ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1090 บ้านในเจียงเฉิง

ตอนที่ 1090 บ้านในเจียงเฉิง

หลินเจียจวินขับรถไปส่งหลินเจียลี่, เจียงเสี่ยวชิง, เจียงเสี่ยวเหลย และเจียงเสี่ยวหยูไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็พาคนอื่นไปที่เจียงโข่ว

ครั้งนี้เขาไม่ได้พาทุกคนไปพักที่เกสต์เฮาส์หงซาน เพราะเขาได้คุยกับหลินเจียจวินล่วงหน้าแล้วว่าจะพักที่บ้านแทน

นั่นคือบ้านที่เขาซื้อมาจากเหล่าโฮว ซึ่งเป็นลานบ้านเก่าแก่ที่มีทางเข้าสองทาง มีหลายห้องชั้นนอก และสามารถรองรับสมาชิกทั้งครอบครัวได้

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงประตูบ้าน

เจียงไห่หยางและคนอื่นลงจากรถแล้วเห็นว่าบ้านหลังเก่าตั้งอยู่ติดกับทะเลสาบ มีต้นวิลโลว์หลายต้นตั้งเรียงรายริมทะเลสาบ ให้ความรู้สึกอ้างว้างเบา ๆ ท่ามกลางสายลมหนาว ตัวบ้านดูเก่าแก่ สภาพแวดล้อมดูร่มเย็น

“นี่คือบ้านที่แกซื้อไว้ในเจียงเฉิงใช่ไหม ? ”

เจียงไห่หยางมองดูบ้านหลังเก่า มันทำให้เขานึกถึงบ้านหลังเก่าของเขาในเจียงวาน จึงถามอย่างมีความสุข

“ใช่ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ปกติผมจะให้พี่จวินมาอยู่ตอนที่ผมไม่ได้อยู่เจียงเฉิง”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เปิดประตูและพาทุกคนเข้าไป

หลังจากเข้าไป ด้านในก็ดูสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก

เจียงไห่หยางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “จะปล่อยให้บ้านไร้คนอยู่ไม่ได้ ดีแล้วที่มีเจียจวินอาศัยอยู่ที่นี่ เขาดูแลบ้านให้แกอย่างดี”

หลินเจียจวินเป็นทหารและเก่งมากในการเก็บกวาดดูแลบ้านช่อง ซึ่งนอกจากนี้เขายังชอบทำความสะอาดบ้านอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเสี่ยวไป๋ยังถือว่าสถานที่แห่งนี้เป็นจุดหมายปลายทางสุดท้ายของเขาหลังจากมาที่เจียงเฉิง และยังถือว่าสามารถรองรับผู้คนจำนวนมากอย่างครอบครัวของเขาได้อีกด้วย

ดังนั้น เขาจึงขอให้หลินเจียจวินตกแต่งห้องนอน รวมทั้งหาเตียง และเครื่องนอนอื่นมาเสริม

“คุณปู่ เดี๋ยวหนูจะพาไปดูห้องนอนเองค่ะ”

เจียงชานเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งและคุ้นเคยกับมันมาก เธอจึงอาสาที่จะเป็นคนแนะนำห้องนี้ เหมือนกับอาจารย์ตัวน้อย

ยกเว้นห้องนั่งเล่น ห้องครัวและห้องน้ำที่บนชั้นสองของบ้านถูกดัดแปลงเป็นห้องนอน ซึ่งมีทั้งหมดเจ็ดหรือแปดห้อง มีห้องหนึ่งเป็นห้องนอนของหลินเจียจวิน ส่วนที่เหลือไม่เคยมีใครมานอน

ทุกคนรีบเลือกห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่น

ตอนนี้ เขาได้เอาโต๊ะหลุมไฟมาไว้ในห้องแล้ว และก่อนที่หลินเจียจวินจะออกไปรับพวกเขา เขาก็ได้จุดไฟในเตาไว้ก่อนแล้ว

ภายในห้องนั่งเล่นตอนนี้จึงอบอุ่นมาก

หลังจากพักผ่อนได้สักพัก หลินเจียจวินก็กลับมา

“เสี่ยวไป๋ เสี่ยวเหลยและเสี่ยวหยูไม่พอใจกับการตัดสินใจของนายมาก ! ”

หลังจากทักทายเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋เสร็จ หลินเจียจวินก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบอย่างเมินเฉย “มันไม่ใช่ความคิดของผม”

หลินเจียจวินยิ้ม เขามองที่เจียงชานและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันคิดไว้แล้ว เจียงเสี่ยวเหลยบอกว่ามันอาจเป็นความคิดของสาวน้อยคนนี้”

เจียงชานยิ้ม เธอยอมรับออกมาตามตรง “ใช่ หนูเอง ! ”

หลินเจียจวินอดไม่ได้ที่จะมีความสุขและถามว่า “พวกเขาทำอะไรให้ชานชานขุ่นเคือง ถึงกับส่งพวกเขาไปทัวร์ที่มหาวิทยาลัยแบบนั้น”

เจียงชานกล่าวว่า “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พวกเขาแค่รบกวนเวลานอนของหนูเมื่อคืนนี้ ทำให้หนูไม่ได้นอน”

เมื่อเจียงไห่หยางและคนอื่นได้ยินก็หัวเราะ

หลังจากที่ทุกคนหัวเราะแล้ว เจียงชานก็พูดอย่างจริงจังว่า “ที่จริงแล้วหนูทำเพื่อประโยชน์ของพวกเขาเอง ! ”

หลินเจียจวินยิ่งมีความสุขมากขึ้น และพูดว่า “เสี่ยวเหลยและเสี่ยวหยู ขอให้อาสี่ของหนูมาขอร้องพ่อของหนูว่าให้อยู่เจียงเฉิงเพิ่มอีกหนึ่งวัน แต่วันนี้พวกเขาไม่ได้ไปเที่ยว”

“แบบนี้หนูยังบอกว่าทำไปเพื่อประโยชน์ของพวกเขาอยู่เหรอ ? ”

“ใช่แล้วค่ะ ! ”

เจียงชานพูดว่า “ตอนที่หนูตามพ่อไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง มันก็ทำให้หนูรู้สึกมีเป้าหมายมากขึ้น ! ”

“หนูยังเด็กอยู่ แต่อาเล็กและอาห้าเรียนมัธยมแล้ว พวกเขาน่าจะตั้งเป้าหมายไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ”

เอ่อ…..ดูเหมือนว่าจะสมเหตุสมผลอยู่นะ

หลินเจียจวินไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาจึงพูดว่า “พวกเขาสองคนแค้นหนูมาก ระวังตัวด้วยนะสาวน้อย ! ”

เจียงชานยิ้ม “หนูไม่กลัวค่ะ ! ”

เธอพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “พ่อ หลังจากที่เราช้อปปิ้งในห้างสรรพสินค้าเสร็จแล้ว ไปที่ร้านหนังสือซินหัวเพื่อซื้อหนังสือให้อาเล็กและอาห้าเพิ่มกัน”

เจียงไห่หยางพยักหน้า “เป็นความคิดที่ดี ฉันเองก็คิดอยากจะซื้อหนังสือให้พวกเขาอ่านเพิ่มเหมือนกัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ ฟังนะ นี่เป็นความคิดที่ดีมาก ! ”

เฉินหยุนและหวังเสวี่ยฮัวที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่ตกตะลึง พวกเขามองไปที่เจียงชานและตัดสินใจว่าจะไม่ทำให้เจ้านายตัวน้อยคนนี้ขุ่นเคืองเป็นอันขาด

ไม่อย่างนั้น คงจะหนีไม่พ้นเรื่องที่เธอจะแก้เผ็ดพวกเธอทีหลังเป็นแน่

หลังจากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นไปซื้อของกันก่อน ! ”

เฉินหยุนกล่าวว่า “คุณเจียง คุณไปก่อนเลย เสวี่ยฮัวกับฉันคงไม่ไป เราจะเลี้ยงอันอันและห่าวห่าวที่บ้านเองค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่งและตกลง

เจียงอันและเจียงห่าวยังเด็กเกินไป ดังนั้นคงไม่สะดวกหากพวกเขาไปร้องไห้งอแงอยู่ในห้างสรรพสินค้า

เมื่อตัดสินใจแล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางไปพร้อมกับเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋ หลินเจียอิน และเจียงชาน

ส่วนหลินเจียจวินก็ได้แต่ยืนนิ่ง ไม่รู้จะทำอะไร

เจียงเสี่ยวไป๋จึงเรียกเขามา “พี่จวิน ไปด้วยกันเถอะ”

หลินเจียจวินโบกมือ “ไปเถอะ ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่บ้านแล้วดูว่าเราจะทานอะไรเป็นอาหารกลางวัน ? ”

เจียงชานจึงพูดออกมาว่า “คุณลุงไปด้วยกันเถอะค่ะ ถ้าลุงไม่ไป หากเราซื้อของเยอะ แล้วใครจะช่วยเราถือของล่ะคะ ! ”

ใบหน้าของหลินเจียจวินกลายเป็นสีดำเหมือนก้นหม้อ

ทุกครั้งที่เจียงเสี่ยวไป๋พาเจียงชานไปชอปปิ้ง ถ้าเขาตามไป เขาจะต้องเป็นคนถือของให้สองพ่อลูกเสมอ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่อยากไป

แค่ไม่คาดคิดว่าเจียงชานจะพูดขอเขาออกมาตามตรง

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมาเสียงดัง “พี่จวิน ได้ยินที่ชานชานพูดไหม ทำไมไม่รีบทำตามที่เธอขอล่ะ ! ”

หลินเจียจวินจ้องไปที่เจียงชานด้วยความโกรธ “สาวน้อย เสียดายที่ลุงคอยเอาอกเอาใจเธอ ! ”

“ไม่คิดเลยว่าเธอจะมองลุงเป็นทาส ! ”

เจียงชานยิ้มแล้วพูดว่า “คุณลุงจะพูดแบบนั้นไม่ได้นะคะ ลุงบอกว่ารักและเอาใจหนู งั้นก็ต้องช่วยหนูถือของค่ะ”

เธอดึงแขนของหลินเจียจวินแล้วพูดออกมาว่า “ไปกันเถอะค่ะ ไปกันเถอะ ! ”

หลินเจียจวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม เพราะเขาตกหลุมพรางของหนูน้อยเข้าแล้ว

ห้างสรรพสินค้าเจียงเฉิงตั้งอยู่ที่เจียงโข่ว ซึ่งก็ใช้เวลาขับรถเพียงสิบนาทีเท่านั้น

หลังจากที่เจียงไห่หยางลงจากรถ เขาก็มองไปที่ห้างสรรพสินค้าแปดชั้นแล้วถอนหายใจออกมา สมกับเป็นเมืองหลวงของมณฑลจริง ๆ ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ยิ่งใหญ่มาก

หลังจากเข้าไปในห้าง เขาก็เปิดหูเปิดตามาก ด้วยพื้นที่ช็อปปิ้งขนาดใหญ่และผลิตภัณฑ์อันตระการตามากมาย

“ห้างนี้ใหญ่จริง ๆ ! ”

“ใช่ มีหลายชั้นมาก ! ”

“และมีสินค้ามากมายให้เลือกซื้อ ! ”

“ใช่ มีมากกว่าห้างสรรพสินค้าในชิงโจวเสียอีก ! ”

“ไม่เพียงมีมากกว่า แต่ยังดูหรูหรามากกว่าห้างสรรพสินค้าในชิงโจวอีกด้วย ! ”

“ก็สมควรแล้ว เพราะนี่คือเมืองหลวงของมณฑล ! ”

“……”

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋เข้าเมืองใหญ่เป็นครั้งแรก พวกเขาได้แต่พูดชื่นชมตลอดทาง

หลินเจียอินก็ถูกสินค้าพวกนี้ดึงดูดเหมือนกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ขนาดนี้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกสาวของเธอจะชอบมาซื้อของมากมายที่นี่เวลามาเจียงเฉิง

สินค้าที่นี่น่าสนใจมาก

ดูแล้วก็อดไม่ได้ที่จะซื้อ !

เมื่อเจียงชานเห็นสีหน้าของคุณปู่ คุณย่า และแม่ของเธอที่ดูยิ้มแย้ม เธอก็ยิ้มตามแล้วพูดว่า “ที่จริงแล้วไม่ต้องอิจฉาห้างสรรพสินค้าแห่งนี้หรอก ห้างสรรพสินค้าที่พ่อจะเปิดในอนาคตจะใหญ่กว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้หลายเท่าตัวเลยค่ะ”

เธอกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่ และอาคารชิงโจวก็อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่ ทุกวันเธอสามารถมองเห็นอาคารชิงโจวจากโรงเรียนได้อย่างชัดเจน ซึ่งมันก็สูงขึ้นทุกวัน

ปัจจุบัน อาคารชิงโจวได้ถูกสร้างขึ้นถึงชั้นที่ 20 แล้ว และจะถูกสร้างขึ้นไปถึงชั้น 33 ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

แน่นอนว่าแปดชั้นแรกของอาคารชิงโจวจะถูกสร้างเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่