ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1342 ในที่สุดก็หาคุณเจอ

ตอนที่ 1342 ในที่สุดก็หาคุณเจอ

กั๋วเปินเซียงกล่าวว่า “เลขาเฉิงไม่ได้บอกฉันว่าคุณก็อยู่ที่นี่ด้วย ! ”

เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็รู้สึกว่าเขาได้เห็นคนดังของชิงโจวตัวเป็น ๆ อย่างใกล้ชิดเป็นครั้งแรก จึงพูดว่า “ผู้ช่วยเจียงใช่ไหม เลขาเฉิงกำลังตามหาคุณเร่งด่วนมาก กลับไปกับฉันแล้วโทรหานายกเทศมนตรีถังก่อนจะดีกว่า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เขาไม่ได้บอกว่าตามหาผมทำไมเหรอ ? ”

กั๋วเปินเซียงส่ายหัว แล้วพูดว่า “เลขาเฉิงไม่ได้พูดอะไร แต่เขาดูกังวลจริง ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะโทรไปหาทุกหมู่บ้านเพื่อตามหาคุณ ! ”

อ่า ?

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “สิ่งที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ? ”

กั๋วเปินเซียงกล่าวว่า “ฉันเดาแบบนั้น แต่ที่แน่ ๆ เรื่องนี้ต้องเร่งด่วนอย่างแน่นอน”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยโทรหาเขาก่อนหน้านี้ และการที่เขาต้องการวางสายทันทีเมื่อรู้ว่าไม่ได้ข้อมูลก็ทำให้กั๋วเปินเซียงรู้สึกแบบนี้

หลี่หมิงซานที่ได้ยินก็เร่งเร้าอีกครั้ง “ผู้ช่วยเจียง ดูเหมือนว่านายกเทศมนตรีถังต้องมีเรื่องด่วนจะคุยกับคุณจริง ๆ เราไปโทรหาเขากันก่อนดีไหม ? ”

เจียงไห่หยางยังกล่าวอีกว่า “นายกเทศมนตรีถังกำลังตามหาแกอยู่ ทำไมไม่รีบกลับไปโทรหาเขาก่อน เผื่อมีเรื่องเร่งด่วนอยู่จริง ๆ จะรอช้าอยู่ทำไม ! ”

หลินเจียอินยังกล่าวอีกว่า “ใช่ เราออกเดินทางมานานมากแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นล่ะ ? ”

เมื่อเห็นทุกคนพยายามเกลี้ยกล่อมเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ ผมจะกลับไปโทรหาเขาก่อน ส่วนทุกคนก็รออยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง เนื่องจากนายกเทศมนตรีถังกำลังตามหาคุณอย่างเร่งด่วน ฉันเชื่อว่าจะต้องมีเรื่องที่สำคัญ พวกเราไปกับคุณดีกว่า เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นและเราจำเป็นต้องกลับไปทันที จะได้ไม่เสียเวลา”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “มีเรื่องด่วนขนาดนั้นเลยเหรอ ! ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ดู ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ ที่จริงแล้วจากมุมมองของทิวทัศน์ทางธรรมชาติ ที่นี่ไม่มีอะไรให้ดูจริง ๆ

แต่ที่นี่เป็นแหล่งสะสมซีลีเนียมอิสระแห่งเดียวในโลก เขาพาหลี่หมิงชานและคนอื่นมาดูก่อน แต่ก็ไม่อยากบอกข้อมูลอะไรออกมา ท้ายที่สุดแล้วเขาแค่ต้องการมาสำรวจดูเท่านั้น

“ตกลง”

“งั้นกลับด้วยกัน ! ”

ในที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้พูดอะไร และบอกให้ทุกคนตามเขากลับไป

กั๋วเปินเซียงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกเขาเดินกลับมายังที่ที่จอดรถบนถนนลูกรัง เจียงชานหันไปเห็นลูกลาตัวน้อยถูกล่ามไว้ที่ใต้ต้นไม้ข้างถนน เธอจึงยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า “ว้าว เจ้าลาตัวน้อย ! ”

ระหว่างทางมาที่นี่ กั๋วเปินเซียงรู้อยู่แล้วว่าเจียงชานเป็นลูกสาวของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาจึงพูดว่า “ใช่ นี่คือลาของฉันเอง ฉันเพิ่งขี่หลังมันตามพวกคุณมา ! ”

เจียงชานมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “พ่อคะ หนูขอขี่ลากลับได้ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขามองกั๋วเปินเซียงแล้วพูดว่า “ให้ลูกสาวของผมขี่ลาของคุณกลับไปที่ทำการผู้ใหญ่บ้านของคุณได้ไหม ? ”

“ได้สิ ! ” กั๋วเปินเซียงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล “รถของคุณเร็วอยู่แล้ว รีบขับไปที่ที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน แล้วโทรกลับไปหานายกเทศมนตรีถังก่อนเถอะ แล้วฉันจะพาเธอขี่ลากลับไปเอง”

หลี่หมิงชานพูดออกมาว่า “ผู้ใหญ่บ้านกั๋ว คุณมากับฉันและพาผู้ช่วยเจียงไปโทรศัพท์ก่อนเถอะ เรื่องลา ฉันจะให้คนของฉันเอามันไปส่งให้คุณเอง”

กั๋วเปินเซียงถามว่า “แล้วพวกคุณมีใครรู้วิธีจูงลาบ้างไหม ? ”

เจียงไห่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ ! ”

กั๋วเปินเซียงมองไปที่เจียงไห่หยางด้วยความสงสัย จากนั้นเจียงไห่หยางก็พูดด้วยรอยยิ้ม “อย่ากังวลไปเลย ฉันทำนามาหลายสิบปี วัว ควาย และแกะ ฉันก็เคยเลี้ยงมาแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผู้ใหญ่บ้านกั๋ว คุณเอาลาให้พ่อของผมจูงได้ ไม่มีปัญหาแน่นอน ! ”

อ่า ?

กั๋วเปินเซียงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดด้วยความประหลาดใจ “นี่คือพ่อของคุณเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

กั๋วเปินเซียงมองไปที่เจียงไห่หยางและอดไม่ได้ที่จะชมออกมา “พี่เจียง คุณนี่มีวาสนาจริง ๆ ที่ให้กำเนิดลูกชายที่ประเสริฐแบบนี้ออกมา หมู่บ้านของเราก็ได้รับประโยชน์จากสิ่งที่ลูกชายของคุณทำด้วย ! ”

เจียงไห่หยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผู้ใหญ่บ้านกั๋ว ไม่ต้องชมฉันหรอก นั่นเป็นเพราะรัฐบาลต่างหากที่คอยให้การสนับสนุนในสิ่งที่เขาทำ มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน ! ”

กั๋วเปินเซียงกล่าวว่า “ไม่ ไม่ ไม่ ชาวบ้านพูดตอนที่มาโปรโมทว่าผักเรือนกระจกที่เรากำลังพัฒนาอยู่ตอนนี้เป็นฝีมือของผู้ช่วยเจียง เช่นเดียวกับผลิตภัณฑ์อีกมากมายที่เราใช้ อย่างถุงสะดวกซื้อ ไฟแช็ก ทั้งหมดนี้ผู้ช่วยเจียงเป็นคนผลิตและคิดค้น”

เจียงไห่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม “นั่นคือผลิตภัณฑ์ของบริษัทเขา และฉันต้องขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันอุดหนุน ! ”

กั๋วเปินเซียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผลิตภัณฑ์ของเจียงเจียกรุ๊ปใช้งานง่ายมากและสะดวก ตอนนี้ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านของเราต่างก็ใช้ผลิตภัณฑ์ของเจียงเจียกรุ๊ป เหนือสิ่งอื่นใด โต๊ะหลุมไฟยังมีประโยชน์มากกับหมู่บ้านที่อยู่บนภูเขาสูงแบบนี้ ! ”

พวกเขาทั้งสองพูดคุยกันหลายประโยค ก่อนที่กั๋วเปินเซียงจะจำได้ว่าต้องทำอะไร เขาจึงพูดว่า “พี่เจียง ฉันขอฝากลาตัวน้อยของฉันไว้กับคุณด้วยนะ ฉันจะต้องนั่งรถไปกับผู้ช่วยเจียงก่อน…”

ตอนที่เขาเห็นขบวนรถขับผ่านไปที่ศาลาหมู่บ้านก่อนหน้านี้ เขาก็บ่นว่าถ้าเขามีโอกาสได้นั่งรถหรูแบบนี้ในอนาคต ก็คงนอนตายตาหลับแล้ว

ไม่คิดเลยว่าหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มีโอกาสได้นั่งรถหรูคันนั้นจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเสี่ยวไป๋ผู้โด่งดังยังเป็นคนขับรถให้ด้วยตัวเอง ที่นั่งถัดจากเขาคือหลี่หมิงซาน รองนายกเทศมนตรีของเมืองชิงโจว เขาคงจะเก็บเอาเรื่องนี้ไปพูดโม้ได้ตลอดชีวิตนี้ของเขา

เมื่อนั่งอยู่บนเบาะหนัง ใบหน้าของกั๋วเปินเซียงก็แดงก่ำ เขายิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกถึงหู

เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถไปที่ที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน และคนอื่นก็ขึ้นรถไปด้วย มีเพียงเจียงไห่หยาง, หวังซิ่วจวี๋ และเจียงชานเท่านั้นที่ไม่ได้ขึ้นรถไป

หลังจากที่รถทั้งสี่คันขับออกไป เจียงไห่หยางก็อุ้มเจียงชานขึ้นไปบนหลังลา แก้เชือกที่ผูกไว้กับต้นไม้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ชานชาน ขี่ลาออกไปกันเถอะ ! ”

“ได้ค่ะ ! ”

เจียงชานนั่งอยู่บนหลังลาตัวน้อย เธอไม่กลัวเลย แต่ค่อนข้างตื่นเต้น เธอตบหลังของลาตัวน้อยเบา ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าลาน้อย แกต้องเชื่อฟัง อย่าทำฉันตกนะ ! ”

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ที่ได้ฟังก็หัวเราะออกมา

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “อย่ากังวลไป นั่งนิ่ง ๆ ปู่จะจูงมันให้ มันจะได้ไม่วิ่งไปมา ! ”

ด้วยวิธีนี้ เจียงไห่หยางก็ได้จูงลาตัวน้อยไปข้างหน้า เจียงชานนั่งอยู่บนหลังลา ส่วนหวังซิ่วจวี๋ก็เดินตามลาไป ปู่ ย่าและหลานค่อย ๆ เดินกลับไปตามถนนลูกรัง เสียงกีบเท้าของลาที่เหยียบย่ำบนถนน ผสมกับเสียงหัวเราะร่าเริงของเจียงชาน ทำให้เกิดฉากที่อบอุ่นขึ้นมา

ในอีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ขับรถมาถึงที่ทำการผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซวงเหออย่างรวดเร็ว

หลังจากจอดรถแล้ว กั๋วเปินเซียงก็ลงจากรถอย่างไม่เต็มใจและยังคงบ่นว่า “รถคันนี้เบาะนุ่ม นั่งสบายมาก ! ”

“แค่นี้ชีวิตของเหล่ากั๋วก็นอนตายตาหลับแล้ว ! ”

มีเจ้าหน้าที่หมู่บ้านสองหรือสามคนในนั้น เมื่อพวกเขาเห็นกั๋วเปินเซียงลงมาจากรถยนต์คันหรู พวกเขาต่างก็อิจฉา

“โทรศัพท์อยู่ไหน ? ”

เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ขัดจังหวะของพวกเขา จากนั้นกั๋วเปินเซียงก็พูดอย่างรวดเร็ว “เชิญทางนี้ ! ”

เขารีบนำเจียงเสี่ยวไป๋และหลี่หมิงซานไปที่ออฟฟิศอย่างรวดเร็ว

ออฟฟิศนั้นเรียบง่ายมาก มีโต๊ะสามหรือสี่ตัววางชิดกัน โดยมีโทรศัพท์วางไว้บนโต๊ะ ซึ่งเช็ดทำความสะอาดแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดหมายเลขสำนักงานของถังจิงเทียนทันที

“ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

สายได้เชื่อมต่อโทรศัพท์แล้ว และเสียงทุ้มลึกของถังจิงเทียนก็ดังมาจากปลายสายทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผม เจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”

คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งเหมือนกับนิ่งค้างไป และพูดด้วยความตื่นเต้น “เจียงเสี่ยวไป๋ ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว ! ”