ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1077 ผมรอได้

ตอนที่ 1077 ผมรอได้

เฉาจื่ออันได้จัดเตรียมห้องพักไว้แล้ว

เขาเปิดห้องให้ทั้งหมดหกห้อง ในหมู่พวกเขา คู่ของเจียงเสี่ยวไป๋และคู่ของเจียงไห่หยางพักห้องดีลักซ์เตียงเดี่ยว เจียงเสี่ยวชิงและและเจียงเสี่ยวหยูพักห้องเตียงคู่ , เฉินหยุนและหวังเสี่ยวฮัวพักห้องที่เป็นเตียงคู่ ส่วนหลินเจียลี่และเจียงเสี่ยวเหลยพักคนเดียว

หลังจากที่ทุกคนเก็บสัมภาระไว้ในห้อง เฉาจื่ออันก็พาทุกคนไปที่ภัตตาคารฉวนจูเต๋อบนถนนหวังฟู่จิ่งเพื่อกินเป็ดย่าง

แม้จะมีเป็ดย่างขายในถนนคนเดินที่ชิงโจวอยู่ แต่ก็ขายในรูปแบบของว่าง ซึ่งแตกต่างจากวิธีการกินแบบดั้งเดิมของร้านฉวนจูเต๋อมาก

“อาหารที่นี่ยังคงอร่อยเหมือนเดิมเลยค่ะ ! ” เจียงชานพูดอย่างมีความสุขขณะกินอาหาร

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ตราบใดที่มันเป็นอาหาร ย่าไม่ยักจะเคยเห็นหลานบอกว่ามันไม่อร่อย ! ”

เจียงชานกล่าวว่า “ที่หนูพูดคือเรื่องจริง เพราะหนูเคยกินมันบนรถไฟมาก่อน ซึ่งหนังเป็ดย่างบนรถไฟตอนนั้นยังไม่กรอบเท่าไหร่”

หวังซิ่วจวี๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม้กระทั่งนั่งรถไฟ หลานก็เคยนั่งมาแล้ว”

เธอยังไม่เคยได้นั่งรถไฟด้วยซ้ำ

ซึ่งที่จริงเธออยากลองนั่งมาก

เจียงชานกล่าวว่า “ก็ตอนที่เรามาเทียนจิงครั้งก่อน เรานั่งรถไฟไปที่เจียงเฉิง แล้วบินกลับไปที่ชิงโจว”

หวังซิ่วจวี๋มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “เรื่องพวกนี้พ่อของหลานเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด”

เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่พ่อก็ฟังหนูเหมือนกันนะคะ ! ”

จากนั้น เธอก็หันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “พ่อคะ ตอนที่เรากลับ เราขึ้นรถไฟกลับไปที่เจียงเฉิงก่อนได้ไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เม้มริมฝีปาก “ในเมื่อลูกตัดสินใจทั้งหมดแล้ว ยังจะถามพ่ออีกเหรอ ? ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “พ่อก็ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยนี่คะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “รีบกินซะ ! หลังจากกินอิ่มแล้วเราจะได้กลับไปพักผ่อนเร็ว ๆ พรุ่งนี้เราต้องไปเยี่ยมคุณปู่ทวดของหนูต่อ ! ”

เจียงชานพูด “พวกเราไปกันหมดเลยไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “คุณปู่และคนอื่นไม่ไป พวกเขาจะไปเที่ยวที่เทียนอันเหมิน”

เจียงไห่หยางและคนอื่นยังห่างไกลออกไปจากคุณหลิน นอกจากนี้พวกเขาไม่สะดวกใจที่จะไปพบชายชรา ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่ได้ให้พวกเขาไป

เจียงชานพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น หนูก็ไปเทียนอันเหมินไม่ได้แล้วใช่ไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ไม่ใช่ว่าลูกไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนซะหน่อย ทำไมถึงอยากไปอีกล่ะ”

“ก็ได้ค่ะ ! ” เจียงชานตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากกินอาหารไปสักพัก เธอก็ถามออกมาอีกครั้ง “ถ้าเราไปที่อื่น แล้วปู่ย่าและคนอื่นจะกินอะไรล่ะคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลูกกังวลว่าพวกเขาจะไม่มีอะไรกินเหรอ ! ”

เจียงชานหัวเราะออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ไม่ต้องกังวลไป พวกเขาหาอะไรกินได้อยู่แล้ว”

จากนั้น เขาก็หันไปพูดกับเจียงไห่หยางว่า “พ่อ พรุ่งนี้พาทุกคนมากินอาหารที่หวังฝูจิ่งนะ มีร้านอาหารตงไหลซุ่นอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ที่นั่นมีทั้งเนื้อแกะหม้อไฟอย่างดี มันเป็นหม้อไฟแบบเทียนจิง ซึ่งมันมีความแตกต่างจากหม้อไฟของเรามาก”

“แกไปเยี่ยมปู่ของเจียอินก่อนแล้วค่อยพาเราไปก็ได้ ไม่งั้นฉันคงหาสถานที่ไม่เจอ” เจียงไห่หยางกล่าว

หลังจากมาถึงเทียนจิง เขาก็ตระหนักได้ว่าเมืองนี้ใหญ่โตมาก !

จากโรงแรมมายังร้านที่เขากินอาหารอยู่ เขาเวียนหัวมากจนไม่รู้ทิศรู้ทาง

เมื่อเฉาจื่ออันได้ยินแบบนั้น เขาก็พูดอย่างมั่นใจว่า “ผู้ช่วยเจียงไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้ผมจะดูแลพ่อของคุณและคนอื่นให้เอง”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “งั้นสองสามวันนี้ คุณอาจจะทำงานหนักหน่อยนะ”

เฉาจื่ออันพูดทันที “มันไม่ใช่งานหนักอะไร มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ! ”

เขาหวังว่าเขาจะทำได้มากกว่านี้เพื่อชดเชยความผิดพลาดของเขา เขาจึงไม่กล้าบอกว่ามันเป็นงานหนัก

หลังจากกินเป็ดย่างเสร็จ ก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว

ในเวลานี้ ทั่วทั้งเมืองเทียนจิงเต็มไปด้วยความแวววาวของแสงนีออน ซึ่งมันดูสวยงามมาก

“สมควรแล้วที่มันเป็นเมืองหลวง ! ”

เจียงไห่หยางถอนหายใจ นี่นับเป็นการได้เห็นโลกภายนอกอันกว้างใหญ่อย่างแท้จริง

แน่นอนว่าคนที่มีความสุขที่สุดคือเจียงเสี่ยวเหลยและเจียงเสี่ยวหยู ที่ได้เข้าเมืองใหญ่เป็นครั้งแรก ซึ่งทำให้พวกเขาเปลี่ยนแนวคิดใหม่เกี่ยวกับชีวิตในอนาคตของพวกเขา

“ในอนาคต ฉันจะมาเรียนที่เทียนจิง ! ”

“จะได้มาอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่นี้ ! ”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวเหลยเป็นประกาย เขาตั้งตารอที่จะได้มาเรียนในมหาวิทยาลัยของเมืองใหญ่แบบนี้

เจียงเสี่ยวหยูกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ฉันคงไม่มีปัญหากับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเทียนจิงแน่นอน”

แต่แล้วเธอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวเหลย แล้วส่ายหัว “แต่สำหรับพี่ พี่ต้องพยายามให้หนักแล้วล่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวเหลยรีบพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจ “ฉัน…..จะต้องทำได้อยู่แล้ว ! ”

เพราะเขายังคงรอให้พี่รองซื้อรถยนต์ให้เขาหลังจากที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว

เมื่อกลับมาถึงโรงแรมเทียนจิง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับห้องเพื่อพักผ่อน

หลังจากที่หลินเจียอินกลับมาที่ห้อง เธอก็ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองดูแสงไฟบนถนนฉางอัน แล้วพูดว่า “ค่ำคืนในเทียนจิงนั้นสวยงามมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋กอดเธอจากทางด้านหลัง เขาลูบแก้มของเธอและพูดว่า “ไม่มีอะไรสวยงามไปกว่าคุณอีกแล้ว ! ”

หัวใจของหลินเจียอินเต้นแรงขึ้น เธอพูดว่า “ฉันจะบอกคุณอย่างจริงจังว่าคุณกำลังพูดไร้สาระอยู่”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เหมือนกัน ผมก็จะบอกว่าผมพูดเรื่องจริงจัง ! ”

หลินเจียอินหันกลับมา แล้วมองมาที่เขา

เจียงเสี่ยวไป๋ขยับเข้ามา ลมหายใจร้อนรดต้นคอของเธอ เขากระซิบเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องมองข้างล่างหรอก ไปนอนกันเถอะ ! ”

หลินเจียอินส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันยังไม่ง่วง”

“ไปนอนก่อนเถอะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เต็มใจที่จะนอนคนเดียว การนอนคนเดียวจะไปมีประโยชน์อะไร ?

เขาดึงเธอไปที่เตียง และเร่งเร้า “วันนี้คุณคงเหนื่อยมากหลังจากต้องบินถึงสองเที่ยว มานอนเร็ว พรุ่งนี้คุณต้องไปพบคุณปู่อีก ! ”

หลินเจียอินจะไม่เข้าใจเจตนาของเจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร

ถ้าไปนอนตอนนี้ก็มีแต่จะเหนื่อยมากกว่าเดิมเท่านั้น !

เขารีบพูดว่า “คุณไปนอนก่อนเลย ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สนใจอะไรมาก “มานอนก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยอาบก็ได้ ! ”

หลินเจียอินตกใจมาก และรีบตะโกนออกมาว่า “ม่านยังไม่ได้ปิดเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็ปล่อยมือ

ต้องปิดหน้าต่างก่อน

จะได้ไม่มีใครมาเห็น

หลินเจียอินเหนื่อยมากจริง ๆ เธอไม่อยากถูกเจียงเสี่ยวไป๋ทรมานอีก เธอจึงค่อย ๆ ปิดหน้าต่างแล้วถามว่า “พรุ่งนี้เราจะไปบ้านคุณปู่กี่โมง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างสบาย ๆ “เราค่อยมาพูดคุยเรื่องนั้นกันวันพรุ่งนี้ มาเลย มานอนก่อน ! ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างหดหู่ “เวลาจะหลับจะนอน ทำไมคุณต้องมาคุยเรื่องธุรกิจกันตอนนี้ ? ”

หลินเจียอินพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่งและเร่งเร้าออกมา “อย่าซักช้าน่า บอกมาเร็ว ๆ ว่าเราควรออกเดินทางกันกี่โมง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “พรุ่งนี้เช้า หลังจากที่ผมตื่นและกินอาหารเช้าเสร็จ ผมจะโทรบอกหลินชู่ก่อน ไม่อย่างนั้นจะเข้าไปที่นั่นไม่ได้”

หลินเจียอินถามอย่างจงใจ “ทำไมถึงเข้าไม่ได้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋บ่นอุบในใจ ทำไมคุณต้องมาถามมากมายเอาตอนนี้ ? แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตอบออกไปว่า “ตัวตนของปู่คุณคือใคร ? มาตรการรักษาความปลอดภัยที่เขาอาศัยอยู่นั้นเข้มงวดมาก คนในนั้นจึงต้องออกมาแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้ก่อน คนนอกถึงจะสามารถเข้าไปได้”

หลินเจียอินพยักหน้ารับและตอบออกมาว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณต้องติดต่อกับหลินชู่ก่อน”

“ฉันไม่ได้เจอหลินชู่มาหลายปีแล้ว เกรงว่าเราจะจำกันไม่ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว “แล้วจะให้ผมทำอย่างไรกับเรื่องนี้ ? ”

“พรุ่งนี้เจอกันเดี๋ยวก็รู้จักกันไม่ใช่เหรอ ? ”

“งั้นก็เร็วเข้า รีบปิดหน้าต่างแล้วมานอนซะ ! ”

หลินเจียอินปิดหน้าต่าง ดึงผ้าม่าน แต่กลับหันหลังและเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว

“คุณนอนก่อนเลย ! ”

“ฉันจะไปอาบน้ำก่อน ถ้าไม่ได้อาบน้ำคงไม่สบายตัวแน่ ! ”

เธอรีบเปิดประตูห้องน้ำและเดินเข้าไปทันที

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง คุณกำลังทำอะไรอยู่ ? สิ่งนี้จำเป็นหรือไม่ ?

หลังจากรู้สึกหดหู่อยู่สักพัก ก็มีเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋ เอ่อ เธอคิดว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงฉันได้ด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ ?

ความคิดที่ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจของเขา !

คุณอาบน้ำ ล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด ผมรอได้ !

ผมมีความอดทนสูงมากนะ !