ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1130 ประเมินอิทธิพลต่ำไป

ตอนที่ 1130 ประเมินอิทธิพลต่ำไป

คอนเสิร์ตเพลงเพื่อชีวิตที่เจียงเจียกรุ๊ปได้จัดขึ้นเพื่อขอบคุณตัวแทนจำหน่ายประจำปี 1985 ประสบความสำเร็จอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เรียกได้ว่าเป็นคอนเสิร์ตที่จะจารึกประวัติศาสตร์วงการบันเทิงเลยทีเดียว

มันฮอตมาก

ยังสอดคล้องกับธีมคอนเสิร์ต “ร้องเพลง และสนุกไปกับชีวิต” อย่างแท้จริง เพราะนี่คือจุดเริ่มต้นของการนำเทรนใหม่มาสู่ยุคสมัย

เนื่องจากเครื่องแต่งกายที่ดาราทุกคนสวมใส่ในคอนเสิร์ตนี้ได้รับการจัดเตรียมโดยบริษัทพาณิชย์เทียนจั้ว ยกเว้นนักแสดงในเรื่อง ‘ไซอิ๋ว’

แน่นอนว่านี่คือผลิตภัณฑ์การออกแบบคอเลกชั่นล่าสุดจากสตูดิโอออกแบบเสื้อผ้าของสถาบันจัดการกองทุนเซิ่งซื่อ

เครื่องแต่งกายถูกนำมาให้ศิลปินนักร้องเหล่านี้สวมใส่ ในอนาคตเชื่อว่าจะต้องมีคำสั่งซื้อเข้ามาจำนวนมากให้โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่สถาบันจัดการกองทุนเซิ่งซื่อเป็นเจ้าของ

หลังคอนเสิร์ตจบลง เย่กวงโต้วก็ได้พาเจียงชาน, หวังกัง และเด็กคนอื่นไปถ่ายรูปกับดารา ส่วนหลินเจียอิน, เจียงเสี่ยวเยว่ และเฝิงเยี่ยนหงก็ไปที่นั่นอย่างมีความสุขเช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจคนดังเหล่านั้น เขาจึงไปสูบบุหรี่และเริ่มคิดแผนใหม่ต่อ

แค่ให้ศิลปินเอามาใส่ตอนขึ้นคอนเสิร์ต อาจเป็นเรื่องยากที่เสื้อผ้าใหม่เหล่านั้นจะหยั่งรากลึกลงในหัวใจของผู้คน

ท้ายที่สุดแล้ว ระยะห่างระหว่างเวทีกับผู้ชมก็ค่อนข้างไกล จึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้กังวลเลย

เพราะเขาสั่งให้คนถ่ายภาพคอนเสิร์ตทั้งหมดไว้แล้ว เมื่อภาพถ่ายระยะใกล้ปรากฏในหนังสือพิมพ์และนิตยสาร ผู้คนก็จะสามารถเห็นเครื่องแต่งกายสไตล์ต่าง ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เนื่องจากการการคลั่งไคล้ดาราในยุคนี้ แน่นอนว่าต้องมีคนแย่งชิงเพื่อแต่งตัวเลียนแบบเป็นจำนวนมาก เมื่อถึงเวลา โฆษณาแบรนด์เสื้อผ้าเหล่านั้นก็จะออกมาในเวลาที่เหมาะสม และเสื้อผ้าอินเทรนด์ก็จะได้รับความนิยมไปโดยอัติโนมัติ

อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋ยังประเมินเสน่ห์ของศิลปินบนเวทีต่ำเกินไป

หลังจากกลับมาถึงบ้านที่เจียงโข่ว ทุกคนก็มานั่งรอบโต๊ะหลุมไฟและพูดคุยเกี่ยวกับคอนเสิร์ตที่ผ่านมาในคืนนี้ ทันใดนั้นหลินเจียอินก็พูดว่า “ใช่สิ ใครได้สังเกตเสื้อผ้าที่คนดังเหล่านั้นใส่บ้าง ? ”

เฝิงเยี่ยนหงตอบทันที “ฉันก็สังเกตเหมือนกัน เสื้อผ้าพวกนั้นสวยมาก”

“ใช่ มันดูดี” เจียงเสี่ยวเยว่ก็กล่าวเช่นกัน

ไม่ใช่เพราะอะไร เนื่องจากมีเพียงไม่กี่คนที่นั่งอยู่แถวหน้า ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาต้องเห็นเสื้อผ้าที่ศิลปินสวมใส่อย่างชัดเจน มากกว่าผู้ชมที่อยู่ด้านหลัง

หลินเจียอินกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นทุกคนก็สังเกตเห็นมัน ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่เห็นมันเสียอีก”

เจียงเสี่ยวเยว่กล่าวว่า “เสื้อผ้าที่ศิลปินพวกนั้นสวมใส่ดูดีมาก แต่อย่างไรเสียเราคงไม่มีปัญญาไปซื้อเสื้อผ้าเหล่านั้นหรอก”

เฝิงเยี่ยนหงกล่าวว่า “ใช่แล้ว พวกเขาเป็นคนดัง พวกเราก็เป็นแค่คนธรรมดา”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็มองไปที่หลินเจียอินแล้วพูดว่า “พี่เจียอิน พี่เป็นประธานเจียงเจียกรุ๊ป ไม่ใช่คนธรรมดา ฉันคิดว่ากระโปรงสีแดงนั้นน่าจะเข้ากับพี่มาก ลองขอพี่เสี่ยวไป๋ให้ซื้อมาให้ใส่สิ”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวเยว่เป็นประกายขึ้นหลังจากได้ยินแบบนี้ และเธอก็พูดว่า “เจียอิน ถ้าเธอใส่กระโปรงสีแดงตัวนั้น เธอจะต้องดูดีกว่าคนดังเหล่านั้นอย่างแน่นอน”

“ไม่มีทาง ! ” หลินเจียอินพูดออกมาด้วยความเขินอาย แต่ก็ยังมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความคาดหวัง

เอ่อ……

ภรรยาของเขาอยากได้กระโปรงแดงตัวนั้น แล้วแบบนี้เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร ?

ปฏิเสธไม่ได้อย่างแน่นอน

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ตกลง ผมจะหาวิธีซื้อมันมาให้”

หลินเจียอินยิ้มอย่างมีความสุข

เฝิงเยี่ยนหงกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม เสื้อผ้าที่ศิลปินชายเหล่านั้นใส่ก็ดูดีเหมือนกัน พี่เสี่ยวไป๋ พี่สามารถหาเสื้อผ้าพวกนั้นที่เหมาะกับพี่มาใส่ได้เหมือนกันนะ”

เมื่อเธอพูดแบบนั้น เธอก็มองไปที่หวังผิงด้วย

ตอนที่หวังผิงดูคอนเสิร์ต เขาเน้นแค่การแสดง ไม่ได้สนใจว่าคนดังเหล่านั้นสวมเสื้อผ้าอะไร จึงพูดว่า “ดูดีงั้นเหรอ ? ฉันไม่ได้สนใจ”

เฝิงเยี่ยนหงโกรธมากจนเธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง และพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋อย่างช่วยไม่ได้ “พี่เสี่ยวไป๋ ถ้าพี่ไปหาซื้อ ก็ซื้อมาเผื่อฉันสักสองสามตัวด้วยนะ”

“เอามาให้ฉันกับพี่เขยนายด้วยล่ะ ! ” เจียงเสี่ยวเยว่ที่นั่งฟังก็พูดออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุข แน่นอนว่าหลังจากนี้เสื้อผ้าที่ศิลปินสวมใส่จะต้องได้รับความนิยมแน่นอน

แม้แต่ภรรยาและพี่สาวของเขาก็ไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจพวกนี้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาทั่วไปเลย

“โอเค ผมจะหามาให้”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลง แต่ก็กล่าวว่า “บางทีเสื้อผ้าของคนดังเหล่านั้นอาจเป็นงานสั่งทำ และบางทีอาจไม่มีขายในห้างสรรพสินค้า ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะสามารถหาซื้อให้ได้ไหม”

แน่นอนว่าเขาก็พูดไปอย่างนั้น ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

จุดประสงค์คือเพื่อกระตุ้นความคาดหวังของทุกคน

โดยไม่คาดคิด เฝิงเยี่ยนหงกลับพูดมันออกมาหลังจากได้ยินแบบนี้ “พี่เสี่ยวไป๋ หากว่ามันหาที่ไหนไม่ได้จริง ๆ ฉันว่าพี่น่าจะเปิดแบรนด์เสื้อผ้าและโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นของตัวเองไปเลย ! ”

ดวงตาของหลินเจียอินสว่างขึ้น เธอพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสารและพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ใช่ เจียงเจียกรุ๊ปของเราสามารถลงทุนทำแบรนด์เสื้อผ้าได้แน่นอน”

“อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และการคมนาคมขนส่ง เสื้อผ้าเป็นปัจจัยสี่ที่ยังคงนำหน้าอาหาร ดังนั้นมันน่าจะมีตลาดขนาดใหญ่”

เมื่อเธอพูดแบบนี้ออกมา ไม่เพียงแต่เฝิงเยี่ยนหงและเจียงเสี่ยวเยว่เท่านั้นที่รู้สึกตื่นเต้น แต่เฉินหยวนเฉาและหวังผิงก็รู้สึกตื่นเต้นตามเช่นกัน

“เสี่ยวไป๋ ฉันคิดว่าเจียอินพูดถูก”

“ใช่ เสี่ยวไป๋ ทำไมนายไม่เคยคิดที่จะลงทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าเลย ? ”

เฉินหยวนเฉาและหวังผิงพูดขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มในใจ: ใครบอกว่าฉันไม่ได้ลงทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้า ? ในอนาคต ฉันจะเป็นหัวเรือใหญ่ในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าต่างหาก

แค่ฉันไม่สามารถบอกเรื่องนี้ออกไปได้

ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า “ผมไม่ได้ศึกษาอุตสาหกรรมเสื้อผ้า เมื่อลงทุนก็ควรลงทุนในด้านที่เราเชี่ยวชาญและถนัด มีเพียงคนที่เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะสามารถสร้างรายได้จากสิ่งนั้นได้”

“ฉันเองก็ไม่รู้เกี่ยวกับอุตสาหกรรมนี้เหมือนกัน เกิดทำโดยไม่มีความรู้อะไร ก็กังวลว่าจะเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์”

เฝิงเยี่ยนหงมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ คิดว่าจะเป็นไปได้อย่างไรที่คนอย่างพี่จะไม่เข้าใจอุตสาหกรรมอื่น ?

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่เข้าใจ แต่ก็สามารถเรียนรู้ได้ !

เมื่อคิดที่จะทำบางสิ่ง ก็ใช่ว่าจะสำเร็จภายในไม่กี่นาที

เฉินหยวนเฉากล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ ต่อให้เราไม่เข้าใจอุตสาหกรรมเสื้อผ้าก็ไม่สำคัญ บริษัทของเราเปิดสอนคณะบริหารธุรกิจไม่ใช่เหรอ ก็แค่เชิญอาจารย์ที่เข้าใจในอุตสาหกรรมเสื้อผ้ามาบรรยายก็พอ”

หวังผิงปรบมือและพูดอย่างตื่นเต้น “ใช่ ใช่ ถ้านายไม่เข้าใจก็แค่เรียนรู้ บริษัทของเรามีเงิน แค่เรียนรู้และทำงานไปพร้อม ๆ กัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋: “……”

เขาไม่ได้คาดคิดจริง ๆ ว่าเฉินหยวนเฉาและหวังผิงจะกระตือรือร้นในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าขนาดนี้ แม้ว่าทั้งคู่จะไม่มีความรู้ในเรื่องนี้ก็ตาม

สิ่งสำคัญคือเขาไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของพวกเขาได้

หลินเจียอินกล่าวว่า “พี่เขย หวังผิง สิ่งที่คุณพูดนั้นสมเหตุสมผล ฉันจะบอกเมิ่งเสี่ยวเป่ยเมื่อฉันกลับไปที่ชิงโจว”

เธอเป็นประธานคณะกรรมการ ดังนั้นการพูดแบบนี้ก็ช่วยกำหนดทิศทางได้

เฉินหยวนเฉาและหวังผิงต่างก็มีความสุขมากและเริ่มพูดคุยกับเจียงเสี่ยวเยว่และเฝิงเยี่ยนหง

มีเพียงเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้นที่รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

เฮ้อ… ถ้าหลินเจียอินตั้งใจที่จะลงทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าจริง ๆ เขาก็ไม่สามารถหยุดมันได้

เขาทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

แต่เขาก็คาดการณ์ว่าเจียงเจียกรุ๊ปจะขาดทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าอย่างน่าสังเวช

ท้ายที่สุดแล้ว สถาบันจัดการกองทุนเซิ่งซื่อก็วางแผนมาเกือบปีแล้ว และยังคงใช้แนวคิดขั้นสูงที่ได้มาจากชีวิตชาติที่แล้วของเขาเพื่อคว้าโอกาสนี้

ซึ่งเขาไม่สามารถใช้แผนการดำเนินงานเดียวกันหรือคล้ายกันได้ เหมือนกับที่เขาทำกับสถาบันจัดการกองทุนเซิ่งซื่อ

ด้วยวิธีนี้ ก็เท่ากับเขากำลังต่อสู้กับตัวเอง

และมันคงไม่มีประโยชน์อะไร

แน่นอนว่าเจียงเจียกรุ๊ปจะขาดทุนอย่างน่าสังเวชเมื่อลงทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้า เพราะต้องแข่งขันกับ สถาบันจัดการกองทุนเซิ่งซื่อ นี่ก็เท่ากับว่าการลงทุนของเจียงเจียกรุ๊ปจะต้องขาดทุนอย่างแน่นอน

แต่การหาเงินก็ยังไม่ใช่ปัญหา

ท้ายที่สุดแล้ว ขนาดการลงทุนของเจียงเจียกรุ๊ปจะมีขนาดใหญ่อย่างแน่นอน

ในยุคนี้ที่ตลาดยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น และมีศักยภาพอย่างไม่จำกัดในอนาคต ผลกระทบต่อขนาดไม่สามารถละเลยได้

“ถ้าจะลงทุนก็ลงทุนเถอะ ! ”

“ปล่อยให้พวกเขาทำเองไปเลยดีกว่า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยังต้องการเห็นผลลัพธ์ที่บริษัทจะบรรลุผลสำเร็จจากการลงทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าโดยไม่เอาแต่พึ่งคำแนะนำและการสนับสนุนจากเขา