ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1101 ปล้นตัวเอง

ตอนที่ 1101 ปล้นตัวเอง

เฉินอันผิงมองไปที่เย่กวงโต้ว และพูดอย่างเห็นด้วยว่า “ใช่ เราจะใช้โอกาสในการจัดคอนเสิร์ตที่เจียงเฉิงเพื่อเข้าใกล้บริษัทพาณิชย์เทียนจั้วให้มากขึ้น นี่ถือเป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียวเลยนะ”

เย่กวงโต้วกล่าวว่า “ที่จริงแล้วผู้ช่วยเจียงมักจะกล่าวว่าวิธีที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจคู่ต่อสู้ของเราคือการติดต่อกับเขา”

“ใช่ ! ” เฉินอันผิงพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าคุณไม่ติดต่อกับเขา คุณจะรู้จักเขาได้อย่างไร แต่การติดต่อไม่ใช่เป้าหมาย เป้าหมายจริง ๆ คือการที่รู้เขารู้เราต่างหาก”

เย่กวงโต้วพูดว่า “คุณอยากจะปรึกษาเรื่องนี้กับผู้ช่วยเจียงก่อนไหม ? ”

เฉินอันผิงยิ้มแล้วพูดว่า “เอาไว้ทีหลัง ! ”

เขาสะบัดขี้เถ้าออกจากบุหรี่ของเขา แล้วพูดว่า “เรายังไม่รู้ข้อมูลของอีกฝ่ายดีเลย ถ้าไปคุยกับผู้ช่วยเจียง แล้วเขาไม่ให้เราติดต่อล่ะ ? ”

เย่กวงโต้วพูดว่า “ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าบริษัทพาณิชย์เทียนจั้วจะเป็นอย่างไร แต่การดำรงอยู่ของมันเองก็เป็นข้อมูลที่สำคัญมากพอแล้ว”

เมื่อมองไปที่เฉินอันผิง เขาได้กล่าวว่า “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไปตรวจสอบ แล้วเราเอาข้อมูลนี้ไปบอกผู้ช่วยเจียงล่าช้า และมันอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่ดีก็ได้”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยุดและพูดต่อ “เราเองก็ต้องเชื่อมั่นผู้ช่วยเจียง ด้วยอำนาจและอิทธิพลทางด้านความสัมพันธ์ของเขา ถ้าเราบอกให้เขารู้ บางทีเขาอาจมีช่องทางเพิ่มเติมในการสืบค้นข้อมูลที่เป็นประโยชน์กว่าพวกเราก็ได้”

หลังจากได้ยินแบบนี้ เฉินอันผิงก็ไตร่ตรองเล็กน้อยและพูดว่า “เสี่ยวเย่ คุณพูดถูก เรื่องนี้ควรบอกให้ผู้ช่วยเจียงรู้ทันที ขอบคุณที่เตือนฉัน ไม่งั้นฉันอาจผิดพลาดไปก็ได้”

เย่กวงโต้วกล่าวว่า “รองประธานอัน คุณสุภาพเกินไปแล้ว ผมแค่พูดตามความคิดของผม”

เฉินอันผิงหัวเราะ “งั้นความคิดนี้ก็ดีมาก ไปกันเถอะ ไปหาผู้ช่วยเจียงกัน”

“ผมต้องไปด้วยไหม ? ”

เย่กวงโต้วชี้ไปที่ตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่อย่างนั้นคุณไปรายงานผู้ช่วยเจียงเองดีกว่าครับ ! ”

เฉินอันผิงกล่าวว่า “ไปด้วยกันนี่แหละ ฉันจะได้ไม่ต้องไปบอกคุณอีกครั้ง”

“ก็ได้ครับ ! ”

เย่กวงโต้วไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเห็นด้วย

ทั้งสองออกจากห้องทำงานของเฉินอันผิงด้วยกันและตรงไปที่ห้องทำงานของเจียงเสี่ยวไป๋

การมาพบกับเจียงเสี่ยวไป๋เป็นไปอย่างราบรื่น

ตอนนี้ ทั้งสามคนได้นั่งลงที่โต๊ะหลุมไฟ

“ทำไมคุณสองคนถึงมาที่นี่ด้วยกันได้ล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างสบาย ๆ ขณะยื่นบุหรี่ให้กับทั้งสอง

เฉินอันผิงรับบุหรี่ไป และขอบคุณเขาก่อนจะพูดว่า “หลังจากที่ผู้จัดการเย่ออกจากห้องของคุณ เขาก็มาที่ห้องทำงานของฉัน และพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เราจะจัดคอนเสิร์ต”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขารู้เรื่องนี้ดี

เฉินอันผิงกล่าวต่อ “หลังจากที่ฉันได้พูดคุยกับผู้จัดการเย่ ฉันก็คิดว่าเราสามารถติดต่อบริษัทพาณิชย์เทียนจั้วให้มาจัดคอนเสิร์ตให้เราได้……”

เมื่อเขาได้ยินชื่อ ‘บริษัทพาณิชย์เทียนจั้ว’ มือของเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังจะจุดบุหรี่ก็หยุดลง เขายกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วมองไปที่เฉินอันผิงและเย่กวงโต้วด้วยความประหลาดใจ จากนั้นจึงจุดบุหรี่ต่อและฟังเรื่องราวที่เฉินอันผิงพูดขณะสูบบุหรี่ไปด้วย

“นี่คือสถานการณ์ทั้งหมดครับ ! ”

เฉินอันผิงพูดสรุปโดยสั้น ๆ แล้วถามว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณคิดอย่างไร…”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดเสียงเรียบว่า “ฉันเข้าใจ งั้นก็ทำตามที่คุณคิดเลยแล้วกัน”

เฉินอันผิงและเย่กวงโต้วมองหน้ากัน ทัศนคติของผู้ช่วยเจียงทำให้ทั้งคู่ประหลาดใจ

“เอาล่ะ งั้นผมจะกลับไปวางแผนก่อน ! ” เย่กวงโต้วกล่าว

เฉินอันผิงยังกล่าวอีกว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอตัวเหมือนกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของพวกคุณ ! ”

เฉินอันผิงและเย่กวงโต้วพูดอย่างสุภาพ แล้วยืนขึ้นก่อนจะจากไป

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูคนทั้งสองที่จากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา

เขาไม่คาดคิดว่าบริษัทพาณิชย์เทียนจั้วจะเข้าตาของเฉินอันผิงเร็วขนาดนี้ ในอีกด้านหนึ่ง มันแสดงให้เห็นว่าเฉินอันผิงมีความเฉียบแหลมทางด้านการตลาด และในทางกลับกัน มันแสดงให้เห็นว่าคลื่นความวุ่นวายที่บริษัทพาณิชย์เทียนจั้วได้ทำไว้นั้นก็ค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียว

ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นสิ่งที่ดี

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาหลินเจียจวินทันที

เจ็ดหรือแปดนาทีต่อมา เสียงของหลินเจียจวินก็ดังมาจากปลายสายอีกด้าน “ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

“ผมเจียงเสี่ยวไป๋เอง”

“เสี่ยวไป๋ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ? ”

หลังจากทักทาย เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ลังเลใจและพูดมันออกมาตามตรง “เฉินอันผิง พวกเขารู้ถึงการมีอยู่ของบริษัทพาณิชย์เทียนจั้วของเราแล้ว”

หลินเจียจวินพูดอย่างเมินเฉยว่า “อ้อ มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะอีกไม่นานทุกคนก็จะรู้ถึงการมีอยู่ของบริษัทพาณิชย์เทียนจั้ว ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็จะรู้จักมัน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เรื่องนี้ผมรู้แล้ว แต่ผมแค่กังวลว่าพวกเขาจะรู้ว่าเราอยู่เบื้องหลัง”

หลินเจียจวินกล่าว “แล้วนายต้องการจะบอกอะไรกับฉัน ? นายคงไม่ได้จะโทรทางไกลมาหาฉันเพียงเพื่อเล่าเรื่องนี้หรอกใช่ไหม ? ”

“ไม่แน่นอน” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การประชุมตัวแทนจำหน่ายประจำปีของบริษัทจะจัดขึ้นที่เจียงเฉิง”

หลินเจียจวินถามว่า “นั่นหมายความว่าฉันต้องรับผิดชอบเรื่องสถานที่ด้วยหรือเปล่า ? ”

หลินเจียจวินเป็นคนรับผิดชอบทั้งสถานที่และขั้นตอนการเตรียมงานของปีที่แล้ว

เขาคิดว่าที่เจียงเสี่ยวไป๋โทรหาเขา ก็เพราะจะบอกเรื่องนี้

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ครับ สำหรับการประชุมประจำปีของตัวแทนจำหน่ายในปีนี้ ผมบอกให้พวกเขาจัดคอนเสิร์ตใหญ่”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ หลินเจียจวินก็เข้าใจทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม “งั้นก็หมายความว่าเฉินอันผิงจะมาติดต่อให้บริษัทพาณิชย์เทียนจั้วไปจัดคอนเสิร์ตให้ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก็ประมาณนั้น พวกเขาเพิ่งบอกผมเกี่ยวกับแนวคิดนี้”

หลินเจียจวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “แล้วนายคิดอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การที่เฉินอันผิงจะติดต่อเทียนจั้วให้มาร่วมมือ ประการแรก ก็เพราะเจียงเจียกรุ๊ปจำเป็นต้องร่วมมือกับเทียนจั้วจริง ๆ แต่ประการที่สอง เขาจะใช้โอกาสนี้ในการสืบค้นหาข้อมูลของเทียนจั้ว”

หลินเจียจวินหัวเราะเบา ๆ “เฉินอันผิงคนนี้ไม่เลว กะจะฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียวสิท่า”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คอนเสิร์ตนี้มีความสำคัญกับเจียงเจียกรุ๊ปมาก หากเฉินอันผิงติดต่อไป ก็ตกลงร่วมมือกับเขาและช่วยกันทำให้งานออกมาราบรื่นนะครับ”

หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “ก็ตามนั้น อย่างไรมันก็คือธุรกิจของบริษัท ฉันต้องรับงานอยู่แล้ว ปัญหาก็แค่เรื่องงบประมาณเท่านั้น…”

แต่เรื่องนี้เขาไม่ถาม เพราะจะปล่อยให้เจียงเสี่ยวไป๋จัดการเอง

นี่ถือเป็นทักษะในการสื่อสารที่ดีเช่นกัน คือการเว้นช่องว่างไว้

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวออกมาว่า “เรียกค่าจ้างตามสมควรได้เลย คราวนี้ผมจะรับเงินจากเจียงเจียกรุ๊ปอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา”

หลินเจียจวินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “นายกำลังปล้นตัวเองอยู่ใช่ไหม ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ ไม่มีทาง ตอนนี้เจียงเจียกรุ๊ปมีเงินมากกว่าบริษัทเซิ่งซื่อ ฉะนั้นเราก็ต้องหาเงินมาให้ได้จำนวนมาก ๆ เพื่อจะได้ไม่ขัดสนในภายหลัง”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นนายก็อย่าว่าฉันจะเรียกเงินมากเกินไป และถ้าเฉินอันผิงไม่เอาบริษัทเทียนจั้ว นายหาบริษัทนายหน้าอื่นได้แล้วหรือยัง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว “แล้วเรื่องนี้มันเป็นหน้าที่ของผมเหรอ ? ”

หลินเจียจวินหัวเราะและพูดว่า “เข้าใจแล้ว ฉันจะอธิบายให้กั๋วเสี่ยวผิงทราบในภายหลังและปล่อยให้เขาจัดการ”

เจียงเสี่ยวไป๋เตือนออกมาว่า “พี่ควรเตือนกั๋วเสี่ยวผิงด้วยว่าอย่าให้คนในเจียงเจียกรุ๊ปรู้เป็นอันขาดว่าพี่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทนี้”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันให้ความสนใจกับมันตั้งแต่แรกแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ดีมาก”

หลินเจียจวินถามว่า “มีอะไรอีกไหมที่นายอยากจะบอก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ไม่ครับ แค่นี้แหละ”

หลินเจียจวินพูดว่า “โอเค งั้นแค่นี้ก่อน ฉันจะวางสายแล้วนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โอเค หากพี่มีธุระอะไรก็โทรหาผมแล้วกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็วางสายไป แล้วจุดบุหรี่เป่าควันอย่างสวยงาม ก่อนจะยืนขึ้น

เป็นเรื่องที่น่าสนใจจริง ๆ เมื่อนึกถึงสองบริษัทของคุณที่กำลังแข่งขันกันเอง

เขาอดไม่ได้ที่จะตั้งตารอ