ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1227 ขอเงินเดือนสูงเสียดฟ้า

ตอนที่ 1227 ขอเงินเดือนสูงเสียดฟ้า

หลิวเซียง ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทพาณิชย์เทียนจั้วเดินทางมาที่ชิงโจวด้วยตนเองหลังจากได้รับคำสั่งจากต่งผิงชวน

ต่งผิงชวนไม่ทราบความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างสถาบันจัดการกองทุนเซิ่งซื่อและเจียงเจียกรุ๊ป และที่เขาสั่งหลิวเซียงให้มาที่นี่ก็เป็นเพราะรับคำสั่งมาจากัวเสี่ยวผิงอีกที

ซึ่งกัวเสี่ยวผิงก็รับคำสั่งมาจากหลินเจียจวินอีกที

คำสั่งนี้ถูกส่งมาจากปากต่อปากอีกที หลิวเซียงรู้แค่ว่าย่านแบรนด์เสื้อผ้าจะต้องถูกสร้างขึ้นในชิงโจว แต่เขาไม่รู้ว่าจะได้รับสิทธิ์เปิดร้านตรงอาคารเสริมของอาคารชิงโจว

หลังจากที่เขามาที่ชิงโจว เขาก็แปลกใจที่พบว่าแท้จริงแล้วชิงโจวมีโครงการอาคารชิงโจวอยู่ด้วย

หลังจากการสอบถาม เขาก็พบว่านี่คือโครงการของเจียงเจียกรุ๊ป

และเมื่อฝ่ายขายของโครงการเปิดทำการอย่างเป็นทางการ เขาจึงเข้าไปสอบถามอีกที

หลังจากรู้เกี่ยวกับอาคารทั้งหมดของโครงการอาคารชิงโจวแล้ว เขาจึงเลือกที่จะเปิดร้านเสื้อผ้าที่ถนนการค้าตามความชอบส่วนตัวของเขา ดังนั้นเมื่อเมิ่งเสี่ยวเป่ยให้คนติดต่อไป เขาจึงบอกว่าอยากเปิดร้านที่ถนนการค้า

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ “นั่นสินะ ! แล้วไม่มีอะไรผิดปกติ ! ”

เพราะเขารู้ว่าไม่ว่าอย่างไร สุดท้ายหลิวเซียงก็จะต้องยอมมาเปิดร้านในอาคารเสริมของอาคารชิงโจวอย่างแน่นอน

ด้วยวิธีนี้ มันช่วยทำให้เห็นว่าระหว่างเจียงเจียกรุ๊ปและบริษัทพาณิชย์เทียนจั้วไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “เอาล่ะค่ะ ในเมื่อคุณพูดออกมาแล้ว ฉันก็จะไปคุยกับเขาตามนี้ค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า สุดท้ายก็เพิกเฉยต่อเรื่องนี้

หลังจากให้รายละเอียดบางอย่างกับเมิ่งเสี่ยวเป่ยแล้ว เขาก็ปล่อยให้เธอออกไป

คลิก !

เจียงเสี่ยวไป๋จุดไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งเพื่อจุดบุหรี่ให้ตัวเอง เขาสูบควันเข้าไปยาว ๆ และคิดถึงแผนต่อไปในใจ

“กริ๊ง……”

ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของเขาก็ดังขึ้น

เจียงเสี่ยวไป๋พ่นควันแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เสียงแก่แต่ทรงพลังดังมาจากอีกด้านหนึ่งของปลายสาย “นี่คือคุณเจียงเสี่ยวไป๋หรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นมาก แต่ในขณะนั้นเขาจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของใคร เขาจึงตอบออกไปอย่างสุภาพว่า “สวัสดี ผมเจียงเสี่ยวไป๋ ! ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร”

“ฉันเฉียวเจิ้งเหลียง ! ” ปลายสายพูดออกมาอย่างชัดเจน

“คุณเฉียว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมาก และรีบโยนบุหรี่ที่เขาเพิ่งสูบลงในที่เขี่ยบุหรี่ เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยความเคารพว่า “คุณเฉียว สวัสดีครับ ! ”

แม้ว่าเฉียวเจิ้งเหลียงจะมองไม่เห็นการกระทำของเขาก็ตาม แต่เขาก็มีนิสัยแบบนี้ต่อคนที่เขาเคารพ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็น แต่เขาก็ยังคงเคารพนับถือทั้งต่อหน้าและลับหลัง

เฉียวเจิ้งเหลียงตรงเข้าประเด็นทันที “ที่โทรหาคุณก็เพื่อจะบอกคุณว่าฉันจะออกเดินทางในอีกสามวัน”

เจียงเสี่ยวไป๋คำนวณเวลา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คือวันที่ 27 มีนาคมใช่ไหมครับ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงตอบว่า “อืม”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะคุณเฉียว ผมเข้าใจแล้ว ผมจะรีบเตรียมตัวทันที จะมีคนไปรับคุณที่บ้านในวันที่ 27 แล้วพาคุณไปส่งที่สนามบินนะครับ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ฉันไม่ได้ไปคนเดียว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่ว่าคุณจะพาคนมากี่คนก็ตาม ผมจะให้คนไปรับพวกคุณเอง”

เฉียวเจิ้งเหลียงพอใจกับทัศนคติของเจียงเสี่ยวไป๋มาก และพูดว่า “เจ้าหนุ่ม สิ่งที่คุณทำมันไม่ไร้ประโยชน์เลย ฉันได้พาผู้อำนวยการหวงของโรงงานอุปกรณ์และผู้ช่วยอีกสองคนของฉันไปด้วย พวกเราจะไปกันทั้งหมดเพียงสี่คนเท่านั้น ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้น เขาก็ดีใจมาก

ผู้อำนวยการหวงของโรงงานอุปกรณ์จะไม่มีทางพูดเรื่องนี้ออกไป เพราะพวกเขาได้ทำข้อตกลงทางธุรกิจไว้แล้ว

และเฉียวเจิ้งเหลียงก็ได้พาผู้ช่วยสองคนของเขามาด้วย ซึ่งเป็นแกนหลักของโครงการพัฒนาก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิง

แบบนี้ก็เท่ากับว่าซื้อหนึ่งแถมสอง !

“ขอบคุณมากครับคุณเฉียว ! ”

“หลังจากคุณมา ผมจะเสิร์ฟเครื่องดื่มดี ๆ ให้คุณเพื่อขอบคุณ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ลืมเรื่องการเตรียมเครื่องดื่มและของต่าง ๆ ไปได้เลย เพราะฉันจะไปที่ถู่เฉิงทันทีหลังจากที่ฉันไปถึงชิงโจว ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะมาเสียเวลากับคุณหรอก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง สมกับเป็นนักวิทยาศาสตร์รุ่นเก่าจริง ๆ พวกเขาต่างก็ทำงานหนักเพื่ออาชีพการงานของตน และไม่เคยคิดที่จะให้เวลาตัวเองได้สนุกบ้างเลย

เขายิ้มและพูดว่า “เมื่อคุณไปที่ถู่เฉิง ผมจะไปที่นั่นพร้อมกับคุณอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะในชิงโจวหรือถู่เฉิง ผมก็จะเลี้ยงเครื่องดื่มให้คุณเพื่อเป็นการขอบคุณ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “อย่าเอาเวลามาทำเรื่องไร้สาระกับฉันเลย หลังจากที่ฉันไปถู่เฉิง ฉันจะขอเงินเดือนจากคุณก่อน 10,000 หยวน เพื่อเอาให้ผู้ช่วยสองคนของฉันทุกเดือน โดยจ่ายมาให้ฉัน แล้วฉันจะจัดสรรให้ผู้ช่วยทั้งสองคนของฉันเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลงทันที “10,000 ! ไม่มีปัญหาครับ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพึมพำออกมา “ทำไมถึงตอบตกลงเร็วมากขนาดนี้ ? หรือฉันขอน้อยเกินไปหรือเปล่า ? ”

เขาพึมพำออกมา แต่เสียงของเขาก็ดังไปถึงเจียงเสี่ยวไป๋

แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เฉียวเจิ้งเหลียงถึงพูดเรื่องเงินเดือนขึ้นมา และเขาก็ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนตอนที่เขาอยู่ที่เทียนจิง แต่เขาก็ตอบไปว่า “คุณเฉียว ถ้าคุณคิดว่าหนึ่งหมื่นยังน้อยไปก็สามารถขอมากกว่านี้ได้ครับ ! ”

แต่เขาก็คิดว่าคุณเฉียวคงอายที่จะพูดมันออกมาต่อหน้า

โดยไม่คาดคิด เฉียวเจิ้งเหลียงกลับพูดมันออกมาโดยตรงว่า “เอาล่ะ คุณพูดเองนะ งั้นฉันก็ขอเพิ่มอีกห้า…..ไม่สิ ขอเพิ่มอีก 10,000 ! ”

ราวกับว่าเขากำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ได้ครับ รวมแล้วเป็น 20,000 หยวนต่อเดือนใช่ไหม ? เมื่อคนของผมไปรับคุณ ผมจะขอให้คนที่ไปรับคุณเอาเงินเดือนล่วงหน้าเดือนแรกไปให้คุณ ! ”

ในความเห็นของเขา หากจู่ ๆ คุณเฉียวก็ขอเงินแบบนั้น งั้นก็แสดงว่าเขาต้องมีเรื่องอะไรที่ต้องจัดการแน่นอน

ดังนั้นเขาจึงเต็มใจที่จะจ่ายเงินเดือนให้พวกเขาล่วงหน้าหนึ่งเดือนก่อน

เฉียวเจิ้งเหลียงหัวเราะออกมาเสียงดัง “คุณนี่ตลกมาก งั้นฉันจะไม่เกรงใจล่ะนะ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็วางสายโทรศัพท์ไป

ถัดจากเขา ภรรยาของเขาได้พูดว่า “ตาเฒ่าเฉียว เขาตกลงที่จะจ่ายเงินเดือนให้มากขนาดนั้นต่อเดือนจริง ๆ เหรอ ? ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพยักหน้า “เขาตอบตกลง เขาตอบตกลงทันที”

ภรรยาของเขาอุทานออกมาว่า “โอ้พระเจ้า เดือนละ 20,000 นั่น… มันมากเกินไป ! เงินบำนาญสิบปีของฉันรวมกันยังไม่มากขนาดนั้นเลย ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า: “สำหรับพวกเราคนธรรมดา เงินสองหมื่นถือเป็นเงินที่ใช้เวลาเก็บสิบปีก็ยังหาไม่ได้ แต่สำหรับเด็กคนนั้น เงินสองหมื่นก็เหมือนกับสองเหมา”

ภรรยาของเขารู้สึกประหลาดใจ “เขารวยขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า: “ใช่แล้ว ผมคาดว่าตอนนี้เขาน่าจะเป็นคนที่รวยที่สุดในประเทศแล้ว ! เขามีเงินนับหมื่นล้าน ! ”

ภรรยาของเขาตกใจอีกครั้ง แค่เงินนับร้อยล้านต้องเป็นเงินที่มากขนาดไหนกันเชียว ?

เธอยังไม่กล้าคิดถึงภาพมันเลย !

นับประสาอะไรกับเงินหลายหมื่นล้าน ?

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ถ้าผมหน้าด้านกว่านี้ ผมคงจะขอเงินจากเขาหนึ่งล้านไปแล้ว ! ”

ภรรยาของเขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ถ้าคุณบอกว่าคุณจะขอเงินเดือนหนึ่งล้านจริง ๆ เขาจะยอมจ้างคุณด้วยเหรอ ? เพราะอะไรล่ะ ? ”

“อ้อ ฉันพอเข้าใจแล้ว การที่คุณสามารถขอเงินเดือน 20,000 หยวนได้ แสดงว่าเขาพอใจในตัวคุณ ! ”

ภรรยาของเขานึกถึงความจริงข้อนี้ได้

เฉียวเจิ้งเหลียงยิ้ม “ก็ไม่ขนาดนั้น แต่ถ้าผมอธิบายให้เขาฟังว่าผมต้องการเอาเงินไปทำอะไร เขาก็ต้องให้ผมอย่างแน่นอน ! ”

เขาโบกมือ แล้วพูดว่า “ไม่ว่าเขาจะมีเงินมากแค่ไหนก็ตาม ทุกอย่างก็ได้มาจากความสามารถของเขาเอง เขาไม่สามารถจับแกะและถอนขนของมันได้โดยไม่ลงทุนอะไร ! ”

ภรรยาของเขาพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “หลังจากที่ผมไปถู่เฉิง ผมเดาว่าคงจะมีเวลากลับบ้านน้อยลง จากนี้ไปผมจะส่งเงิน 20,000 หยวนนี้มาให้คุณทุกเดือน แล้วคุณก็ส่งไปยังสถานสงเคราะห์หลายแห่งตามที่ผมบอก”

ภรรยาของเขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ฉันรู้ ! ”

ขณะที่เธอพูด น้ำตาของเธอก็กำลังจะเอ่อล้นออกมา

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ผมไปที่นั่นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่กลับมา คุณร้องไห้ทำไม ? ”

ภรรยาของเขาตอบว่า “ฉันแค่เป็นห่วงสุขภาพของคุณ คุณหายป่วยแล้วก็จริง แต่คุณแก่แล้ว ต้องไประหกระเหินอยู่บนภูเขาอีก ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงถอนหายใจออกมา “มันไม่ง่ายเลยที่จะหาคนที่ยินดีจ่ายให้เราแบบนี้ได้ ลองคิดดูสิ… ทุกอย่างที่ผมทำก็เพื่อเด็ก ๆ เหล่านั้น ! ”