างที่เขาได้รับปากพ่อแม่ไว้

“ป่าป๊า ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะคะ ? ”

เจียงชานมีความสุขมากที่ได้เห็นเจียงเสี่ยวไป๋

แต่แทนที่จะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋เหมือนเมื่อก่อนที่ทั้งสองพบกัน เธอกลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า โดยมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาคู่กลมโตของเธอ

ให้ความรู้สึกราวกับว่าลูกสาวที่ได้พบกับพ่อของเธอเป็นครั้งแรกหลังจากไม่ได้เจอกันมานาน

มันทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจมาก

แต่ในขณะเดียวกัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย รู้สึกราวกับว่าลูกสาวของเขาโตขึ้นแล้ว และจากนี้เขาจะไม่สามารถกอดและหอมเธอเหมือนเมื่อก่อนได้อีก

“อะไรนะ ? ”

“พ่อมาเจอหนูไม่ได้เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาด้วยท่าทีไม่พอใจ

เจียงชานพูดว่า “พวกเราตกลงว่าจะมารับหนูในช่วงวันหยุดไม่ใช่เหรอคะ ? ”

“ป่าป๊าไม่ทำตามข้อตกลงเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ลูกคิดว่าพ่ออยากทำแบบนี้เหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะปู่กับย่ารบเร้าพ่อให้มาหาลูก ? พ่อก็คงไม่มา”

เจียงชานหัวเราะออกมาเสียงดัง “ป่าป๊าทนแรงกดดันไม่ไหวกับเขาด้วยเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันไม่ใช่อย่างนั้น ลูกก็รู้นิสัยของปู่ย่าลูกดี”

เจียงชานแลบลิ้นออกมา

คุณปู่และคุณย่าจะน่ากลัวมากเมื่อพวกเขาดื้อรั้น

ลืมมันไปเถอะ อย่าไปใส่ใจเลย

เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หนูสบายดีค่ะ ช่วยกลับไปบอกคุณปู่กับคุณย่าว่าไม่ต้องเป็นห่วงหนู อีกสามวันหนูก็จะหยุดและได้กลับบ้านแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าหนูจะมีความสุขจริง ๆ ”

“ใช่ค่ะ ! ” เจียงชานพูดอย่างภาคภูมิใจ “ในโรงเรียนมันสนุก ตอนนี้เด็ก ๆ ทุกคนฟังหนู หนูเป็นเหมือนผู้นำของพวกเขาค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้อยู่แล้วว่าลูกสาวของเขาอยู่ที่นี่จะต้องสนุกกว่าอยู่บ้าน ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เธอก็กลายเป็นราชินีของเด็ก ๆ บางครั้งคำพูดของเธอก็มีประสิทธิภาพมากกว่าของคุณครู และแม้แต่เด็กที่ดื้อที่สุดก็ยังเชื่อฟังเธอ

“หนูทำมันได้อยู่แล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ชื่นชมเธอ อีกทั้งในใจของเขายังมีความสุขมาก

เขาไม่กังวลเกี่ยวกับการเรียนของลูกสาวแม้แต่น้อย

สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าคือการเติบโตของลูกสาวในทุกด้าน ความสามารถของเจียงชานในการเป็นราชินีของเด็ก ๆ เหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเธอมีศักยภาพในการเป็นผู้นำ

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ป่าป๊า ไม่ต้องพูดถึงเรื่องของหนูหรอกค่ะ น้องอันอันและน้องห่าวห่าวสบายดีไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พวกเขาสบายดี และยังเป็นเด็กดีไม่งอแงอีกด้วย”

เจียงชานพูดว่า “ดีเลย หนูคิดถึงพวกเขามาก”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ปากบอกคิดถึง คิดถึงน้อง ๆ แต่ก็ยังอยากอยู่หอประจำอีกเหรอ ? ”

เจียงชานโบกมือของเธอ “มันไม่เหมือนกันค่ะ”

“การที่หนูอยู่ในหอพักโรงเรียนช่วยให้หนูฝึกฝนตัวเองได้มากขึ้น ทั้งยังมีวิชาให้ลงเรียนมากมาย เห็นไหม คะว่าตอนนี้หนูกำลังเรียนบทกวีกับครูเหวิน ร้องเพลงกับครูหวัง คณิตศาสตร์โอลิมปิกกับครูเฉิน และ…”

“ถ้าเกิดว่าหนูไม่ใช่นักเรียนประจำ คงเรียนไม่ได้เยอะขนาดนี้”

“หลังเลิกเรียนหนูก็พักผ่อน มีเวลาให้คิดถึงหม่าม๊า คิดถึงอันอันและห่าวห่าว”

“หนูนับนิ้วทุกวันว่าเหลืออีกกี่วันที่จะได้กลับบ้าน”

“ผ่านไปทุกวัน วันที่จะได้กลับบ้านก็ใกล้มาถึงแล้ว”

“หนูตั้งตารอคอยมาตลอดเลยค่ะ ! ”

“หนูใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวัน และก็รู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ก็มีความสุขมาก และมีจุดมุ่งหมายด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “หนูมีเป้าหมายในการทำสิ่งต่าง ๆ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี ! ”

“แน่นอนค่ะ ! ” เมื่อได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว เจียงชานก็ยิ้มออกมา และพูดว่า “หนูเป็นลูกสาวคนโตของป่าป๊า ฉะนั้นหนูก็ต้องมีเหตุผลให้มาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา

เขาเรียกเจียงชานมาอยู่ข้าง ๆ จับมือเล็ก ๆ ของเธอ และเดินไปรอบโรงเรียนอย่างช้า ๆ ในขณะที่พูดคุยกันไปด้วย

สองพ่อลูกเดินไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะกลับ

“ชานชานเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

“เธอสบายดีไหม ? ”

เมื่อกลับมาที่สำนักงานของบริษัท หลินเจียอินก็มารออยู่ในห้องทำงานของเขาแล้ว ทันทีที่พวกเขาพบกัน เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะถาม

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “เธอเก่งมาก”

“คุณหมายถึงอะไรเก่ง ? ” หลินเจียอินเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ “ฉันถามเกี่ยวกับลูกสาว ทำไมคุณต้องล้อเล่นเรื่องแบบนี้ด้วย ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “อะไรคือล้อเล่น ผมก็บอกอยู่นี่ไงว่าเธอสบายดี เธอเก่งมาก”

เขารีบเล่าขณะที่เขาไปพบเจียงชานให้เธอฟังทันที

หลังจากได้ยิน หลินเจียอินไม่เพียงแต่ไม่มีความสุขเท่านั้น แต่ยังแสดงสีหน้าเป็นกังวลอีกด้วย “คุณไม่ควรปล่อยให้เธออยู่ในโรงเรียนโดยไม่มีใครดูแลแบบนั้น เพราะเธออาจจะทำอะไรผิด ๆ แบบไม่รู้ความก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คิดจริงจังและพูดว่า “การที่เด็กกล้าหาญและมีความเป็นผู้นำก็ถือเป็นเรื่องที่ดีมาก”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ทำไมถึงอยากให้เธอโดดเด่นแบบนั้นล่ะ ? ”

ลูกสาวในอุดมคติของเธอต้องเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย เช่นเดียวกับสตรีในสมัยโบราณ

เธอไม่อยากให้ลูกสาวกลายเป็นคนที่ห้าวหาญแบบนั้น

“คุณผิดที่ตามใจเธอแบบนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ เมื่อใดก็ตามที่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเธอจะโทษผู้ชายก่อนเสมอ

แต่เมื่อเวลาที่ลูกประสบความสำเร็จ แม่มักจะเอาไปอวดคนอื่นก่อนเสมอ

แต่เมื่อลูกมีปัญหา พวกเธอจะเอามาโทษสามีว่าเลี้ยงลูกไม่ดี

แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คิดว่าเขาทำตามใจลูกสาวของตัวเองแบบผิด ๆ เพราะที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว

“ใช่ ผมตามใจเธอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยอมรับผิดอย่างเปิดเผย

หลินเจียอินพูดด้วยความโกรธว่า “คุณยังยอมรับเลย ! นี่คุณใช่พ่อคนหรือเปล่า ? ”

“รอเธอกลับมาบ้านก่อนเถอะ ดูสิว่าฉันจะจัดการกับเธออย่างไร ! ”

เธอพูดด้วยท่าทีรุนแรงและจากไปด้วยความโกรธ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและไม่คิดจะสนใจ สามีภรรยาก็ย่อมมีกระทบกระทั่งกันบ้าง ?

เขาหยิบบุหรี่ออกมาจุด และเริ่มสูบบุหรี่อย่างสบายใจ

“กริ๊งงงงงงงง”

และในตอนนี้เอง โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาก็ดังขึ้นพอดี

“สวัสดี ไม่ทราบว่าใครโทรมา”

เจียงเสี่ยวไป๋คว้าโทรศัพท์มารับแล้วถามอย่างเป็นกันเอง

มีเสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสายอีกด้าน “ผู้ช่วยเจียง ฉันฉงไห่เยี่ยน”

“โอ้ นายอำเภอฉงนี่เอง สวัสดี สวัสดี ไม่ทราบว่าคุณมีคำแนะนำอะไรกับผมหรือเปล่า ? ”

“ผู้ช่วยเจียง มันก็แค่เรื่องไร้สาระ ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่างานจัดหาที่ดินในหมู่บ้านเซี่ยงเจียเสร็จสิ้นแล้ว คุณจะเริ่มก่อสร้างเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมได้วางแผนสร้างพิพิธภัณฑ์ และถนนการค้าเชิงวัฒนธรรมไว้แล้ว แต่อย่ารีบเร่งโครงการนี้ เราต้องค่อย ๆ ทำไปอย่างรอบคอบ”

ฉงไห่เยี่ยนได้ยินสิ่งที่เขาพูดและคิดกับตัวเองว่า ‘แต่ฉันรีบนะ ! ’

เราจะค่อย ๆ ทำไปได้อย่างไร ?

“ผู้ช่วยเจียง ยิ่งเปิดตัวโครงการเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น อย่างไรตอนนี้คุณได้วางแผนไว้หมดแล้ว มาเริ่มก่อสร้างกันเถอะค่ะ ! ”

“ชาวบ้านเหล่านั้นที่ย้ายออกไปกำลังรอที่จะเก็บค่าเช่าร้านค้าอยู่”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “พวกเขาก็ได้ทำงานในโรงงานแล้วไม่ใช่เหรอ ? ทุกอย่างผมได้รับประกันไว้ให้แล้ว ทำไมพวกเขาถึงกังวลอีก ? ”

“อีกอย่าง ถึงร้านยังไม่เปิด ผมก็จ่ายค่าเช่าให้ไม่ใช่เหรอ ? ”

“เรื่องนี้ไม่สามารถเร่งรีบได้”

ฉงไห่เยี่ยนกล่าวอย่างกังวล “ผู้ช่วยเจียง พิพิธภัณฑ์และโครงการถนนเชิงวัฒนธรรมได้รับการอนุมัติจากฉัน ชาวบ้านต่างก็คาดหวังว่าฉันจะดำเนินโครงการเหล่านี้อย่างรวดเร็วในระหว่างที่ฉันดำรงตำแหน่ง”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยิน เขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายอำเภอฉง อีกไม่นานคุณก็จะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ! ”

“ตำแหน่งอะไรกัน ? ”

ฉงไห่เยี่ยนกล่าวว่า “ผู้บังคับบัญชามาคุยกับฉัน ขอให้ฉันไปเป็นหัวหน้าเขตพัฒนาเศรษฐกิจทางตอนใต้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวแสดงความยินดี และพูดอย่างมีความสุข “เยี่ยมมาก โรงงานของผมในเมืองชิงโจวโดยพื้นฐานแล้วอยู่ทางตอนใต้ของเมือง งั้นแบบนี้ผมก็จะกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณแล้วจริง ๆ ”