ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1095 รองประธานอัน

ตอนที่ 1095 รองประธานอัน

วันรุ่งขึ้น จางเสี่ยวชุ่นก็พาเจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินเข้ามาในเมืองเพื่อทำงาน

หลังจากมาถึงสำนักงานใหญ่ของบริษัท ทั้งสองก็เข้าไปในห้องทำงานของตนเอง

“ประธาน ! ”

หลังจากที่หลินเจียอินนั่งลงที่โต๊ะทำงานของเธอ โจวเสี่ยวโจก็วางถ้วยชาลง แล้วพูดว่า “วันนี้ฉันชงชามะลิให้คุณค่ะ”

“เอาล่ะ ขอบคุณมาก ! ”

หลินเจียอินพูดอย่างสุภาพและหยิบแก้วชาขึ้นมาดม กลิ่นชาดอกมะลิเตะขึ้นจมูกของเธอ จากนั้นเธอก็จิบชาลงไปทันที

“นั่งลงก่อน เสี่ยวโจ ! ”

เธอเชิญให้โจวเสี่ยวโจนั่งลงแล้วพูดว่า “ช่วงนี้ฉันไม่ได้มาที่บริษัทเลย ตอนนี้มีงานอะไรช่วยรายงานให้ฉันฟังหน่อย”

“ได้ค่ะ ! ”

โจวเสี่ยวโจก็ได้เล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับงานที่หลินเจียอินต้องจัดการในไม่กี่วันที่ผ่านมา..

ช่วงนี้ไม่มีงานสำคัญอื่น ฝ่ายการตลาดกำลังหารือกันเป็นหลักว่าจะจัดการประชุมประจำปีของตัวแทนจำหน่ายเหมือนปีที่แล้วหรือไม่

นอกจากนี้ ในปีนี้สำนักงานยังพิจารณาให้มีการประชุมประจำปีภายในบริษัทอีกด้วย

หลังจากได้ยินแบบนี้ หลินเจียอินก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “แล้วคุณได้บอกผู้ช่วยเจียงไปแล้วหรือยัง ? ”

โจวเสี่ยวโจกล่าวว่า “ยังไม่ได้บอกเลยค่ะ”

หลินเจียอินพยักหน้า “ในกรณีนี้ คุณต้องไปเชิญรองประธานเมิ่ง รองประธานเฉิน และผู้อำนวยการเปามา ฉันจะปรึกษาเรื่องนี้กับพวกเขาก่อน”

โจวเสี่ยวโจกล่าวว่า “รองประธานเฉินที่ว่า คือรองประธานเฉินอันผิงหรือเปล่าคะ…..”

มีรองประธานฝ่ายสองคนในบริษัทที่ทุกคนเรียกว่า ‘รองประธานเฉิน’ คนหนึ่งคือเฉินหยวนเฉา รองประธานแผนกอุตสาหกรรม และอีกคนคือเฉินอันผิง รองประธานฝ่ายการตลาด

หลินเจียอินพูดแค่ว่ารองประธานเฉิน โจวเสี่ยวโจจึงไม่แน่ใจว่าหมายถึง ‘รองประธานเฉิน’ คนไหน

“ใช่ ! ”

หลินเจียอินพยักหน้าและกล่าวว่า “ทั้งสองคนคือรองประธานเฉินเหมือนกัน และบางครั้งก็สับสนได้ง่าย เอาล่ะ ต่อไปนี้เมื่อฉันพูดว่ารองประธานเฉิน ฉันจะหมายถึงรองประธานเฉินหยวนเฉา และสำหรับรองประธานเฉินอันผิง ฉันจะเปลี่ยนมาเรียกเขาว่า ‘รองประธานอัน’ แล้วกัน”

โจวเสี่ยวโจยิ้ม “ได้ค่ะ ฉันจะไปเชิญรองประธานอันมาเดี๋ยวนี้ ! ”

“ไปเถอะ ! ”

หลินเจียอินโบกมือให้เธอออกไป

โจวเสี่ยวโจเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ทั้งสองคนไม่รู้ก็คือ เป็นเพราะว่าหลินเจียอินเรียกเฉินอันผิงว่า ‘รองประธานอัน’ ในครั้งนี้ ทำให้ต่อมาทุกคนในเจียงเจียกรุ๊ปก็เรียกเฉินอันผิงว่า ‘รองประธานอัน’ จนติดปาก ส่งผลให้คนในบริษัทและบุคคลภายนอกจึงรู้จักเพียง ‘รองประธานอัน’ ที่เป็นรองประธานฝ่ายการตลาดของบริษัท ไม่ใช่ ‘รองประธานเฉิน’ อีกต่อไป

แน่นอนว่าทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนเป็นเรื่องธรรมดา

หลังจากที่โจวเสี่ยวโจเข้าไปในห้องทำงานของเฉินอันผิง เธอก็ได้รับการต้อนรับจากเกาถิงเลขาของเฉินอันผิง

“เลขาโจว คุณมาที่นี่เพื่อพบรองประธานเฉินหรือเปล่า ? ”

เกาถิงยืนขึ้นและถามด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองเป็นเลขานุการเหมือนกัน แต่โจวเสี่ยวโจทำหน้าที่เป็นเลขานุการของประธานบริษัทโดยตรง เกาถิงจึงต้องสุภาพกับโจวเสี่ยวโจให้มาก

โจวเสี่ยวโจกล่าวว่า “ประธานขอให้ฉันมาเชิญรองประธานอันไปที่สำนักงานของเธอ”

“รองประธานอัน ? ”

เกาถิงมองมาที่โจวเสี่ยวโจด้วยความสับสน

ในที่สุด โจวเสี่ยวโจก็รู้สึกตัวและอธิบายด้วยรอยยิ้ม “ก็เรามีรองประธานเฉินสองคน คือรองประธานแผนกอุตสาหกรรมและรองประธานแผนกการตลาด เพื่อที่จะได้ไม่สับสน ท่านประธานจึงเรียกว่าคุณเฉินอันผิงว่ารองประธานอัน”

“รองประธานอัน ชื่อนี้ก็เพราะดี” เกาถิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เข้าไปข้างในเถอะค่ะ รองประธานอันอยู่ข้างในแล้ว”

โจวเสี่ยวโจพยักหน้าแล้วเดินไปเคาะประตู

“เชิญเข้ามา ! ”

เสียงทุ้มลึกของเฉินอันผิงดังมาจากข้างใน จากนั้นโจวเสี่ยวโจก็เปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

“เฮ้ เลขาโจวนี่เอง ! ”

เฉินอันผิงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าเป็นโจวเสี่ยวโจจึงทักทายด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีรองประธานอัน ประธานบอกให้ฉันมาเชิญคุณไปพบหน่อย” โจวเสี่ยวโจโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“รองประธานอัน ? ”

เฉินอันผิงเหลือบมองโจวเสี่ยวโจด้วยความสับสน ชี้ไปที่จมูกของเขา แล้วถามว่า “ฉันเหรอ ? ”

โจวเสี่ยวโจรู้สึกเขินอายอยู่ครู่หนึ่ง เป็นเพราะเธอติดปากเรียก “รองประธานอัน” จึงเผลอพูดมันออกมาต่อหน้าเฉินอันผิง เธอจึงรีบกล่าวขอโทษออกมา “ขอโทษด้วยค่ะรองประธานเฉิน ! ”

เฉินอันผิงไม่สนใจมากนักและพูดด้วยรอยยิ้ม “เลขาโจว ช่วงนี้คุณคงเหนื่อย ? ดูคุณสิ คุณถึงกับเรียกชื่อฉันผิดไปเลย”

โจวเสี่ยวโจจึงพูดว่า “ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้สับสน เพียงแต่ฉันเปลี่ยนคำเรียกคุณค่ะ”

จากนั้น เธอก็เล่าเรื่องที่หลินเจียอินเปลี่ยนคำเรียกชื่อเขาให้ฟัง

เฉินอันผิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนี้ และพูดว่า “อ้อ แบบนี้นี่เอง เรียกฉันว่ารองประธานอันเหมือนเดิมก็ได้ ฮ่าฮ่า…”

มันเป็นแค่เรื่องของชื่อ และเขาก็ไม่ได้สนใจหรือจริงจังกับเรื่องพวกนี้

“ค่ะ งั้นขอเชิญคุณไปที่ห้องประธานเลยนะคะ ฉันต้องไปแจ้งให้รองประธานเมิ่งและผู้อำนวยการเปาให้ทราบอีก” โจวเสี่ยวโจเดินไปตามเขา และเรียกเขาว่า “รองประธานอัน” ออกมาเต็มปากด้วยความสบายใจ

“เอาล่ะ ไปทำงานของคุณเถอะ ! ”

“ฉันจะรีบไปทันที”

เฉินอันผิงพูดแล้วลุกขึ้นยืน

หลังจากที่โจวเสี่ยวโจออกจากห้องทำงานของเฉินอันผิง เธอก็ไปแจ้งเมิ่งเสี่ยวเป่ยและเปากันฉวน และกลับมาที่ห้องทำงานของประธานพร้อมกับเปากันฉวน

เมื่อทั้งสองมาถึง ทั้งเมิ่งเสี่ยวเป่ยและเฉินอันผิงต่างก็อยู่ที่นั่นแล้ว เปากันฉวนเข้าร่วมกับพวกเขา ซึ่งพวกเขาก็นั่งอยู่ที่โต๊ะหลุมไฟคนละด้าน หลังจากที่โจวเสี่ยวโจเทชาให้ทุกคน และกำลังจะออกไป หลินเจียอินก็กล่าวว่า “เสี่ยวโจ คุณก็มานั่งฟังด้วยกัน”

“ได้ค่ะ ! ”

โจวเสี่ยวโจเห็นด้วยและนั่งลงข้าง ๆ

หลินเจียอินเหลือบมองเมิ่งเสี่ยวเป่ย, เฉินอันผิงและเปากันฉวน แล้วพูดว่า “ฉันขอให้เสี่ยวโจไปเชิญคุณทั้งสามคนมา เพราะเสี่ยวโจบอกฉันว่าพวกคุณได้หารือเกี่ยวกับเรื่องการประชุมประจำปีเมื่อเร็ว ๆ นี้”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยและอีกสามคนพยักหน้า

การประชุมประจำปีของตัวแทนจำหน่ายและงานสั่งซื้อที่จัดขึ้นที่เจียงเฉิงเมื่อปีที่แล้วประสบความสำเร็จอย่างมาก จึงทำให้เมิ่งเสี่ยวเป่ยและคนอื่นต้องการที่จะจัดงานนี้ต่อในปีนี้

ถ้าหลินเจียอินและเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ไปที่เทียนจิงในช่วงวันปีใหม่ พวกเขาคงคุยกันเรื่องนี้เสร็จไปนานแล้ว

แม้ว่าหลินเจียอินจะไม่เรียกพวกเขามาในวันนี้ แต่พวกเขาก็จะมาหาหลินเจียอินหรือไม่ก็เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ดี เพื่อหารือกัน

เนื่องจาก หลินเจียอินเป็นฝ่ายเริ่มที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาก็เต็มใจที่จะมาหารือ

หลินเจียอินกล่าวต่อ “แล้วที่หารือกัน เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

เฉินอันผิงเหลือบมองเมิ่งเสี่ยวเป่ยแล้วพูดว่า “ผมได้หารือกับรองประธานเมิ่งแล้ว และเราทั้งคู่คิดว่าในปีนี้อย่างไรก็ต้องจัดขึ้น เพียงแต่เรายังอยากจะขอคำแนะนำจากคุณในวันนี้”

“ใช่ค่ะ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพยักหน้าเพื่อยืนยัน

หลินเจียอินยิ้ม “ฉันไม่ได้เข้าร่วมการประชุมประจำปีของปีที่แล้ว แต่ฉันรู้ว่าพวกคุณประสบความสำเร็จอย่างมาก ในเมื่อพวกคุณคิดว่าควรจะทำ ฉันก็เห็นด้วย”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เธอก็กล่าวต่อ “เอาล่ะ ผู้ช่วยเจียงเองก็คงจะเห็นด้วยอย่างแน่นอน”

เฉินอันผิงถามว่า “ประธานเชิญให้เรามาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ แล้วทำไมผู้ช่วยเจียงถึงไม่มาล่ะครับ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “เขาบอกว่าเขามีงานต้องทำในตอนเช้า ฉันจึงไม่ได้ตามเขามา”

เฉินอันผิงพยักหน้า

หลินเจียอินกล่าวต่อ “ส่วนการประชุมประจำปีของปีนี้นั้น คุณมีแผนอะไรเป็นพิเศษไหม ? ”

เฉินอันผิงกล่าวว่า “ยังไม่มีแผนเฉพาะเจาะจงครับ ทั้งรองประธานเมิ่งและผมคิดว่าจะทำแบบเดียวกับปีที่แล้ว ซึ่งสถานที่จัดงานยังคงอยู่ในเจียงเฉิง”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันจำได้ว่าปีที่แล้วเราได้ทำกิจกรรมสองอย่าง คือการประชุมประจำปีและการประชุมส่งเสริมการลงทุน ซึ่งได้จัดขึ้นทีละงาน แล้วปีนี้เราจะมีการประชุมส่งเสริมการลงทุนด้วยไหม ? ”

เฉินอันผิงกล่าว “นี่คือจุดที่รองประธานเมิ่งและผมลังเล เพราะร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมส์อินส์กำลังขยายตัว และภาระงานด้านการลงทุนในปีนี้ก็หนักมาก เราจึงยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะจัดการประชุมส่งเสริมการลงทุนหรือไม่”

หลินเจียอินคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “พวกคุณรู้รายละเอียดของงานต่าง ๆ ภายในบริษัทมากที่สุด หากคุณคิดว่าไม่จำเป็นต้องจัดการประชุมส่งเสริมการลงทุนก็อย่าจัดเลย”

เฉินอันผิงพูดอย่างลังเล “ผมแค่สงสัยว่าผู้ช่วยเจียงจะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ? ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “เขาจะต้องพิจารณาข้อเสนอแนะของคุณอย่างแน่นอน”