ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1132 ใครบ้างที่โกหกไม่เป็น?

ตอนที่ 1132 ใครบ้างที่โกหกไม่เป็น?

วันรุ่งขึ้น หลินเจียอิน, เฉินหยวนเฉาและหวังผิงต่างก็ไปที่บ้านของหลินเจียจวิน

ส่วนหลินเจียอินจะไปถามหลินเจียหงจนเรื่องโกหกเปิดเผยหรือไม่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่แน่ใจ

เขาพาเจียงชานไปสนามบินในตอนเช้า

ตามที่ตกลงกันไว้ในตอนแรก เจียงชานจะถูกส่งไปที่เทียนจิงเพื่อเรียนไทเก๊กกับติงจงผิงในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว แต่เนื่องจากมีงานคอนเสิร์ต จึงต้องเลื่อนออกไปหลายวัน เธอจึงไม่ได้ออกเดินทางจนถึงวันนี้

“พ่อคะ คราวนี้พ่อจะอยู่ที่เทียนจิงกี่วัน ? ”

บนเครื่องบิน เจียงชานเงยหน้ามองเขาแล้วถามออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “หลังจากที่พ่อส่งลูกเสร็จแล้ว พ่อก็จะบินกลับเจียงเฉิงตอนเย็นเลย”

“ฮะ ? ” เจียงชานทำหน้าบูดบึ้งและพูดว่า “แล้วพ่อจะบินมารับหนูใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า: ถ้าพ่อไม่มารับ แล้วใครจะมารับลูกล่ะ ?

สมัยนี้ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ

แต่เขาก็ได้ติดต่อหลินชู่ล่วงหน้าแล้ว หลังจากส่งลูกสาวของเขาลงที่สนามบินเทียนจิงแล้ว เขาก็จะขอให้หลินชู่มารับเธอที่สนามบิน

เขาเชื่อว่าแม้ว่าเจียงชานจะยังเด็ก แต่ด้วยความฉลาดของเธอ เธอจะต้องขึ้นเครื่องบินตามลำพังได้แน่นอน

และหากคุณมีโทรศัพท์มือถือ ก็จะสามารถติดต่อกันได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย

เฮ้อ การหาเงินเป็นเรื่องง่ายในช่วงทศวรรษ 1980 แต่การคมนาคมและการสื่อสารนั้นไม่สะดวกเอาเสียเลย

เขาคิดถึงวิถีชีวิตหลังปี 2000 เป็นอย่างมาก

เทศกาลตรุษจีนที่เทียนจิงนี้ เขาจะต้องคุยกับหลินเจียเหลียงให้เข้าใจในเรื่องนี้ และเขาต้องพัฒนาอุตสาหกรรมการสื่อสารล่วงหน้า

โดยที่เขาตั้งใจว่าจะข้ามเรื่องเพจเจอร์ ไปที่โทรศัพท์มือถือโดยตรงเลย

……

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หลินเจียจวินพาหลินเจียอิน, เฉินหยวนเฉา และคนอื่นกลับไปที่บ้านของเขา เขาก็หาเหตุผลที่จะใช้มาอ้างในการออกไปข้างนอกได้

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากอยู่กับพวกเขา

เพียงแต่มีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

ในฐานะคนที่อยู่กับเจียงเสี่ยวไป๋มานาน เขาจะทำให้ตัวเองเสียเรื่องเพราะคำพูดโกหกเพียงประโยคเดียวได้อย่างไร ?

หลินเจียจวินขับรถตรงไปที่โรงพยาบาลประชาชนเจียงเฉิงทันที และไปพูดคุยกับหลินเจียหงอย่างราบรื่น

“พี่ วันนี้ลมตะวันออกเฉียงใต้หรือตะวันตกเฉียงเหนือที่พัดพาพี่มาที่นี่ ? ”

เมื่อเห็นหลินเจียจวิน หลินเจียหงจึงถามด้วยความสงสัย

เป็นเวลาเกือบสิบปีแล้วที่เธอมาทำงานที่โรงพยาบาลประชาชนเจียงเฉิง แต่พี่สามคนนี้เพิ่งเคยมาหาเธอที่โรงพยาบาลเป็นครั้งแรก ?

หลินเจียจวินยกมุมปากขึ้นแล้วพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “เสี่ยวไป๋มีเรื่องให้เธอช่วย”

ฮะ ?

“เสี่ยวไป๋ขอความช่วยเหลือจากฉัน ? ” เมื่อหลินเจียหงได้ยินแบบนี้ เธอก็สนใจขึ้นมาทันทีและพูดอย่างมีความสุข “บอกฉันสิ เขาต้องการความช่วยเหลืออะไรจากฉัน ? ”

ในความเห็นของเธอ การช่วยเหลือถือเป็นหนี้บุญคุณ

เจียงเสี่ยวไป๋ขอให้เธอช่วย ก็แสดงว่าเขาติดหนี้บุญคุณเธอ

หนี้บุญคุณจะต้องได้รับการตอบแทนเสมอ

เมื่อถึงเวลา เป็นเรื่องปกติที่เธอจะขอความช่วยเหลือจากเจียงเสี่ยวไป๋

หลินเจียจวินพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

หลินเจียหงรู้สึกโล่งใจมากยิ่งขึ้น

เรื่องเล็กก็ง่าย เรื่องใหญ่ก็ยากกว่าเดิม !

แต่ไม่ว่าจะมากหรือน้อยแค่ไหนก็ยังถือว่าติดหนี้บุญคุณเสมอ

เจียงเสี่ยวไป๋เกรงใจฉัน แต่ฉันจะไม่เกรงใจเขา แม้ว่าฉันจะช่วยเขาในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เมื่อถึงคราวของเขา เขาจะต้องช่วยฉันในเรื่องใหญ่แน่นอน

ส่วนเรื่องใหญ่ที่เธออยากให้เขาช่วยจะเป็นเรื่องไหนนั้น เธอยังไม่ได้ตัดสินใจ

อย่างไรก็ตาม เธอเองก็ไม่กลัวว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะบิดพลิ้วไม่ยอมตอบแทนเธอ

ยิ่งหลินเจียหงคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น และเร่งเร้าออกมา “พูดมาเถอะ ตราบใดที่ฉันสามารถช่วยได้ ฉันจะไม่ปฏิเสธ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากให้เธอไปที่เซี่ยงไฮ้ทันที ที่นั่น……”

กล่าวโดยสรุป เจียงเสี่ยวไป๋มีบางอย่างที่ต้องทำในเซี่ยงไฮ้ และเธอต้องไปที่นั่นในทันทีโดยเร็วที่สุด

หลังจากไปถึงที่นั่น ก็เข้าพักที่โรงแรมแกรนด์เซี่ยงไฮ้โดยตรง

ห้องพักจัดเตรียมไว้ให้แล้ว

หลินเจียหงรู้สึกสับสนเล็กน้อยหลังจากได้ยินแบบนี้ เหตุใดจึงฟังดูไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ ?

“ก็… เสี่ยวไป๋ไม่ได้ส่งชานชานไปที่เทียนจิงเหรอ ? ”

มุมปากของหลินเจียจวินกระตุก

คือ… การโกหกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ ตอนที่เขาคิดเรื่องโกหก เขาลืมไปเลยว่าหลินเจียหงก็รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไปเทียนจิง เขาประมาทเกินไปจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เกมปริศนาเก้าห่วง

เขาสามารถคิดหาทางออกได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว

หลินเจียจวินพยักหน้าและพูดว่า “ใช่ เป็นเพราะเขาไปเทียนจิง เขาจึงไม่สามารถรีบไปเซี่ยงไฮ้โดยเร็วที่สุดได้ ดังนั้นเขาจึงขอให้เธอรีบไปที่นั่นแทนเขาหน่อย”

หลินเจียหงถามว่า “พี่ไปไม่ได้เหรอ ? ทำไมถึงต้องให้ฉันไป ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ฉันมีภารกิจอื่น ตอนนี้จึงยังไปที่อื่นไม่ได้”

หลินเจียหงกล่าวว่า “มีคนมากมายในเจียงเจียกรุ๊ป ให้คนอื่นไปแทนก็ได้นี่”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ไม่ได้ เรื่องนี้สำคัญมาก มีเพียงคนที่เขาเชื่อถือเท่านั้นที่จะไปทำธุระให้ได้”

หลินเจียหงกล่าว “อ้อ โอเค งั้นฉันจะไปให้ ! ”

หลินเจียจวินกล่าว “เมื่อเธอไปถึงแล้ว ให้โทรมาหาฉันนะ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีหมายเลขโทรศัพท์เขียนไว้ให้เธอ

หลินเจียหงหยิบมันขึ้นมาและเหลือบมอง ก่อนจะพูดว่า “งั้นฉันจะต้องกลับบ้านก่อนเพื่อไปเอาเสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทาง แล้วก็ไปที่สนามบิน พี่จะต้องไปส่งฉัน”

หลินเจียจวินหยิบธนบัตรให้เธอปึกหนึ่ง และพูดอย่างใจกว้างว่า “แค่ขอลางานก็พอ ไม่ต้องกลับไปเก็บเสื้อผ้าแล้ว นี่คือเงินค่าใช้จ่ายที่กลุ่มมอบให้ เธอสามารถเอาไปซื้ออะไรก็ได้ที่ต้องการ”

เงินสองปึกใหญ่ก็เท่ากับสองพันหยวน !

เงินเดือนของหลินเจียหงต่อเดือนนั้นได้แค่ 100 หยวนเท่านั้น นี่ถือว่าเป็นรายได้ของเธอตลอดสองปีเลย

เฮ้อ เป็นไปไม่ได้เลยจริง ๆ ที่จะเก็บเงินได้เท่านี้ภายในเวลาสองปี

นอกจากจะต้องทำธุรกิจเสริมเพื่อหาเงินมาให้เยอะขึ้น

เธอยังเริ่มลังเลว่าในอนาคตเธอจะเลิกเป็นหมอดีไหม และหันมาทำธุรกิจกับเจียงเสี่ยวไป๋เหมือนพี่สามของเธอดีหรือไม่

ร้านนวดเท้าสามแห่งที่เปิดในเจียงเฉิงก็ได้ขยายตัวใหญ่ขึ้นจนเปิดสาขาเป็น 13 แห่งแล้ว และพวกเขาก็ทำเงินได้มากมายทุกเดือน

ถือว่าเธอมีประสบการณ์ในการทำธุรกิจมาบ้างแล้ว !

เอาล่ะ หลังจากจบทริปนี้ ฉันจะลาออกจากงานตอนกลับมา

นางฟ้าในชุดขาว ฉันยังคงชอบอาชีพนี้อยู่ เพียงแต่มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น

หลินเจียหงถูกหลินเจียจวินหลอกให้ไปที่เซี่ยงไฮ้

แน่นอนว่าจางอ้ายผิง พี่สะใภ้คนรองของเธอก็ไม่รู้เรื่องนี้ว่ามีการซื้อตั๋วเครื่องบินหรือไปที่สนามบินตอนไหน

จนกระทั่งหลินเจียหงขึ้นเครื่องไป หลินเจียจวินจึงได้ถอนหายใจยาวออกมา

โล่งอกเสียที

ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่หลินเจียอินจะถามหลินเจียหงเกี่ยวกับการซื้อเสื้อผ้าอีกต่อไป

เหตุผลที่ต้องให้หลินเจียหงบินตรงไปที่เซี่ยงไฮ้ก็เพราะว่าเขาอยากส่งเธอไปไกล ๆ เพื่อที่เธอจะไม่สามารถกลับมาได้ง่าย ๆ

ประการที่สอง เขามีสตูดิโอออกแบบแฟชั่น “ชั้นนำ” อยู่ในเซี่ยงไฮ้ เขาจึงโทรไปหาว่านเชี่ยนเชี่ยน ผู้รับผิดชอบดูแลสตูดิโอที่นั่นและขอให้เธอถ่วงเวลาให้หลินเจียหงอยู่ที่เซี่ยงไฮ้เป็นเวลาสองวัน

จะทำอย่างไรถ้าหลินเจียหงมารู้ความจริงในภายหลัง ?

หลินเจียจวินไม่ได้กังวลเลย ที่แย่ที่สุดเขาสามารถโยนความผิดไปให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้

เขาเชื่อว่าเพื่อที่จะรักษาความลับของอุตสาหกรรมเสื้อผ้า เจียงเสี่ยวไป๋จะต้องยอมรับโทษนี้ไป แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจก็ตาม

อย่างไรก็ตาม ด้วยความชาญฉลาดของเจียงเสี่ยวไป๋ที่เหมือนสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ มันไม่ยากเลยที่เขาจะหาเหตุผลมาอ้าง ?

หลังออกจากสนามบิน หลินเจียจวินก็อารมณ์ดี เขาขับรถแลนด์โรเวอร์และฮัมเพลงไปตลอดทางกลับบ้าน

แน่นอนว่าเขาต้องกลับมาที่วิลล่าริมทะเลสาบตะวันออกแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว หลินเจียอิน, เฉินหยวนเฉา และหวังผิงต่างก็ยังคงอยู่ที่บ้าน

เป็นเรื่องปกติที่จะเจียดเวลาออกมาทำธุระสักพัก แต่คงจะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมหากไม่ไปหาพวกเขาเลย

“พี่เสร็จธุระแล้วเหรอ ? ”

หลินเจียอินถามหลังจากที่เขากลับมาถึงบ้าน

“ใช่แล้ว ! ” หลินเจียจวินพูดด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อพวกเธออยู่ที่นี่ทั้งหมด ฉันก็ต้องรีบทำธุระให้เสร็จและกลับมาหาพวกเธอสิ”