ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1106 หนึ่งนิ้ว

ตอนที่ 1106 หนึ่งนิ้ว

“แล้วคุณเตรียมเงินที่จะลงทุนไว้เท่าไร ? ”

หลัวฉางเซิงถามออกมาทันที โดยไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้อวดความมั่งคั่งของตัวเอง เขาสนใจแค่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะลงทุนในถู่เฉิงเท่าไหร่

เจียงเสี่ยวไป๋เหยียดนิ้วออกมา

“สิบล้าน ? ”

หลัวฉางเซิงถามอย่างไม่มันใจ เขาดูตื่นเต้นเล็กน้อยและคาดหวังกับมัน

ท้ายที่สุดแล้ว 10 ล้านก็ถือเป็นเงินก้อนใหญ่สำหรับถู่เฉิง

คุณรู้ไหมว่าการลงทุนก่อนหน้านี้ของเจียงเสี่ยวไป๋ ทั้งโรงงานผลิตโต๊ะไฟและโรงงานเกาลัดคั่ว มีมูลค่ารวมเพียงสองถึงสามล้านเท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขาแค่ส่ายนิ้วเล็กน้อย

หลัวฉางเซิงจึงเข้าใจว่าเขาน่าจะลงทุนมากกว่า 10 ล้านแน่ ๆ

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก และก็เดาอีกครั้ง “หนึ่งร้อยล้านเหรอ ? ”

หลังจากพูดออกไปแบบนั้น เขาก็จ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความกระตือรือร้น

หากเจียงเสี่ยวไป๋ลงทุนในถู่เฉิง 100 ล้านจริง ๆ ฤดูใบไม้ผลิของถู่เฉิงก็มาถึงแล้วจริง ๆ

เนื่องจากถู่เฉิงเป็นเพียงเขตขนาดเล็ก ดังนั้นเงิน 100 ล้านหยวนนั้นจึงสามารถทำอะไรได้มากมาย

ทว่า..

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังคงกระดิกนิ้วต่อ

ยังไม่ถูกงั้นเหรอ !

เมื่อหลัวฉางเซิงเห็น เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

หรือว่าจะไม่ถึงสิบล้าน !

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง 100 ล้านเลย !

หรือว่าจะเป็นหนึ่งพันล้านหรือเปล่า ?

ท้ายที่สุดแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้กล่าวก่อนหน้านี้ว่าปัจจุบันบริษัทเจียงเจียมีเงินทุนจำนวนมากในบัญชี

และเขายังได้รู้ผ่านช่องทางอื่น ๆ ว่ายอดขายรวมของบริษัทเจียงเจียในปี 1984 สูงถึง 19.9 พันล้าน

ด้วยเงินจำนวนมาก เขาก็สามารถลงทุนหนึ่งพันล้านในถู่เฉิงได้

“หนึ่งพันล้าน… พันล้าน…”

“คุณจะลงทุนในถู่เฉิง 1,000 ล้านเหรอ ? ”

หลัวฉางเซิงถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ จ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ รู้สึกประหม่า วิตกกังวล และคาดหวังไปพร้อม ๆ กัน . .

แต่นิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงสั่นต่อไป

ไม่ใช่…หนึ่งพันล้าน !

ความคาดหวังของหลัวฉางเซิงเป็นเหมือนเกล็ดหิมะท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา เพราะมันได้ละลายหายไปในทันที

เพราะเขารู้สึกเหมือนกับว่าพลาดเงินหนึ่งพันล้านไปจริง ๆ

เขารู้สึกไม่สบายใจและทรมานใจมาก ๆ

ไม่รู้ว่านิ้วที่เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นออกมานั้นแสดงถึงจำนวนเลขศูนย์หลังจากเลขหนึ่งหรือไม่

หนึ่งล้าน เป็นไปไม่ได้

เพราะคนอย่างเจียงเสี่ยวไป๋ลงทุนทั้งที คงไม่น้อยขนาดนี้

10 ล้าน 100 ล้าน 1,000 ล้าน ก็ไม่ใช่

ต่อไปก็จะเป็นหมื่นล้านแล้วนะ

แต่เขาไม่กล้าคิดถึงเงินหมื่นล้านจริง ๆ

แม้ว่ายอดขายต่อปีของบริษัทเจียงเจียในปีที่แล้วจะเกือบ 2 หมื่นล้าน แต่เมื่อรวมต้นทุนและการลงทุนต่าง ๆ แล้ว แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะบอกว่าบริษัทเจียงเจียมีเงินทุนจำนวนมากอยู่ในบัญชีตอนนี้ แต่ก็คงไม่ถึงหลักหมื่นล้านแน่นอน

“หมื่นล้าน ? ”

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่หลัวฉางเซิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา

ผลก็คือ…

นิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงกระดิกอยู่

หลัวฉางเซิงถอนหายใจออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผลลัพธ์นี้

“โอ้ย ! ”

“บอกฉันมาเถอะ ! ”

“นิ้วเดียวของคุณนั้นมันเท่าไหร่ ? ”

เพราะตอนนี้เขากังวลจริง ๆ !

หลัวฉางเซิงเริ่มกระทืบเท้า

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ค่อย ๆ พูดสามคำออกมา “เดาต่อไป ! ”

หืม ?

หลัวฉางเซิงไม่ตอบสนองอยู่สักครู่

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง และถามด้วยความสับสน “นี่คือจำนวนเงินที่คุณ…จะเอามาลงทุนในถู่เฉิงงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างจริงจัง

หลัวฉางเซิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาเริ่มรู้สึกมึนงงกับมันและไม่แน่ใจเข้าไปอีก

เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็คิดว่ากับตัวเองว่าจะดีกว่าที่คุณจะพูดมันออกมาตามตรง

ไม่นะ !

หากคุณบอกว่าจะลงทุน 100 ล้านก็ยังดี

แย่ที่สุด แค่คุณบอกว่าจะลงทุน 10 ล้านก็ยังได้

แต่หากคุณไม่บอกตัวเลขที่ชัดเจน ก็เป็นเพียงการพูดคุยที่ว่างเปล่า

ถู่เฉิงต้องการทรัพยากรเพราะไม่มีทรัพยากร ต้องการประชากรเพราะไม่มีประชากร เป็นสถานที่ที่แม้แต่นกก็ไม่อึ สามารถลงทุนได้ แต่เอาเงินออกไปไม่ได้ ขาดทุนอย่างเดียวแต่ไม่ได้กำไร ดังนั้นเขาจึงไม่อยากคาดเดาอีกต่อไป

แทนที่จะต้องได้หยุดลงทุนกลางคัน ควรกำหนดจำนวนเงินที่จะเอามาลงทุนในตอนนี้จะดีกว่า

ยังไงก็ตาม นั่นคือสิ่งที่หลัวฉางเซิงคิด

เขาตัดสินใจลองดูเป็นครั้งสุดท้าย แม้ว่าเขาจะต้องเสียหน้าก็ยอม เพื่อเอาเงินจำนวนหนึ่งมาให้ถู่เฉิงให้ได้ อย่างดีที่สุดก็ขอแค่ 100 ล้านเท่านั้น

“เสี่ยวไป๋…”

หลัวฉางเซิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดอย่างประหม่า

ยังไงก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดคำต่อไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้พูดก่อน “ผมจะโอนเงิน 100 ล้านไปยังบัญชีการเงินของถู่เฉิงก่อน จากนั้น…”

หลัวฉางเซิงไม่ได้ยินคำพูดที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้พูดมันออกมาต่อจากนั้น เพราะตอนนี้จิตใจของเขาท่วมท้นไปด้วยคำพูดแรกของเจียงเสี่ยวไป๋ที่บอกว่าจะโอนเงิน 100 ล้านเข้าบัญชีการเงินของถู่เฉิง

“นายอำเภอหลัว ! ”

“นายอำเภอหลัว…”

จนกระทั่งเจียงเสี่ยวไป๋ตะโกนชื่อของเขาออกมาหลายครั้ง หลัวฉางเซิงถึงได้กลับมามีสติอีกครั้ง

“โอ้ โอ้ โอ้ ฉันขอโทษ ! ”

หลัวฉางเซิงคว้ามือข้างหนึ่งของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความตื่นเต้น และถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เสี่ยวไป๋ คุณพูดจริงหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอีกครั้ง ” มันก็แค่เงิน 100 ล้านไม่ใช่เหรอ ? เมื่อเห็นว่าคุณตื่นเต้นแค่ไหน ผมจึงบอกว่าผมจะลงทุนในถู่เฉิง และเงิน 100 ล้านนี้ก็เป็นเพียงเงินทุนเริ่มต้นเท่านั้น”

คราวนี้ หลัวฉางเซิงได้ยินมันเช่นนั้นจริง ๆ

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้แค่พูดปากเปล่า เขาต้องการลงทุนในถู่เฉิงจริง ๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะสับสนอีกครั้ง และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เสี่ยวไป๋ คุณเห็นว่าถู่เฉิงมีอะไรดีงั้นเหรอ ถึงคิดจะลงทุนมากมายขนาดนี้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผม…”

“อ๊ะ พี่เจียง ในที่สุดคุณก็มาที่ถู่เฉิงสักที ฉันคิดถึงคุณมาก ! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ทันทีที่เขากำลังจะเปิดปาก ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา จากนั้นร่างอ้วนท้วมของหยินซื่อก็ปรากฏที่หน้าประตู เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว และยื่นมือออกมาเพื่อจับมือกับเจียงเสี่ยวไป๋

คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ถูกขัดจังหวะเนื่องจากการมาของแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างหยินซื่อ

หลัวฉางเซิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

เขาอยากจะเข้าไปหักขาของหยินซื่อเสียตอนนี้

ทำไมไม่มาให้เร็วหรือช้ากว่าที่เจียงเสี่ยวไป๋จะเปิดปากของเขาออกมา

หัวใจของหลัวฉางเซิงตอนนี้เต้นรัว มือของเขาจิกเหมือนกรงเล็บของแมว และดวงตาของเขาที่มีต่อหยินซื่อก็ดูจะอาฆาตอย่างมาก

“อา นายอำเภอหลัว ทำไมคุณทำหน้าตาบูดบึ้งแบบนั้นล่ะ”

หยินซื่อทักทายเจียงเสี่ยวไป๋ จากนั้นก็มองไปที่หลัวฉางเซิง แต่เห็นว่าใบหน้าของเขาแดงก่ำดูผิดปกติ จึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง ” คุณ…ป่วยหรือเปล่า คุณต้องการไปโรงพยาบาลไหม ? ”

หลัวฉางเซิงมีม้านับหมื่นวิ่งอยู่ในใจ แกนั่นแหละที่กำลังจะป่วยและกำลังจะได้เข้าโรงพยาบาล ..

อยากจะพูดมันออกมาจริง ๆ

ที่เข้ามาขัดจังหวะความสุขของฉัน

ยังไงก็ตาม เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสมที่จะทำเช่นนี้ต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋

ฉันทำได้แค่กลั้นไว้ในใจเท่านั้น

“ฉันสบายดี ฉันไม่ได้เป็นอะไร ! ”

“ฉันอาจจะร้อนนิดหน่อยหลังจากที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหลุมไฟมาเป็นเวลานาน ! ”

หลัวฉางเซิงพูดด้วยความโกรธ จนทำให้หยินซื่อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าการนั่งอยู่หน้าโต๊ะหลุมไฟทำให้เกิดความร้อนภายในได้

บางทีไม่แน่เขาอาจจะป่วย แต่ในฐานะผู้นำ มักจะซ่อนความเจ็บป่วยและหลีกเลี่ยงการไปโรงพยาบาลอยู่เสมอ เพราะไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขาสุขภาพไม่ดี

หยินซื่อเองก็พอจะมองเรื่องนี้ออก

เป็นเรื่องยากที่จะพูดเปลี่ยนใจให้หลัวฉางเซิงไปโรงพยาบาล ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “หยุดสูบบุหรี่ได้แล้ว เดี๋ยวผมจะไปเอาน้ำร้อนมาให้คุณ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ยืนขึ้นและหยิบถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้าของหลัวฉางเซิงมา

ปรากฏว่ายังมีชาอยู่เต็มแก้ว

น่าอายจริง ๆ

ในตอนที่เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงอยู่นั้น ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลังของเขา

“พี่เสี่ยวไป๋ ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังมา ฉันจึงรีบกลับมาทันที ! ”