ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1238 เสียดายที่ไม่ได้สมัครบัตรวีไอพี

ตอนที่ 1238 เสียดายที่ไม่ได้สมัครบัตรวีไอพี

“นี่คือห้องชุดที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ! ”

“การอยู่ในห้องชุดแบบนี้ถึงจะเรียกว่าชีวิตที่สุขสบาย ! ”

“ใช่ บ้านที่เราอยู่ตอนนี้เรียกได้ว่าอาศัยเพื่อความอยู่รอดเท่านั้น ช่องว่างมันต่างกันเกินไป ! ”

“การมาชิงโจวในครั้งนี้ มันทำให้ฉันตาสว่างขึ้นมาจริง ๆ ! ”

“ฉันเคยคิดว่าแม้ว่าอำเภอของเราจะไม่ดีเท่าเจียงเฉิง แต่ก็ยังเป็นเมืองอันดับหนึ่งในบรรดาเมืองอื่น แต่เมื่อฉันมาที่ชิงโจวและเห็นห้องตัวอย่างในโครงการนี้ ฉันก็รู้ว่าเมืองของเรายังคงล้าหลังไปมาก ! ”

“ใช่แล้ว เราเคยเป็นเหมือนกบในบ่อน้ำที่ไม่เคยออกมาเห็นโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ ! ”

“ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลย ฉันจะต้องพัฒนาที่นั่นหลังจากกลับไปในครั้งนี้ให้ได้ ! ”

“……”

ผู้นำคนอื่นที่ไม่ได้อยู่กับหลินต้ากั๋ว หลังจากเยี่ยมชมห้องตัวอย่างหลายหลังแล้ว แต่ละคนก็เริ่มมีพลังในการพัฒนาพื้นที่ของตัวเองเพิ่มขึ้น

ฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน และหลี่หมิงซานต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน

แม้ว่าทั้งสามคนจะมาจากชิงโจว และเป็นผู้นำของเมืองชิงโจว แต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นห้องตัวอย่างของเจียงเจียกรุ๊ปมาก่อน

ถ้ารู้ว่าห้องตัวอย่างที่ชั้น 2 ของฝ่ายขายสวยขนาดนี้ พวกเขาคงจะมาดูไปนานแล้ว !

โดยเฉพาะถังจิงเทียนที่ได้แต่สาปแช่งเจียงเสี่ยวไป๋ในใจ

เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์มาก เขากำลังซ่อนสิ่งดี ๆ จากฉัน

เขาไม่เคยพาฉันมาดูที่นี่ก่อน พอผู้นำหลายคนมาถามฉันในตอนนี้ ฉันก็เลยตอบพวกเขาไม่ได้เลย

มันน่าขายหน้าชะมัด !

ส่วนหลี่หมิงซานนั้นดูจะหน้าด้านที่สุด เขาถึงขั้นคิดอยากย้ายเข้ามาอยู่ในห้องตัวอย่างสักสองสามวันเพื่อสัมผัสประสบการณ์การอาศัยอยู่ในห้องชุดแบบนี้ล่วงหน้า

“เหล่าถัง คุณจะซื้อห้องชุดในโครงการนี้ไหม ? ”

ขณะที่รอคนอื่น หลี่หมิงซานก็ได้ถามถังจิงเทียนขึ้นมา

ถังจิงเทียนพูดอย่างไม่พอใจว่า “แน่นอนสิ ฉันต้องซื้อ ถ้าฉันไม่ซื้อ ภรรยาของฉันจะต้องขอหย่ากับฉันแน่นอนหลังจากมาเห็นห้องชุดตัวอย่างนี้ ! ”

หลี่หมิงชานจึงรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว “แต่เราไม่ได้ซื้อบัตรวีไอพีมาก่อน ตอนนี้คิวสมัครบัตรเกิน 2,000 คิวแล้ว และห้องชุดเฟสแรกที่เปิดขายก็มีเพียง 500 กว่าหลังเท่านั้น ซึ่งถ้าเราสมัครบัตรวีไอพีตอนนี้ ลำดับคงจะอยู่ที่สองพันกว่า เราซื้อห้องชุดไม่ทันแน่นอน”

ถังจิงเทียนรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้ เขาคงจะมาสมัครล่วงหน้าแล้ว

แต่ตอนนี้หากว่าซื้อห้องชุดเฟสแรกไม่ทัน ก็จะต้องรอสองเฟสถัดไปประกาศขาย

ถ้าภรรยาของเขารู้เข้า แบบนี้จะไม่ทะเลาะกันตายเลยเหรอ !

ทันใดนั้น ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ และพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ฉันจำได้ว่าดูเหมือนเหล่าจางจะซื้อบัตรวีไอพีนี้นะ”

หลี่หมิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “เหล่าจางคนไหน ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “จางอี้เต๋อ เขาถูกย้ายไปที่เจียงเฉิงแล้ว และอาจจะไม่ต้องการบัตรวีไอพีใบนั้นอีก ถ้าเขาไม่เอา ฉันก็จะขอให้เขาขายบัตรของเขาให้ฉัน หมายเลขบัตรที่เขาได้จะต้องเป็นเลขอันดับต้น ๆ แน่นอน”

หลี่หมิงซานมีสีหน้าขมขื่นขณะพูดว่า “เหล่าถัง คุณมีทางออกแล้ว แล้วฉันล่ะ ? ฉันจะทำอย่างไรดี ? ”

ถังจิงเทียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณต้องคิดด้วยตัวเองสิ ! ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “สถานการณ์มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว ฉันเกรงว่ามันคงยากที่จะหาทางได้”

หลังจากที่การเยี่ยมเยียนสิ้นสุดลง ถังเสี่ยวโจวก็กำลังจะไปคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ไม่คาดคิดว่าเขาเห็นเจิงเหลียงหยูเดินตรงไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ และดึงเจียงเสี่ยวไปออกไปด้านข้าง มันจึงทำให้เขาไม่รู้จะพูดอะไร ?

เฮ้อ ถังเสี่ยวโจวถอนหายใจ

เขาต้องการคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋ แต่มีคนไปถึงที่นั่นก่อน ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่รอ

เพราะเขาเองก็ไม่กล้าเข้าไปขัดเจิงเหลียงหยู

แผนคือเดินชมห้องตัวอย่างเพียงสิบนาที แต่ไม่คาดคิดว่าจะใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง

ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่จัดการไม่ได้ เพราะไม่มีใครอยากออกจากห้องตัวอย่างทั้งแปดหลังจากที่ได้เห็นความอลังการของมันแล้ว

เพราะหากว่าไม่ได้เห็นห้องชุดเหล่านี้ครบทุกหลัง เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีใครมีกระจิตกระใจทำงานแน่

การเยี่ยมชมที่แรกขยายเวลาออกไปเป็นเวลานาน ส่งผลให้แผนการเดินทางที่วางแผนไว้ก่อนหน้านี้หยุดชะงักลงไปโดยสิ้นเชิง

ติงจวิ้นเจี๋ยเดินไปหาหลินต้ากั๋วอย่างรวดเร็ว และถามด้วยเสียงแผ่วเบา “ท่านผู้นำ การมาเยือนที่นี่ใช้เวลานานกว่าในตารางการเดินทาง 70 นาที กำหนดการเดินทางครั้งถัดไปต้องปรับเปลี่ยน ท่านคิดว่าเราควรทำอย่างไร ? ”

หลินต้ากั๋วถามว่า “แล้วมีแผนจะไปที่ไหนต่อไป ? ”

ติงจวิ้นเจี๋ยจึงได้ตอบเขาออกมาเบา ๆ

ในอีกด้านหนึ่ง เฉิงเสี่ยวเหว่ยยังได้เรียกถังจิงเทียนมาพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง การมาที่นี่ของพวกเกินเวลาไป 70 นาทีเต็ม วันนี้อาจจะไม่สามารถทำตามแผนการเดินทางเดิมที่วางแผนไว้ได้แล้ว ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “กำหนดการเดินทางได้รับการรายงานและแจ้งให้ทราบแล้ว หากมีการเปลี่ยนแปลงตอนนี้ แล้วเลขาหลินล่ะ คิดอย่างไร ? ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยกล่าวว่า “เอ่อ… เราตามหาเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วขอให้เขาช่วยไปบอกเลขาหลินดีไหมครับ ! ”

ดวงตาของถังจิงเทียนเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็พูดว่า “รีบไปเรียกเจียงเสี่ยวไป๋มา แล้วฉันจะบอกเขาเอง”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยมีสีหน้าขมขื่น เขาชี้ไปที่หนึ่งแล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีถง เจียงเสี่ยวไป๋คุยอยู่กับรองเลขาธิการเจิงอยู่ ผมไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนคุยเรื่องอะไร และไม่รู้จะพูดจบกันตอนไหน ? ”

ทว่าในขณะนี้ ติงจวิ้นเจี๋ยก็วิ่งเข้ามา

“นายกเทศมนตรีถัง เลขาเฉิง ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยทักทายทั้งสองคนก่อน และพูดว่า “เราอยู่ที่นี่เกินกำหนดการ ดังนั้นผู้นำจึงบอกว่าให้ยกเลิกสถานที่บางแห่งที่วางแผนว่าจะไป และตอนนี้ให้ตรงไปที่ตีนเขาฉีเฟิงเลย เพราะผู้นำอยากเห็นอาคารชิงโจวด้วยตาของตัวเอง”

ถังจิงเทียนรู้สึกเป็นกังวลมากในตอนแรก หลังจากได้รับข่าวว่าหลินต้ากั๋วกำลังจะมาที่ชิงโจวและไปเยี่ยมชมโรงงานของรัฐหลายแห่ง เขาจึงบอกเฉิงเสี่ยวเหว่ยให้แต่ละโรงงานเตรียมความพร้อมและจัดทีมต้อนรับ…

ทุกอย่างพร้อมแล้ว

แต่จู่ ๆ หลินต้ากั๋วก็จะไม่ไปที่นั่นแล้ว

จากนี้ไป เมื่อหัวหน้าหน่วยงานของรัฐถามคำถามนี้มา เขาก็ไม่รู้จะให้เหตุผลว่าอย่างไร

“ลำบากคุณแล้ว เลขาติง ! ”

ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไรในใจ ถังจิงเทียนก็ยังคงพูดอย่างซาบซึ้ง

“นายกเทศมนตรีถังสุภาพเกินไปแล้ว ฉันต้องขอโทษสำหรับความไม่สะดวกที่เกิดขึ้นกับหน่วยงานของรัฐเหล่านั้น” ติงจวิ้นเจี๋ยกล่าว

ถังจิงเทียนรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ไม่สำคัญ พวกเขาจะต้องเข้าใจผู้นำอย่างแน่นอน”

ติงจวิ้นเจี๋ยพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก และกลับไปหาหลินต้ากั๋วและกระซิบว่า “ถึงเวลาออกเดินทางแล้วครับ ! ”

หลินต้ากั๋วพยักหน้าเล็กน้อย และเดินนำออกไปนอกแผนกขาย

เจิ้งเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่ และคนอื่นก็เดินตามมาทันที

ผู้นำทั้งสองระดับขึ้นรถบัส ส่วนหลินเจียอิน, เมิ่งเสี่ยวเป่ย และเฉินหยวนเฉาก็พาเลขาของพวกเขาขึ้นรถของตนเอง

วันนี้หลินเจียอินนั่ง BMW

เมิ่งเสี่ยวเป่ยขับรถปอร์เช่

เฉินหยวนเฉาขับเชอโรกี

สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋ เขาเลือกที่จะไม่ตามไป

หลี่ชิงอียืนอยู่ข้าง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ทุกคนไปแล้ว แต่คุณยังไม่ไปเหรอคะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เป็นเพราะทุกคนไปแล้ว ฉันเลยไม่ไป”

หลี่ชิงอีแอบแลบลิ้นออกมา

หลังจากที่ขบวนรถข้างหน้าหายไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็มองย้อนกลับไปที่แผนกขาย แล้วพูดกับหลี่ชิงอีว่า “พวกเราไปกันเถอะ ! ”

อ่า ?

หลี่ชิงอีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “ผู้ช่วยเจียง ตอนนี้เราจะไปไหนกันเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไปสนามบินไง ! ”

ตอนนี้เองที่หลี่ชิงอีเข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ไปภูเขาฉีเฟิง เป็นเพราะเขาต้องการไปรับคนที่สนามบินนั่นเอง