ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1189 พูดกลับไปกลับมา

ตอนที่ 1189 พูดกลับไปกลับมา

เอาล่ะ !

หลินเจียจวินยอมรับว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเจียงเสี่ยวไป๋ในแง่ของความทะเยอทะยาน เขายังคงเพลิดเพลินกับความสนุกสนานของเทศกาลตรุษจีนอยู่ แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับมีการเริ่มเคลื่อนไหวครั้งใหญ่แล้ว

อาจกล่าวได้ว่านี่คือความแตกต่างระหว่างฉันกับเขา !

หลินเจียจวินเปรียบเทียบตัวเองกับเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในใจ และพูดว่า “แบรนด์เด็กเหรอ ? เรามีเสื้อผ้าของเด็กในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าแล้ว”

“แน่นอน ผมรู้เรื่องนี้” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อ “แต่มีแค่เสื้อผ้าเด็กยังไม่เพียงพอ”

หลินเจียจวินอดไม่ได้ที่จะถามออกมาว่า “แล้วนายอยากทำอะไรอีก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในแง่ของเสื้อผ้า เราสามารถพัฒนาแบรนด์เสื้อผ้าเด็กให้มีความหลากหลายมากขึ้น อย่างพวกชุดเลียนแบบตัวละครและผ้าอ้อมเด็ก ในแง่ของความบันเทิง เราก็เปิดตัวการ์ตูนของเล่น ทำผลิตภัณฑ์สำหรับเด็ก และทำเพลงสำหรับเด็กออกมา ส่วนในแง่ของวัฒนธรรม เราสามารถศึกษาจากเทพนิยายของแอนเดอร์สัน และเปิดตัวเทพนิยายตามแบบฉบับของเราเอง เขียนหนังสือเด็ก เขียนนิทานเด็ก ส่วนด้านอาหาร ก็จะเป็นพวกนมผง…”

สรุปคือให้ความสำคัญกับเด็กเป็นหลัก อย่างของเล่นและของใช้ทั้งหมด

หลินเจียจวินรู้สึกประหลาดใจมากและพูดว่า “นี่เป็นเรื่องใหญ่มาก ! เราต้องทำอุตสาหกรรมมากมาย ซึ่งทั้งหมดมีศูนย์กลางอยู่ที่เด็ก ตลาดมันจะใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

หลินเจียจวินรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย

“พี่เจียจวิน อย่าประมาทเรื่องนี้ไปนะครับ ด้วยอิทธิพลของนโยบายการมีลูกคนเดียว หลายครอบครัวจึงให้กำเนิดลูกเพียงคนเดียวเพื่อตอบสนองต่อเสียงเรียกร้องของประเทศนี้ แล้วพี่รู้ไหมว่าผลที่จะตามมาคืออะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามออกมาแทน โดยที่ยังไม่พูดอธิบายอะไร

“หมายความว่าอย่างไร ? การที่มีลูกคนเดียวก็เท่ากับมีเด็กน้อยลงเรื่อย ๆ และตลาดก็เล็กลงเรื่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ ? ” หลินเจียจวินยังคงไม่เข้าใจ

“ไม่ พี่พูดถูกเพียงครึ่งเดียว” เจียงเสี่ยวไป๋สูบบุหรี่ “พี่เจียจวิน เป็นเรื่องจริงอย่างที่พี่พูด นโยบายนี้ก็จะทำให้มีจำนวนประชากรเด็กลดน้อยลงเรื่อย ๆ แต่นี่ก็หมายความว่าคนในครอบครัวก็จะให้ความสำคัญกับเด็กคนนั้นมากขึ้นเหมือนกัน พวกเขาจะถูกตามใจ และเลี้ยงดูอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง”

“พี่จะเห็นว่าครอบครัวที่คู่สามีภรรยาต่างก็มีงานทำด้วยกันทั้งคู่ พวกเขาจะมีลูกแค่เพียงคนเดียว โดยทั่วไปแล้วครอบครัวแบบนี้จะมีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่า และเต็มใจที่จะลงทุนให้ลูก ๆ ของพวกเขามากกว่าครอบครัวที่มีลูกหลายคน”

“และเมื่อรายได้ของครอบครัวดังกล่าวเพิ่มขึ้น สัดส่วนการลงทุนในเด็กก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน”

“ในอนาคต เมื่อจำนวนครอบครัวลูกคนเดียวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ รายได้ของปู่ย่าตายาย พ่อแม่ ก็จะลงทุนมาที่เด็กเพียงหนึ่งคน ลองคิดดูว่าแนวคิดนี้คืออะไร ? ”

“พี่เจียจวิน พี่ยังคิดว่าตลาดนี้เล็กอยู่อีกหรือเปล่า ? ”

หลินเจียจวินส่ายหัว ราวกับว่าประตูสู่โลกใหม่ของเขาได้เปิดออกแล้ว

“เสี่ยวไป๋ เมื่อพูดถึงวิสัยทัศน์ระยะยาว ฉันต้องยอมรับว่านายนั้นเป็นคนที่มองการณ์ไกลมาก ! ”

“พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อเราได้มาคุยเรื่องนี้กันโดยละเอียดแล้ว พรุ่งนี้พี่ก็รีบกลับไปที่เจียงเฉิงและเริ่มวางแผนโดยเร็วที่สุด เราจะใช้โอกาสนี้เกาะกระแสความนิยมของละครเรื่องไซอิ๋ว……”

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบปากกาและกระดาษออกมาในขณะที่เขาพูดคุยกับหลินเจียจวิน พร้อมทั้งเริ่มเขียนแผนธุรกิจลงไปด้วย

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็ถึงวันที่สิบห้า ซึ่งวันนี้ก็เป็นวันเทศกาลโคมไฟ !

นี่คือวันที่เจียงเสี่ยวไป๋ตกลงกับพ่อตาของเขาว่าจะไปที่เจี้ยนหยางเพื่ออวยพรปีใหม่ให้

“พ่อ รีบหน่อยสิคะ ! ”

เจียงชานเก็บเสื้อผ้าเองในตอนเช้าและอาบน้ำ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะกระตุ้นเจียงเสี่ยวไป๋

“ไม่ต้องกังวล เราจะออกไปทันทีที่ลุงจางมาถึง”

เจียงเสี่ยวไป๋กำลังหยอกเจียงอันและเจียงห่าวที่สวมชุดใหม่ทั้งชุด ขณะที่กินฟองเต้าหู้คำสุดท้ายในชาม

“โชคดีที่อากาสไม่หนาวแล้ว ไม่งั้นหลังจากนั่งรถมาเป็นเวลานาน เมื่อเราไปถึงเจี้ยนหยาง คุณยายก็จะบ่นว่าให้อีก” หลินเจียอินกอดเจียงห่าวและพูด

เมื่อถึงเวลาแปดโมงครึ่ง จางเสี่ยวชุ่นมาถึงบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ตรงเวลา

สองชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงถนนกู่หยา

มองจากไกล ๆ จะเห็นว่ามีวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังยืนชะเง้อคอมองหาบางอย่างอยู่หน้าบ้านตระกูลหลินไม่หยุด

“นั่นน้าเล็ก ! ”

เจียงชานมองเห็นน้าของเธอทันที

“น้าเล็ก ! น้าเล็ก ! ” เจียงชานลดกระจกรถลงแล้วโบกมือเล็ก ๆ ของเธออย่างแรงไปที่ร่างนั้น

“เพิ่งจะไม่ได้เห็นน้าเล็กมาไม่กี่วันเอง ? นี่ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ ? ” หลินเจียอินพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

ไม่นาน รถก็ขับเข้าไปในบ้านของหลินต้าเหว่ย

หลังจากพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ทุกคนก็เข้าไปในห้อง

ทันทีที่เจียงชานเข้าไปในบ้าน เธอก็พาหลินเจียลี่, หลินเจียเล่อ, หลินจื้อเสียน และหลินจื้อหลินไปเล่น

“แม่ครับ วันนี้พ่อยังอยู่ที่ทำงานเหรอครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามเมื่อเขาไม่เห็นหลินต้าเหว่ยอยู่ที่บ้าน

หลิวอี้ถิงกล่าวว่า “เช้านี้เขามีงาน แต่เขารับปากกับแม่ว่าจะกลับมาทานอาหารกลางวันที่บ้าน”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า อย่างไรก็ตามด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานในตอนนี้ของพ่อตาของเขา ต่อให้เป็นช่วงเทศกาลตรุษจีน เขาก็ไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่

หลังจากคิดอยู่สักพัก เขาก็พูดว่า “โอ้ งั้นผมจะไปทำอาหารก่อน”

หลิวอี้ถิงกล่าวว่า “อาหารเที่ยงแม่เตรียมมันไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ที่เหลือก็แค่เอามาอุ่น รอพ่อกลับมาทานก็ได้แล้ว ลูกค่อยทำอาหารมื้อเย็นก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเพิกเฉยและสูบบุหรี่ขณะพูดคุยกับพี่ชายของภรรยาในห้องนั่งเล่น

เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงวันแล้ว

หลินต้ากั๋วกลับมาที่บ้าน และครอบครัวก็กลับมาพบกันพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง

หลังจากทานอาหารเสร็จ หลินต้าเหว่ยก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “ไปเดินเล่นกันเถอะ ! ”

หลังจากออกมา ทั้งสองก็จุดบุหรี่และคุยกันไปด้วยขณะเดิน

หลินต้าเหว่ยจึงได้เปิดปากพูดก่อนว่า “ทำไมถึงโหดเหี้ยมขนาดนี้ ? กำลังมองข้ามพ่อตาของลูกงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ดี แต่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “พ่อ พ่อกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ผมไม่เข้าใจ ? ”

หลินต้าเหว่ยพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ในวันที่สิบ ลูกเพิ่งให้คนมาเซ็นสัญญาตัวแทนโฆษณากับเจี้ยนหยางไป ลูกลืมเรื่องนี้ไปแล้วเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋แสร้งทำเป็นคิดได้ และพูดว่า “พ่อกำลังพูดถึงค่าโฆษณาแปดแสนนั้นใช่ไหม ! ”

หลินต้าเหว่ยกลอกตา เขาจะพูดเรื่องอะไรอีก ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ ?

การคิดถึงเรื่องนี้ทำให้เขาโกรธ เขาก็กำลังคิดอยู่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะให้ทรัพยากรการโฆษณาประเภทใดแก่เจี้ยนหยาง แต่เขาไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะโฆษณาบนไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง

ปัจจุบันเจี้ยนหยางผลิตไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งนับพันล้านชิ้นต่อปี ซึ่งหมายความว่าผู้คนอย่างน้อยหลายร้อยล้านคนทั่วประเทศกำลังใช้ไฟแช็กเหล่านี้

การโฆษณาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งจะต้องมีผู้ชมเยอะ และมีประสิทธิภาพไม่น้อยไปกว่าการโฆษณาบน CCTV

แต่… เห็นได้ชัดว่านี่คือไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งที่ผลิตโดยเจี้ยนหยางเอง แต่สุดท้ายต้องเสียค่าใช้จ่ายถึงแปดแสนหยวนในการใส่ชื่อของเจี้ยนหยางลงไป

เงินที่เสียไปจำนวนนี้ช่างสูญเปล่าจริง ๆ !

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พ่อครับ ผมขอขอบคุณที่เจี้ยนหยางเป็นผู้นำในการทำโฆษณาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง และเป็นตัวอย่างให้กับบริษัทหรือหน่วยงานอื่น ๆ ที่ต้องการลงโฆษณา พอพวกเขาเห็นโฆษณานี้แล้ว พวกเขาจะได้ให้ผมโฆษณาบนไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งให้ และในอนาคตลูกค้าคงจะเยอะมาก”

หลินต้าเหว่ยยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนี้: เขาทำผิดต่อฉันมากกว่าหนึ่งครั้ง ไม่เพียงแต่เขาจะเรียกเงินจากฉันเท่านั้น แต่เขายังใช้ฉันเป็นตัวเรียกลูกค้าอีกหรือ ?

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธและพูดว่า “คราวหน้าอย่าคิดว่าจะได้เงินจากเจี้ยนหยางของเราง่าย ๆ แบบนี้อีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้กังวลเลย เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ ผมวางแผนที่จะหารือเกี่ยวกับโครงการในเจี้ยนหยางด้วย ! ”

“ในเมื่อลูกเรียกเก็บเงินจากพ่อแล้ว ยังจะคุยอะไรกับพ่ออีก ? ”

“งั้นพรุ่งนี้ผมจะกลับไปคุยกับนายกเทศมนตรีถังก่อน ! ”

เมื่อหลินต้าเหว่ยได้ยินแบบนี้ เขาก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “พ่ออยู่ที่นี่แล้ว ทำไมลูกถึงยังจะไปคุยกับคนนอกอีก ? ”

“รีบบอกมาเร็ว ๆ ว่าคือโครงการอะไร”