ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1250 ไปเอามาจากไหน ?

ตอนที่ 1250 ไปเอามาจากไหน ?

อ่า ?

ยังมีอีกงั้นเหรอ ?

ถังจิงเทียนเริ่มระมัดระวัง และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณจะใส่… อะไรลงไปอีก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง คุณรู้ใช่ไหมว่าครั้งล่าสุดเจี้ยนหยางได้เป็นเจ้าภาพจัดงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ที่เทียนจิง ? ”

ถังจิงเทียนพยักหน้า

แน่นอนว่าเขารู้เรื่องนี้ ในเวลานั้นเขายังบ่นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ได้มอบหมายให้เจี้ยนหยางเป็นเจ้าภาพงงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ แต่กลับไม่มอบให้เทศบาลเมืองชิงโจวเป็นเจ้าภาพ !

แต่เนื่องจากหลินต้าเหว่ย พ่อตาของเจียงเสี่ยวไป๋ปกครองเจี้ยนหยางอยู่ หลินต้าเหว่ยขอเป็นเจ้าภาพในงานนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จึงให้สิทธิ์นั้นแก่เขา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะไปแย่งมา

แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ถึงพูดถึงเรื่องนี้ และเกี่ยวอะไรกับสิ่งที่เขากำลังพูดถึงตอนนี้กัน ?

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง เพราะงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์จึงทำให้เจี้ยนหยางได้รับการยอมรับในทันที ! ”

“ฉันรู้ ! ”

ถังจิงเทียนตอบด้วยความหงุดหงิด

เขารู้ดีว่าเจี้ยนหยางส่งเสริมภาพลักษณ์ของเมืองด้วยการเป็นเจ้าภาพจัดงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ได้ดีเพียงใด

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขายังคงเสียใจกับเรื่องนี้ โดยรู้สึกว่าเขาพลาดโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการโปรโมตเมืองชิงโจวไป

เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ และพูดว่า “จะพูดเรื่องนี้ทำไมเอาป่านนี้ ? ”

“แน่นอนว่ามันสมเหตุสมผล ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า

“เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับของขวัญพิเศษที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ ! ”

เมื่อถังจิงเทียนได้ยินคำว่า “พิเศษ” ใบหน้าของเขาก็เริ่มหม่นหมอง จากนั้นเขาก็พูดออกมาว่า “คุณทำถุงของขวัญใบใหญ่ขนาดนั้น เพราะหวังจะฉ้อโกงเงิน 7,000 หยวนต่อถุงจากฉันยังไม่พอ คุณยังจะเอาของขวัญพิเศษนี้มาให้อีกเหรอ ? คุณวางแผนที่จะฉ้อโกงเงินฉัน 8,000 หยวนต่อถุงเลยหรือไง ? ”

ในความเห็นของเขา ตามนิสัยโลภมากของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาต้องใส่เหล้าแปดขวดต่อถุงนี้ให้ได้

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “นายกเทศมนตรีถัง คุณเห็นว่าผมเป็นคนที่ไม่มีเงินขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

หลังจากได้ยินแบบนี้ ปากของถังจิงเทียนก็กระตุกอย่างแรง

เขาไม่สามารถปฏิเสธเรื่องนี้ได้

เจียงเสี่ยวไป๋รวยมาก จนเงินแค่นี้เป็นแค่เศษเงินสำหรับเขาเท่านั้น

ฮู่ว……

ถังจิงเทียนปรับการหายใจของเขา แล้วพูดว่า “ใช่แล้ว เถ้าแก่เจียงไม่ขาดเงินหมื่นเงินแสนหรอก หรือแม้กระทั่ง 1.8 ล้านหยวนด้วยใช่ไหม แล้วทำไมคุณไม่มอบของเหล่านี้ให้กับชิงโจวมาฟรี ๆ เลยล่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง คุณกล้าที่จะพูดแบบนี้เลยเหรอ ? ”

ใบหน้าของถังจิงเทียนเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาพูดออกมาว่า “ฉันไม่อยากจะพูดอะไรอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณขี้เกียจพูด ผมก็ขี้เกียจเหมือนกัน งั้นผมจะเอาถุงใส่ของขวัญมาให้คุณ คุณจะใส่อะไรก็ได้ที่คุณต้องการเลย ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “คุณนี่มันไร้ยางอายมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก็ไม่ต่างกันแหละครับ ! ”

ทั้งสองคนถกเถียงกันอยู่พักหนึ่ง แต่ถังจิงเทียนก็เห็นว่าไม่มีโอกาส ดังนั้นเขาจึงต้องกัดฟันและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น บอกฉันสิ คุณได้เตรียมของขวัญพิเศษอะไรไว้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แน่นอนว่าต้องเป็นของขวัญที่ช่วยโปรโมตชิงโจวของเรา และเป็นเหมือนตัวแทนของชิงโจวได้”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ทุกคนออกไปจะหมดแล้ว รีบพูดมาเร็วเข้า ! ” ถังจิงเทียนเร่งเร้า

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ “ผมเพิ่งเจียระไนหินดอกเบญจมาศขึ้นมา”

“อะไรนะ ? ” ดวงตาของถังจิงเทียนเบิกกว้าง เขาพูดด้วยความเหลือเชื่อ “ของขวัญพิเศษที่คุณบอกคือหินที่คุณเพิ่งเจียระไนนี้เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง เมื่อคนโบราณออกจากบ้านเกิดเพื่อเดินทางไกล พวกเขาจะเอาดินหรือหินจำนวนหนึ่งจากบ้านเกิดติดตัวไปด้วย หินซึ่งเป็นหินดอกเบญจมาศจากชิงโจว ก็เป็นตัวแทนของชิงโจวไม่ใช่เหรอครับ ? ”

“นอกจากนี้ หินดอกเบญจมาศของผมไม่ใช่หินดิบ แต่ถูกเจียระไนและแกะสลักอย่างประณีต จากช่างฝีมือ สามารถเอาไปเป็นของตกแต่ง วางบนโต๊ะทำงานของผู้นำ มันจะทำให้ดูสวยงามมากยิ่งขึ้น ! ”

“หินมีสีเข้มดุจหยก และลวดลายดอกเบญจมาศสีขาวก็เหมือนกับดอกไม้ของจริง ! ”

“ดอกแล้วดอกเล่า ดอกไม้กระจุก ดูอุดมสมบูรณ์มาก ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ตามที่คุณบอกมา ขนาดหินที่ไร้ประโยชน์ คุณยังบอกความน่าสนใจของมันได้ขนาดนี้ งั้นบอกฉันหน่อยว่าคุณวางแผนที่จะขายหินดอกเบญจมาศแต่ละก้อนเท่าไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ราคาตามตลาดทั่วไปคือหนึ่งหมื่น แต่ผมจะลดให้คุณครึ่งหนึ่ง เป็นห้าพันหยวน ! ”

อะไรนะ ?

ถังจิงเทียนสะดุ้งและมองเจียงเสี่ยวไป๋ราวกับว่าเขาเป็นผี

“เศษหินแตก ๆ จะขายได้เป็นหมื่นเลยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋แก้ไขคำพูดของเขาทันที “ไม่ใช่หนึ่งหมื่นหยวน ผมให้ส่วนลดคุณครึ่งหนึ่งเหลือห้าพันหยวน ! ”

ถังจิงเทียนหายใจเข้า แล้วพูดว่า “แม้ว่าจะห้าพันก็ตาม แต่หินราคาแพงแบบนี้ ใครจะไปซื้อกัน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ “นายกเทศมนตรีถัง หยกเหอเทียนเป็นหินหรือเปล่า ? มันเป็นหินอาเกตหรือเปล่า ? ”

“หินโชวชาน หินเลือดไก่ เทียนหวง…แล้วพวกนี้เป็นหินด้วยหรือเปล่า ? ”

“คุณคิดว่าหยกเหอเทียน โมรา…ขายได้ห้าพันหยวนหรือเปล่า ? ”

ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และเขาใช้เวลานานกว่าจะพูดว่า “แต่มันไม่เหมือนกัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง มันก็เหมือนกันนั่นแหละ เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ผู้คนยังไม่ค้นพบหินดอกเบญจมาศ แต่ตอนนี้หินดอกเบญจมาศถูกค้นพบและขุดขึ้นมาแล้ว ราคาของมันก็พอกันกับหินเหล่านั้นนั่นแหละ”

มุมปากของถังจิงเทียนกระตุกอย่างรุนแรง เขาพูดว่า “คุณจะพูดแบบนี้ไม่ได้ ! หินเหล่านั้นได้ผ่านความเข้าใจทางวัฒนธรรมมานับแสนปี ก่อนที่จะกลายเป็นหินราคาแพงเช่นนี้ แต่ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับหินดอกเบญจมาศของคุณมาก่อน จู่ ๆ คุณจะตั้งราคาของมันแบบนั้นได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณค่าของสิ่งใด ๆ จะต้องถูกชี้นำโดยผู้มีอำนาจ ดังคำกล่าวที่ว่า หากคนข้างบนเคลื่อนไหว คนข้างล่างก็จะปฏิบัติตาม ! ”

“นายกเทศมนตรีถัง หินดอกเบญจมาศของชิงโจวจะกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักอีกประเภทหนึ่งเหมือนกับกุ้งเครย์ฟิชในอนาคตได้หรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะสามารถคว้าโอกาสนี้ได้ไหม ! ”

“คุณ…” จมูกของถังจิงเทียนขยับ ตอนนี้เขาดูโกรธมาก

ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะชั่วร้ายขนาดนี้ ถึงกับมัดเขาไว้ในรถม้าจนดิ้นไม่หลุด

เพราะถ้าหากเขาไม่เห็นด้วย มันก็จะเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาของอุตสาหกรรมหลักของชิงโจวในอนาคตอีก

เขาไม่สามารถทนต่อข้ออ้างนี้ได้เลย

แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้จะให้ใครมาหลอกง่าย ๆ เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างเศร้า ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “สิ่งที่คุณพูดออกมานั้นมันยังมีน้ำหนักไม่เพียงพอ ฉันเองก็ยังไม่เคยเห็นว่าหินดอกเบญจมาศของคุณนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร”

“หลี่ชิงอี ! ” เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมาและตะโกนเรียกเลขาของเขาทันที

หลี่ชิงอีเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้ในมือของเธอ ราวกับรู้ทัน “ค่ะ ผู้ช่วยเจียง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาหินดอกเบญจมาศให้นายกเทศมนตรีถังดู เขาจะได้ช่วยเราโฆษณาหินนี้ออกไป”

“นายกเทศมนตรีถัง นี่คือหินดอกเบญจมาศค่ะ ! ”

หลี่ชิงอีเปิดกล่องไม้ จากนั้นก็ยื่นหินดอกเบญจมาศที่แกะสลักเป็นที่ใส่ปากกาให้กับถังจิงเทียนด้วยท่าทางสุภาพ

ขณะที่ถังจิงเทียนเห็นที่ใส่ปากกาที่ทำจากหินดอกเบญจมาศ เขาก็ตกใจกับรูปร่างที่สวยงามและดอกเบญจมาศสีขาวที่เหมือนจริงอยู่ในหินนั้น

โอ้พระเจ้า ดอกเบญจมาศที่บานอยู่ในหินนั้นสมจริงขนาดนี้เลยเหรอ ?

เกรงว่ามันจะเป็นงานแกะสลักเทียมมากกว่า ?

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง หินดอกเบญจมาศเหล่านี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ดอกไม้แต่ละดอกมีขนาดแตกต่างกัน และอาจกล่าวได้ว่ามีรูปร่างต่างกัน การแกะสลักหรือประดิษฐ์ไม่สามารถทำออกมาให้เป็นธรรมชาติขนาดนี้ได้”

หลังจากที่ถังจิงเทียนมองดูอย่างละเอียดดีแล้ว เขาก็ประหลาดใจและถอนหายใจ ที่ใส่ปากกานี้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีตจริง ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนเขาจะจำอะไรบางอย่างได้ และหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ “แล้วคุณเอาหินดอกเบญจมาศพวกนี้มาจากไหน ? ”