ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1251 กับดักสัญญา

ตอนที่ 1251 กับดักสัญญา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันก็ต้องูกขุดมาจากบนภูเขาสิครับ ! ”

ถังจิงเทียนยังคงถามต่อ “แล้วขุดขึ้นมาจากภูเขาลูกไหน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเก้อออกมา “นายกเทศมนตรีถัง คำถามที่คุณถามมา คุณเองก็รู้คำตอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ? ผมได้ทำเรื่องขออนุญาตทำเหมืองหินจากภูเขาทั้งหมด 6 ลูก แน่นอนว่าหินดอกเบญจมาศเหล่านี้จะต้องถูกขุดออกมาจากหนึ่งในนั้นสิครับ ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “แม้ว่าคุณจะทำสัญญาขอขุดเจาะเหมืองหินกับนายกเทศมนตรีจาง แต่ฉันจำได้ว่าคุณบอกว่าจะขุดเหมืองหินเหล่านี้เพื่อเอาหินมาเป็นวัสดุก่อสร้าง ทำไมถึงมีหินดอกเบญจมาศอีก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “นั่นเป็นเพราะผมโชคดีไงล่ะครับ ตอนที่คนงานกำลังขุดหินอยู่บนภูเขาลูกหนึ่ง หลังจากที่พวกเขาขุดไปได้สักพัก พวกเขาก็ขุดเอาหินดอกเบญจมาศขึ้นมา ! ”

“เมื่อผมเห็น ผมก็จำหินประเภทนี้ได้ และรู้วิธีสร้างมูลค่าให้กับมัน”

“ดังนั้น สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นหินแปลก เป็นเพียงหินธรรมดาที่ใช้เป็นวัสดุก่อสร้างได้เท่านั้น มันก็ได้กลายมาเป็นสมบัติเมื่ออยู่ในมือของผม”

ถังจิงเทียนยังยิ้ม “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณพูดแบบนั้นไม่ได้ หินดอกเบญจมาศนี้จะเหมือนกับหินธรรมดาได้อย่างไร ? ”

“เนื่องจากพบหินดอกเบญจมาศบนภูเขาเหมืองหินที่คุณทำสัญญา ฉะนั้นทางเทศบาลเมืองของเราจึงควรนำมันกลับมาและประเมินใหม่อีกครั้ง”

“ฉันจำได้ว่าสัญญาเดิมดูเหมือนจะกำหนดไว้ว่าหากมีการค้นพบอัญมณีหายาก ทอง เงิน ทองแดง แร่เหล็ก และทรัพยากรอื่น ๆ บนภูเขาที่ทำสัญญา เทศบาลเมืองมีสิทธิ์ที่จะกู้คืนสิ่งเหล่านั้น”

เมื่อพูดแบบนั้น เขาก็มีความสุข

รู้สึกเหมือนเจียงเสี่ยวไป๋โยนหินใส่เท้าตัวเอง

เจียงเสี่ยวไป๋กล้าที่จะโกงค่าจัดเลี้ยงของพวกเขาเป็นล้าน ๆ อย่างไร้ยางอาย และตอนนี้เขาก็กำลังโกงเจียงเสี่ยวไป๋กลับอย่างไร้ยางอายเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถปล่อยให้เทศบาลเมืองต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ฝ่ายเดียวได้

แต่ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับพูดออกมาทันทีว่า “เอาล่ะ คุณสามารถเอามันกลับไปได้ถ้าคุณต้องการ ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ! ”

ฮะ ?

คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ทำให้ถังจิงเทียนรับมือไม่ทัน

“คุณไม่ได้บอกว่าหินดอกเบญจมาศจะกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักอีกอย่างหนึ่งในชิงโจว รองลงมาจากกุ้งเครย์ฟิชไม่ใช่เหรอ ? ”

“หากเทศบาลเมืองได้ยึดเหมืองที่คุณทำสัญญาคืนไป คุณจะหยุดมีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมหินดอกเบญจมาศไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เรื่องอุตสาหกรรมหินดอกเบญจมาศก็ให้เป็นกิจการของเทศบาลเมืองไป ส่วนผมที่เป็นนักธุรกิจก็แค่ทำเงินได้จากมันก็พอแล้ว”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “แต่คุณชอบทำเงินได้เยอะ ๆ ไม่ใช่เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เงินที่ผมได้รับจากการขายหินดอกเบญจมาศนั้นไม่มากเท่าค่าเสียหายที่คุณจะต้องจ่ายให้ผมเมื่อคุณผิดสัญญาและเอาเหมืองคืนไปหรอก ! ”

อะไรนะ ?

ถังจิงเทียนเกือบจะกระโดดเหยงขึ้นมา “ถ้าเราเอามันกลับมา เรายังต้องจ่ายค่าเสียหายให้คุณอีกเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ตอนนั้นฉันก็ได้อ่านสัญญาเหมือนกัน ฉันยังจำได้คร่าว ๆ ว่าไม่มีเงื่อนไขอะไรที่เป็นอันตรายต่อรัฐบาลของเรา แล้วทำไมฉันต้องจ่ายชดเชยให้กับคุณด้วย ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นั่นเป็นเพราะคุณไม่ได้อ่านสัญญาอย่างละเอียด สัญญาดังกล่าวมีข้อกำหนดที่ชัดเจนเกี่ยวกับเงื่อนไขที่รัฐบาลสามารถเรียกเหมืองคืนได้ ซึ่งมันจะมีวิธีเรียกคืน และข้อตกลงอยู่ในนั้นชัดเจนมาก”

“ตามสัญญา หากคุณต้องการเอาคืนตอนนี้ คุณจะต้องจ่ายค่าเสียหายให้ผม”

ถังจิงเทียนไม่สงสัยเกี่ยวกับความสามารถของเจียงเสี่ยวไป๋ในการกำหนดเงื่อนไขสัญญาเลย

นอกจากนี้ เขายังรู้ด้วยว่าหนึ่งในห้าแผนกหลักของเจียงเจียกรุ๊ปมีแผนกกฎหมายรวมอยู่ด้วย

นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ให้ความสำคัญกับกฎหมายอย่างยิ่ง

เขาอดไม่ได้ที่จะมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นในใจ จึงถามอย่างประหม่าว่า “แล้วจะต้องจ่ายค่าเสียหายให้กับคุณเท่าไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่มาก อาจจะประมาณเจ็ดถึงแปดร้อยล้าน ! ”

ถังจิงเทียนเกือบสะดุดล้ม

ไม่มาก ประมาณเจ็ดถึงแปดร้อยล้าน !

ต้องขายหินดอกเบญจมาศกี่ก้อนถึงจะได้กำไรสุทธิเจ็ดถึงแปดร้อยล้าน !

เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงถามออกมาอย่างเย้ยหยัน

“นายกเทศมนตรีถัง ไหนคุณลองบอกเหตุผลผมมาหน่อยสิว่าถ้าคุณเอามันกลับไป ผมที่ได้รับค่าเสียหายคืนมามากมายขนาดนั้น แล้วทำไมผมต้องไปขายหินดอกเบญจมาศอีก ! ”

“ใจความสำคัญของการหาเงิน คือวิธีการหาเงินที่ง่ายที่สุด”

มุมปากของถังจิงเทียนกระตุกอย่างรุนแรง เขาพูดด้วยความเหลือเชื่อว่า “จะมีช่องโหว่ที่ใหญ่แบบนี้ในสัญญาได้อย่างไร และการละเมิดสัญญาจะต้องชดเชยด้วยเงินจำนวนมากขนาดนี้เลยเหรอ ! ”

“มันเป็นไปไม่ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้อย่างไร ? คุณลองกลับไปอ่านสัญญาดู แล้วคุณจะรู้เอง ! ”

“อ้อ แต่หากคุณอ่านสัญญาเพียงอย่างเดียว บนสัญญาไม่ได้ระบุจำนวนตัวเลขที่มากมายขนาดนั้น”

“ซึ่งคุณอาจมองไม่ออกถึงปัญหา”

“แต่ผมอยากเตือนคุณด้วยความหวังดีว่า คุณควรจะไปตรวจสอบรายได้ของทางเหมืองก่อน”

“เพราะการละเมิดข้อสัญญาในขณะนั้นระบุว่า หากเทศบาลเมืองยึดทรัพย์สินคืนก่อนเวลาที่กำหนด ค่าเสียหายที่ต้องชดใช้คืนจะมีมูลค่าเป็นสิบเท่าของยอดขายรวมของเหมืองหิน”

“ตอนนี้ยอดขายรวมของเหมืองทั้งหกแห่งอยู่ที่หกสิบถึงเจ็ดสิบล้าน”

“ดังนั้น……”

ถังจิงเทียนเข้าใจแล้ว

นี่เป็นกับดักสัญญาที่เจียงเสี่ยวไป๋กำหนดไว้อย่างชัดเจนตั้งแต่ต้น

หากเทศบาลเมืองชิงโจวไม่เรียกคืนสิทธิตามสัญญาของภูเขาเหมืองหินดังกล่าวล่วงหน้า ข้อกำหนดนี้ก็จะไม่มีผลอะไร

แต่หากเรียกคืนก่อนหมดสัญญา เงื่อนไขนี้จะมีผลและกลายเป็นดาบที่คมกริบทันที

แต่ถังจิงเทียนยังคงไม่เชื่อ และพูดว่า “คุณขุดหินจากภูเขาเพียงหกลูก จะมีรายได้แค่ไหนกันเชียว ? ปริมาณการขายจะมากถึงหกสิบเจ็ดสิบล้านได้อย่างไร ? ”

สิ่งที่พวกเขาขายคือหิน !

หลังจากขุดหินทั้งหมดจากภูเขาทั้งหกลูกแล้ว มันจะขายได้เงินมากถึงหกสิบเจ็ดสิบล้านหยวนได้อย่างไร !

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง ใครกำหนดว่าการทำเหมืองจะขายได้เฉพาะหินที่ขุดขึ้นมาเท่านั้นล่ะครับ ? ”

“ขณะนี้ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงกำลังสร้าง มีกองหินอยู่ตลอดทาง ไม่เพียงแค่ร้อยแห่ง แต่มีมากถึงสองร้อยแห่ง”

“กองหินเหล่านั้นเกือบทั้งหมดมาจากหินของเหมืองทั้งหกของผม และการขายหินทั้งหมดคิดเป็นสัดส่วนของเหมืองทั้งหกแห่ง”

“นั่นคือรายได้ของเหมืองทั้งหกแห่ง ! ”

“ในสัญญาที่เซ็นกับเทศบาลเมือง เห็นได้ชัดว่าเทศบาลเมืองจะต้องรับรู้ยอดขายของเหมืองทั้งหกแห่งด้วย”

ถังจิงเทียนรู้สึกชาไปทั้งใจ

ในเวลานั้น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ทำสัญญากับจางอี้เต๋อ ยังไม่มีโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงเกิดขึ้น แต่เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ได้เริ่มวางแผนตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

มันเหมือนกับการเล่นหมากรุก เบี้ยตัวหนึ่งอาจดูเหมือนเบี้ยธรรมดาที่ไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่เมื่อมันขยับเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง ก็สามารถกินคู่ต่อสู้ได้เรียบ

ถังจิงเทียนรู้สึกละอายใจกับความสามารถในการตรวจสอบรายละเอียดของเขามาก

เขารู้ด้วยว่าแนวคิดก่อนหน้านี้ในการยึดเหมืองตามเงื่อนไขของสัญญานั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะบรรลุผลสำเร็จ

จากความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับนิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ เจียงเสี่ยวไป๋คงไม่เพียงแค่เตรียมการเท่านั้น แต่สิ่งนี้อาจเป็นหลุมพรางขนาดใหญ่ของเขาก็ได้

อยู่ดี ๆ ก็อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเลย

ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกลำบากใจมากกว่านี้

มีสมบัติอยู่ทุกหนทุกแห่งในชิงโจว ทำไมฉันถึงไม่เคยค้นพบมันด้วยตัวเองเลย ? แต่กลับเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ที่ค้นพบมันทั้งหมด ?

เฮ้อ……

เขาหายใจเข้า เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าทุกคนในบ้านเกือบจะออกไปหมดแล้ว จึงพูดว่า “ไปกันเถอะ ไปที่ถู่เฉิงกันก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

ถังจิงเทียนเดินไปที่ประตู และเฉียวว่านซานก็ยิ้มให้กับเขา “สวัสดีครับนายกเทศมนตรีถัง นี่เหล้าของคุณ ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรู้สึกลังเลที่จะรับมัน จึงหันกลับมามองที่เขา

ถังจิงเทียนจ้องมองเขา “ผู้ช่วยเจียงมอบมันให้ฉัน ทำไมยังไม่รับมันอีกล่ะ ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรีบหยิบมันมา จากนั้นก็เดินไปที่ถังจิงเทียนแล้วกระซิบ “ผู้นำหลิน… บอกว่าให้ขึ้นรถแลนด์โรเวอร์ ! ”

ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แทนที่จะได้ขึ้นรถบัส เขาได้ขึ้นรถแลนด์โรเวอร์ของเจียงเสี่ยวไป๋แทนงั้นเหรอ ?

เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ถามด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “แล้วเจียงเสี่ยวไป๋ล่ะ ? ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยตอบว่า “เขาขับเชอโรกี ! ”