ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1249 หลุมพรางเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนที่ 1249 หลุมพรางเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

“ช่างเถอะ ! ” ถังจิงเทียนโบกมือ “อย่าให้ถึงกลับต้องไล่กันออกเลย ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็โกรธมากและอยากจะออกไปจากที่นี่ทันที

“นายกเทศมนตรีถัง รอก่อน ! ”

ขณะที่เขาหันกลับไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดเขาไว้อีกครั้ง

ถังจิงเทียนหันกลับมาและมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “มีอะไรอีก รีบบอกฉันมา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มีบางอย่างที่ร้ายแรงมาก ผมเกือบลืมบอกคุณไปเลย ! ”

ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ระแวดระวัง และถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เกิดอะไรขึ้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนที่ผมดื่มกับนายอำเภอหลี่กัง นายอำเภอของเจี้ยนหยางเมื่อคืนนี้ เขาได้บอกทุกคนว่าเจี้ยนหยางจะมอบเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ให้กับตัวแทนแต่ละคนที่มาเยี่ยมเยียนเจี้ยนหยางคนละสองขวด ! ”

หัวใจของถังจิงเทียนเต้นรัว จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “อะไรนะ……คุณหมายถึงอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าเนื่องจากเจี้ยนหยางจะเอาเหล้าเป็นของฝากให้กับตัวแทนคณะผู้นำ ผมจึงอยากมาแจ้งให้คุณทราบก่อน ! ”

“ท้ายที่สุดแล้ว เทศบาลเมืองชิงโจวก็เป็นหน่วยงานที่เหนือกว่าหน่วยงานของเจี้ยนหยาง หากถึงตอนนั้นเจี้ยนหยางมอบของขวัญให้พวกเขา แล้วเทศบาลเมืองชิงโจวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันจะน่าอับอายเอาได้นะครับ”

เขามองไปที่ถังจิงเทียนและพูดด้วยความกระตือรือร้น “ดังนั้น ผมจึงอยากจะเตือนนายกเทศมนตรีถังด้วยความปรารถนาดีว่าอย่าคิดว่าผมมีความหมายแฝงอื่นใดเลย”

ถังจิงเทียนเกือบจะทรุดตัวลงและพูดด้วยความโกรธ “คุณหมายความว่าอะไร คุณกำลังจะบอกว่า… อำเภอเจี้ยนหยางที่เป็นเขตปกครองระดับล่างได้มอบของขวัญ แต่เทศบาลเมืองชิงโจวในฐานะเมืองระดับจังหวัดกลับไม่มีของขวัญอะไรมอบให้พวกเขา มันไม่สมเหตุสมผลใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมืออย่างเร่งรีบ “ไม่ ไม่ ไม่ เทศบาลเมืองชิงโจวก็มอบของขวัญให้พวกเขาแล้วไม่ใช่เหรอครับ ? ”

เขาชี้ไปที่ประตู และพูดว่า “ดูสิ ยังมีการแจกจ่ายอยู่เลย ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาพูดด้วยท่าทางเป็นกังวล “รอที่นี่สักครู่นะครับ ผมจะไปบอกพ่อบ้านเฉียวให้เปลี่ยนคำพูด เมื่อคนที่อยู่ข้างหลังมารับของขวัญอีกครั้ง จะให้พวกเขาบอกว่าเป็นของฝากจากเทศบาลเมืองชิงโจว ! ”

ถังจิงเทียนรู้สึกเหมือนกำลังร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เพราะคนข้างหน้ามากกว่าครึ่งเข้าใจผิดไปหมดแล้ว ถ้ามาเปลี่ยนคำพูดเอาตอนนี้ คนที่ได้ยินมาไม่เหมือนกัน พวกเขาจะคิดอย่างไร ?

พวกเขาคงไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่มีปัญญามอบเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ให้พวกเขาคนละสองขวด !

แต่พวกเขาจะพากันคิดว่าเทศบาลเมืองชิงโจวกำลังพยายามตักตวงผลประโยชน์จากเจียงเสี่ยวไป๋

แบบนี้ฉันจะเอาหน้าของเทศบาลเมืองชิงโจวไปไว้ที่ไหน

แล้วเขาที่เป็นนายกเทศมนตรีล่ะ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ?

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะตำหนิหลี่กังขึ้นมา “เป็นถึงนายอำเภอแล้ว แต่ก็ยังช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ฉ้อโกงเงินจากชิงโจวอีกนะ”

“หากอยากให้เหล้าเป็นของฝาก ที่เจี้ยนหยางก็มีเหล้ามากมาย ก็ไปเอาจากที่นั่นเองสิ ทำไมต้องป่าวประกาศด้วย ? ”

“ทำไมต้องมาบังคับให้คนอื่นซื้อเหล้าขวดละ 999.99 หยวนมาแจกฟรี ๆ ด้วย ! ”

“เหล้าเป็นของดีของเจี้ยนหยางอยู่แล้วนี่ ! ”

“แต่ก่อนที่คุณจะใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้ไปกับของขวัญ คุณช่วยปรึกษาฉันในฐานะนายกเทศมนตรีก่อนตัดสินใจได้ไหม ? ”

“……”

หลังจากที่ตำหนิหลี่กังเสร็จ เขาก็เริ่มตำหนิเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง

เดิมทีเขาคิดว่าการซื้อเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ 540 ขวดจะเป็นขีดจำกัดแล้ว แต่นั่นยังน้อยไป !

ถ้าคนจากมณฑลมีหลายสิบคน แล้วต้องมอบให้คนละสองขวด เช่นนั้นก็เท่ากับเหล้านับร้อยขวดเลยนะ !

ต้องจ่ายเพิ่มไปอีกแสนกว่า !

นี่ยังไม่นับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเมืองเอง

แต่……

เจียงเสี่ยวไป๋ได้มอบเหล้าในนามของตัวเองให้ทุกคนที่มา !

ส่วนเจี้ยนหยางก็ได้ป่าวประกาศออกมาว่าจะให้ของขวัญกับผู้ที่ไปเยือนทุกคน !

ทว่าเทศบาลเมืองชิงโจวกลับไม่ได้ให้ของขวัญอะไรในนามของตัวเองเลย !

แบบนี้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะรู้สึกอย่างไร ?

สิ่งสำคัญที่สุดในการเป็นผู้นำในระบบคืออะไร ?

มันก็คือน้ำใจของมนุษย์เราเองไม่ใช่เหรอ ?

ถังจิงเทียนไม่อยากจะเสียใจเพียงเพราะของแบบนั้นที่มีมูลค่าหลายแสน

เขาจ้องมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ “คุณช่างโหดร้ายจริง ๆ ผู้ช่วยเจียง งั้นคุณก็ต้องช่วยเตรียมเหล้าเทียนเซี่ยไป๋สองขวดให้ทุกคนในนามของเทศบาลเมืองชิงโจวของเราด้วย ……”

ตอนแรกเขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋คงจะเห็นด้วยทันทีทันใด

ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับโบกมือและปฏิเสธอย่างชอบธรรม

“นายกเทศมนตรีถัง ผมเป็นคนที่ทำผิดพลาด ผมจะต้องไม่ทำผิดแบบเดิมเป็นครั้งที่สองอีก”

“คุณอย่าให้ผมทำให้อีกเลย”

“ไม่งั้นพวกเขาคงจะคิดว่ามันเป็นของฝากจากเจียงเจียกรุ๊ปของผมอีก ! ”

“ดังนั้น ครั้งนี้ผมจะไม่ยุ่ง ! ”

“เรื่องเหล้า ผมเตรียมให้คุณได้ ! ”

“แต่คุณต้องให้มีคนไปเอาแล้วเอามาแจกจ่ายเอง ! ”

ถังจิงเทียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง

ทุกคนรู้ดีว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีเงินมากมาย หากว่าให้เขาจัดการให้อีก ทุกคนก็จะคิดว่านี่เป็นของขวัญจากเจียงเจียกรุ๊ปของเขาอีก

การขอให้เขาช่วยจัดการให้ อาจเป็นเรื่องง่ายที่ผู้นำทุกคนจะเข้าใจผิดอีกครั้ง

เขาพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ เตรียมเหล้าไว้ แล้วฉันจะให้คนไปรับเองเมื่อถึงเวลา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เพื่อชดเชยความผิดพลาดที่ผมเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ ผมได้ทำถุงของขวัญเป็นพิเศษ โดยระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ของขวัญจากเทศบาลเมืองชิงโจว’ ไว้แล้ว ! ”

หลังจากได้ยินแบบนี้ ถังจิงเทียนก็เกือบจะเซ

“คุณได้ทำถุงของขวัญของเทศบาลเมืองชิงโจวไว้ก่อนแล้ว แล้วทำไมคุณไม่เอามันมาใช้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้”

“บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ! ”

“คุณมัน……ทำเกินไปแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างโมโหว่า “มันเป็นความผิดของผมเอง ตอนที่ผมสั่งทำถุงของขวัญให้คุณ ผมลืมบอกขนาดพวกเขาไป ! ”

ถังจิงเทียนใจหล่นวูบ เขาถามอย่างเป็นกังวลว่า “คุณหมายความว่าอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ก็..ถุงของขวัญที่สั่งทำให้เทศบาลเมืองชิงโจว มันใหญ่มาก”

“หากว่าเอาเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ใส่ไปแค่สองขวด มันก็จะดูน้อยเกินไป ! ”

หัวใจของถังจิงเทียนหล่นวูบลงอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ถามออกมาว่า “แล้วคุณสั่งทำถุงใหญ่ขนาดไหน ? ”

“ถุงที่ใส่ได้สี่ขวดงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “นายกเทศมนตรีถัง ตามความเชื่อเลขสี่นั้นไม่ดี จะให้ของขวัญสี่ชิ้นได้อย่างไร ? ”

“คุณกำลังจะบอกอะไร?”

อย่าบอกนะว่ามากกว่าสี่ขวด ? หน้าผากของถังจิงเทียนเริ่มมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “หกขวดเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง นักธุรกิจชอบเลขหก เพราะเลขหกสื่อถึงความสำเร็จราบรื่น แต่ผู้รับของขวัญของเราล้วนเป็นคนในระบบ พวกเขาล้วนเป็นผู้นำ ตัวเลขนี้ไม่มีความหมายกับพวกเขาหรอกครับ ! ”

ถังจิงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณคงไม่ได้สั่งทำถุงใหญ่ที่บรรจุได้แปดขวดหรอกใช่ไหม ? ”

แปดขวดที่ว่านั้นมากกว่าหนึ่งกล่องเสียอีกนะ !

โชคดีที่เจียงเสี่ยวไป๋สามารถคิดได้

อย่างไรก็ตาม ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยว่า “หมายเลขแปดไม่ดีเช่นกัน เดี๋ยวจะเข้าตำราขึ้นเจ็ดลงแปด ! ”

“ถุงใบนั้น เหมาะสำหรับใส่เหล้าได้เจ็ดขวด”

“ดูสิครับ หากได้ของขวัญชิ้นนี้ไป ใครจะไม่มีความสุขบ้าง ? ใครล่ะจะไม่อยากเลื่อนตำแหน่งขึ้น ! ”

ถังจิงเทียนที่ได้ยินก็ได้แต่พูดในใจว่า: ฉันเกรงว่าคนที่มีความสุขที่สุดน่าจะเป็นคุณมากกว่า ทำถุงแบบนี้ขึ้นมา เพื่อจะหลอกล่อให้ฉันใส่เหล้าเทียนเซี่ยไป๋ลงไป 7 ขวด นั่นก็เท่ากับเงินเกือบ 7,000 หยวนต่อคนเชียวนะ

เมื่อถึงเวลานั้น จะต้องแจกจ่ายให้คนมากกว่าร้อยคน แบบนั้นฉันไม่เสียหายเป็นล้านเหรอ !

“เจียงเสี่ยวไป๋ ฉันคิดผิดมากที่ขอให้คุณมาช่วยเตรียมการต้อนรับให้ในครั้งนี้ ! ” ถังจิงเทียนพูดด้วยความโมโห

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง อย่าพูดอย่างนั้น ผมแค่คิดถึงภาพลักษณ์ของเทศบาลเมืองชิงโจวของคุณก็เท่านั้น ! ”

ถังจิงเทียนตะคอกอย่างเย็นชา “คุณจะบอกว่าหากทุกคนได้ของขวัญเป็นเหล้ามูลค่าเจ็ดพันหยวนนี้ ภาพลักษณ์ของเมืองชิงโจวจะต้องดีขึ้น คงมีแต่คนบอกว่าเทศบาลเมืองชิงโจวของเราร่ำรวยและมีอำนาจ แบบนี้ใช่ไหม?”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ ไม่ นายกเทศมนตรีถัง คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ! ”

ถังจิงเทียนถามออกมา “แล้วคุณหมายถึงอะไรอีก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มีถุงที่ไหนบ้างที่ใส่เหล้าลงไปได้ตั้งเจ็ดขวด ! ”

ฮะ ?

ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ใช่ ถุงของขวัญเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ถ้าจะให้พอดีก็ต้องใส่ไป 8 ขวด

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณพูดถึงขึ้นเจ็ดลงแปดไป แล้วแบบนี้ยังคิดจะใส่ลงไปแปดขวดอีกงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “นายกเทศมนตรีถัง ไม่ว่าจะอย่างไรผมก็ถือเรื่องนี้ เราจะให้เหล้าพวกเขาเพียงเจ็ดขวดเท่านั้น”

“ส่วนพื้นที่ที่เหลือ ผมได้เตรียมของดีอีกอย่างไว้ให้คุณแล้ว ! ”