ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1067 แกล้งทำเป็นยาก

ตอนที่ 1067 แกล้งทำเป็นยาก

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปในเมืองและส่งหลินเจียอินไปที่สำนักงานของบริษัท จากนั้นเขาก็ตรงไปที่ศาลากลาง

เนื่องจากเขาได้นัดกับจางอี้เต๋อไว้เมื่อวานนี้

“หายากที่คุณจะนัดหมายเวลามาพบกับฉัน” จางอี้เต๋อพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจคำพูดหยอกล้อของเขา เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มันเป็นเรื่องสำคัญมาก ผมจึงไม่กล้าละเลยมัน ! ”

จางอี้เต๋อเหลือบมองเขาอย่างไม่คาดคิด มันยากที่จะได้ยินคำพูดเช่นนี้ออกมาจากปากของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาจึงถามว่า “มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ มีบางอย่างเกิดขึ้นครับ”

“อ่า ? ”

“มีบางอย่างเกิดขึ้น แล้วมันคือเรื่องอะไร ? ”

จางอี้เต๋อถามอย่างประหม่า “เกิดอะไรขึ้น ? ”

เจียงเจียกรุ๊ปเป็นเหมือนถุงเงินที่ใหญ่ที่สุดในชิงโจว ดังนั้นจะต้องไม่ให้มันเกิดปัญหาอะไรขึ้น

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ แต่ก็ถือว่าเป็นปัญหา ! ”

เขาเหลือบมองจางอี้เต๋อโดยไม่พูดอะไร ‘มีปัญหา’ กับ ‘มีบางอย่างเกิดขึ้น’ มันเหมือนกันหรือเปล่า ?

หลังจากที่จางอี้เต๋อได้ยินแบบนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่มีความสุขเท่านั้น แต่เขายังได้แต่ถอนหายใจออกมา และถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ? บอกฉันมาเร็ว ๆ อย่ามาพูดอ้อมค้อมแบบนี้สิ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง คุณก็รู้เช่นกันว่าตอนนี้น้ำแร่หลงฝู่ขายดีมาก”

เมื่อพูดถึงยอดขายของน้ำแร่หลงฝู่ ​​จางอี้เต๋อก็หัวเราะออกมาและพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันเองก็ไม่ได้คาดหวังจริง ๆ ว่าน้ำจากภูเขาจะขายดีขนาดนี้”

“ว่ากันว่าการมีน้ำดื่มบรรจุขวดติดกระเป๋าเวลาออกไปข้างนอกนั้นสะดวกจริง ๆ ”

เหนือสิ่งอื่นใด เขามักจะเอาน้ำแร่หลงฟู่ติดรถไว้ตลอด เวลาไปไหนมาไหนจะได้มีน้ำพร้อมดื่มตลอดเวลา

หลังจากถอนหายใจ เขาก็ถามว่า “คุณบอกว่าน้ำแร่หลงฝู่ขายดี แล้วตอนนี้ขายได้เท่าไหร่แล้วล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ปริมาณการขายในหนึ่งวันมากกว่าหนึ่งล้านขวดอยู่แล้วครับ”

“อะไรนะ ! ”

จางอี้เต๋อตกตะลึง เมื่อเดือนที่แล้วยอดขายต่อวันยังไม่ถึงห้าแสนขวดเลย แต่เดือนนี้ ไม่คาดคิดว่าตอนนี้พวกเขาจะมียอดขายต่อวันมากกว่า หนึ่งล้านขวดแล้ว

คำนวณแล้วยอดขายต่อเดือนจะต้องทะลุสิบล้านขวดแน่

ความสำเร็จของเรื่องนี้ดูจะเกินจริงเกินไป

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “นายกเทศมนตรีจาง สำหรับผมแค่นี้ยังไม่ถือว่ามาก ถ้าเราขนส่งมันได้ทัน ผมสามารถขายน้ำแร่ได้หลายสิบล้านขวดต่อวันแน่นอน”

เมื่อจางอี้เต๋อได้ยินแบบนี้ เขาก็รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังต้องการจะสื่ออะไร

ปัญหาคงอยู่ที่การขนส่ง

แต่เขาไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้

เขาทำได้เพียงปลอบใจว่า “เสี่ยวไป๋ ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในชิงโจวตอนนี้คือการคมนาคม แต่โชคดีที่ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงได้เริ่มก่อสร้างแล้ว ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า การขนส่งก็จะสะดวกมากขึ้น”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ “รอไปอีกสองสามปี อาหารก็คงเย็นหมด เฮ้อ… ถ้าผมรู้อย่างงี้ ผมคงไม่มาสร้างโรงงานน้ำแร่ในชิงโจวแต่แรก สู้ไปสร้างในเจียงเฉิงโดยตรง การขนส่งทางรถไฟสามารถส่งออกไปได้ทั่วประเทศ คงไม่ต้องมากังวลเกี่ยวกับปัญหาการขนส่งแบบนี้หรอก”

ปากของจางอี้เต๋อกระตุกอย่างรุนแรง

“คุณไม่ได้สร้างโรงงานน้ำดื่มในเจียงเฉิงหรอกเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ โรงงานผลิตน้ำดื่มวาฮาฮ่าในเจียงเฉิงจะเริ่มผลิตสินค้าภายในไม่กี่วันข้างหน้านี้ครับ”

“แต่ขวดบรรจุภัณฑ์ของโรงงานผลิตน้ำดื่มก็เป็นขวดพลาสติกด้วย เราต้องขนส่งจากชิงโจวไปยังเจียงเฉิง ! ”

“เดิมทีแม้แต่น้ำแร่ก็ยังขนส่งไม่ทัน ยังต้องมาขนส่งขวดเปล่าอีก ทำให้การขนส่งยากขึ้นเรื่อย ๆ ”

จางอี้เต๋อรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ฟังคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋

ไม่สามารถส่งสินค้าออกจากโรงงานได้ในจำนวนที่มาก

สินค้าของเจียงเจียกรุ๊ปขายออกง่าย แต่ถ้าขนส่งไม่ได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับขายไม่ได้

“โรงน้ำดื่มวาฮาฮ่าอยู่ที่เจียงเฉิง คุณสามารถขอให้ลุงรองของคุณช่วยจัดหารถบรรทุกมารับบรรจุภัณฑ์ขวดพลาสติกไปได้…”

จางอี้เต๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเกิดแนวคิดนี้ขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ผมบอกคุณแล้ว ลุงรองกำลังหารถมาให้ผมอีกหนึ่งร้อยคัน แต่รถหนึ่งร้อยคันก็ไม่ช่วยอะไรอยู่ดี ! ”

จางอี้เต๋อยิ้มอย่างไม่เต็มใจ “การมีรถหนึ่งร้อยคันย่อมดีกว่าไม่มีเลย อย่างน้อยปัญหาก็ทุเลาลงได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เรื่องเวลาในการขนส่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมหรอกครับ ปัญหาคือหลังจากที่ลุงรองรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ที่นี่ เขาบอกว่าเจียงเจียกรุ๊ปมีสินค้ามากมาย แม้ว่าจะให้รถเพิ่มอีกสองร้อยคันก็ตาม แต่มันก็ช่วยแก้ไขปัญหาพื้นฐานไม่ได้อยู่ดี”

เขาเหลือบมองที่จางอี้เต๋อ แล้วพูดต่อ “ลุงรองแนะนำให้ผมเอาโรงงานทั้งหมดในชิงโจวไปสร้างโรงงานสาขาไว้ในเจียงเฉิง นับจากนี้ไปโรงงานในเจียงเฉิงจะเน้นไปที่การผลิต และโรงงานในชิงโจวจะกำหนดกำลังการผลิตตามความสามารถในการขนส่ง”

ยิ่งจางอี้เต๋อฟังก็ยิ่งตกใจ

นี่มันเรื่องอะไรกัน ? !

“มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ! ”

หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ก็เท่ากับว่าชิงโจวเป็นตัวสนับสนุนให้เจียงเฉิงแข็งแกร่งขึ้นหรือ ?

เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงเติมเชื้อเพลิงลงในกองเพลิง และกล่าวว่า “ลุงรองบอกว่าโรงงานของเจียงเจียกรุ๊ปต่างก็ทำกำไรได้ทั้งหมด ตราบใดที่เราไปตั้งโรงงานสาขาในเจียงเฉิง และมีการจัดสรรที่ดินให้เพียงพอ นโยบายต่าง ๆ ก็จะเอียงเข้าหาเราทั้งหมด”

จางอี้เต๋อยิ่งกังวลมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนี้

ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด !

เขาจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้

เขาจึงรีบพูดออกมาว่า “เสี่ยวไป๋ ชิงโจวเป็นบ้านเกิดของคุณ คุณไม่สามารถออกจากชิงโจวและย้ายโรงงานทั้งหมดไปที่เจียงเฉิงได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ทำทีเป็นพูดด้วยความลำบากใจ “นายกเทศมนตรีจาง ผมขอพูดจากก้นบึ้งของหัวใจเลยนะว่าผมเองก็ไม่เต็มใจที่จะย้ายโรงงานไปที่เจียงเฉิงเหมือนกัน”

“แต่จากมุมมองทางธุรกิจ การย้ายโรงงานไปที่เจียงเฉิงก็ไม่เสียหายแต่อย่างใด ต้นทุนยังจะลดลงมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข้อจำกัดด้านการขนส่ง ปริมาณการขายก็จะเพิ่มขึ้น ! ”

จางอี้เต๋อรู้ว่าสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดเป็นเรื่องจริง แต่ปัญหาการขนส่งไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถแก้ไขได้ในเวลาอันสั้น

“เสี่ยวไป๋ รออีกสองสามปีได้ไหม ! ”

“ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงจะเปิดให้สัญจรได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะมีรถยนต์เพิ่มขึ้นในตอนนั้น และการจราจรจะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป”

นี่เป็นสิ่งเดียวที่จะเอามาโน้มน้าวใจได้

แต่จางอี้เต๋อไม่แน่ใจว่ามันจะได้ผลไหม

ในความเห็นของเขา เจียงเสี่ยวไป๋มาหาเขาในวันนี้เพียงเพื่อมาต่อรองกับเขา

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่พูดเรื่องสำคัญแบบนี้ออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง แม้ว่าถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงจะสร้างเสร็จในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ในเวลานั้นเจียงเจียกรุ๊ปคงจะมีผลิตภัณฑ์อีกมากมาย ผมเกรงว่าการขนส่งด้วยรถยนต์เพียงอย่างเดียวจะไม่สามารถแก้ปัญหาได้”

จางอี้เต๋อมีสีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที

เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเจียงเจียกรุ๊ปจะมีผลิตภัณฑ์อีกเท่าใดในไม่กี่ปีข้างหน้า แต่เขารู้ว่าสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดนั้นเป็นเรื่องจริง

หรือเราต้องปล่อยให้เจียงเจียกรุ๊ปย้ายฐานการผลิตไปที่เจียงเฉิงจริง ๆ หรือ ?

เขารู้สึกไม่เต็มใจ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขา แล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีจาง ผมได้คิดหาวิธีแก้ไขปัญหาการขนส่งไว้แล้ว แต่คุณต้องทำงานหนักหน่อย”

จู่ ๆ จางอี้เต๋อก็เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่มีความสุข และพูดดวยความตื่นเต้น “ตราบใดที่ยังมีหนทาง ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล”

“บอกฉันมาเร็ว ๆ ว่าวิธีนั้นคืออะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบเอาแผนนั้นออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น “นายกเทศมนตรีจาง คุณดูนี่ก่อนสิ”

จางอี้เต๋อหยิบมันขึ้นมาและดูผ่าน ๆ อย่างรวดเร็ว

แผนมีเพียงไม่กี่หน้า แต่จางอี้เต๋อก็ต้องตกใจจนเขาอ้าปากค้างหลังจากที่อ่านจบ

“อะไรนะ ? ”

“คุณต้องการสร้างทางรถไฟงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดอย่างจริงใจ “นายกเทศมนตรีจาง มีเพียงผู้นำอย่างคุณเท่านั้นที่สามารถรับมือกับปัญหาการขนส่งในอนาคตของเจียงเจียกรุ๊ปได้”

จางอี้เต๋อกล่าวว่า “ฉันรู้เรื่องนี้ดี แต่การสร้างทางรถไฟมันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “หวงโจวทางตะวันออกและอู๋ตูทางตะวันตกมีทางรถไฟที่เชื่อมต่อกัน สิ่งที่เราต้องทำคือเชื่อมต่อทางรถไฟระหว่างหวงโจวกับอู๋ตู”

“ซึ่งเป็นระยะทางสามถึงสี่ร้อยกิโลเมตรเท่านั้น”

ปากของจางอี้เต๋อกระตุกอย่างแรง แค่สามถึงสี่ร้อยกิโลเมตรเท่านั้น ? นี่เขาพูดมาได้อย่างไรว่าแค่เท่านั้น !