ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1343 ไม่สามารถโทรทางไกลได้

ตอนที่ 1343 ไม่สามารถโทรทางไกลได้

เมื่อรู้สึกถึงความกระตือรือร้นของถังจิงเทียน เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดด้วยความประหลาดใจ “นายกเทศมนตรีถัง คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า ? ”

“ทำไมฉันถึงตามหาคุณงั้นเหรอ ? ” ถังจิงเทียนพูดด้วยความโกรธ “ฉันไม่ได้เป็นคนตามหาคุณ ! ”

อ่า ?

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น จึงรีบถามว่า “แล้วใครกำลังตามหาผมเหรอครับ ? ”

ถังจิงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ลุงรองของคุณ เขาบอกให้คุณรีบโทรกลับไปทันที”

ที่แท้เป็นลุงรองของเขาที่ตามหาเขาอยู่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่รีบกันขนาดนี้ !

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ได้ครับ ผมจะรีบโทรหาเขาทันที”

หลังจากวางสายแล้ว หลี่หมิงชานก็ถามด้วยความกังวล “นายกเทศมนตรีถังพูดว่าอย่างไรบ้าง มีอะไรเกิดขึ้นในเมืองหรือเปล่า ? ”

กั๋วเปินเซียงก็มองดูด้วยใบหน้าสงสัยเช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบาและพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก ลุงรองกำลังตามหาผมอยู่ อาจเป็นเพราะติดต่อป้ารองไม่ได้นานแล้ว เขาคงจะกังวล”

กั๋วเปินเซียงไม่รู้ว่าลุงรองของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นใคร แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาก็รู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น จึงเริ่มหมดความสนใจ

อย่างไรก็ตาม มุมปากของหลี่หมิงซานกระตุกอย่างรุนแรง ไม่น่าแปลกใจที่เฉิงเสี่ยวเหว่ยถึงกับต้องโทรไปถามแต่ละหมู่บ้านเพื่อตามหาเขา ที่แท้เป็นเพราะหลินต้ากั๋วสั่งการลงมา เรื่องแบบนี้จะละเลยได้อย่างไร !

เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็คิดว่ากับตัวเองว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนเดียวเท่านั้นที่มีความกล้าบ้าบิ่นเช่นนี้

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวกับกั๋วเปินเซียงว่า “หัวหน้าหมู่บ้านกั๋ว พอดีผมต้องโทรทางไกล โทรศัพท์นี้สามารถโทรทางไกลได้ไหมครับ ? ”

ในช่วงทศวรรษ 1980-1990 จำเป็นต้องเปิดใช้งานการโทรทางไกลในโทรศัพท์ก่อน ถึงจะโทรได้ และโทรศัพท์จำนวนมากไม่สามารถโทรทางไกลได้ ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงต้องถามออกมาแบบนี้

กั๋วเปินเซียงคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ฉันไม่เคยโทรทางไกลมาก่อน คุณลองดูก็ได้!”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและเริ่มโทรออก

เป็นไปตามคาด เขาไม่สามารถโทรออกได้

“โทรออกไม่ได้เหรอ ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋วางสายโทรศัพท์ลง หลี่หมิงซานก็ถามขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โทรศัพท์เครื่องนี้อาจไม่ได้เปิดใช้งานการโทรทางไกล จึงไม่สามารถโทรออกได้ ! ”

หลี่หมิงชานพูดอย่างรวดเร็วว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณก็โทรหานายกเทศมนตรีถังก่อน แล้วเราก็รีบกลับเข้าเมืองเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมจะโทรหานายกเทศมนตรีถัง และขอให้เขาถามว่าทำไมลุงรองถึงตามหาผม ส่วนจะกลับไปหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์อีกที ! ”

“คงต้องตามนั้น ! ” หลี่หมิงซานพูด “ถ้าอย่างนั้นก็รีบโทรเถอะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากโทรไปหาถังจิงเทียนอีกครั้ง

ถังจิงเทียนได้รับโทรศัพท์อีกครั้งจากเจียงเสี่ยวไป๋ เขาแปลกใจเล็กน้อยและพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ทำไมคุณไม่โทรไปหาลุงรองของคุณก่อนล่ะ ? ”

“โทรไม่ได้ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โทรศัพท์ที่นี่ไม่สามารถโทรทางไกลได้ คุณช่วยโทรไปหาลุงรองให้ผมที แล้วถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้ามีเรื่องสำคัญ ผมจะกลับไปทันที แต่หากไม่มีเรื่องสำคัญอะไร ผมจะไปอีกสักสองสามที่ก่อนถึงจะกลับ”

ถังจิงเทียนทำหน้ามุ่ย ลุงรองของคุณจะต้องมีเรื่องสำคัญอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะรีบแบบนี้ทำไม !

อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเจียงเสี่ยวไป๋ได้ เขาแค่ตอบไปว่า “เอาล่ะ รอรับสายจากฉันอยู่ที่นั่นก็แล้วกัน แล้วฉันจะติดต่อกลับทันทีหลังจากถามเสร็จ ! ”

“ขอบคุณมากครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างสุภาพ

หลังจากที่ถังจิงเทียนวางสาย เขาก็รู้สึกตื่นเต้น นี่เป็นเกียรติที่หาได้ยากที่จะได้พูดคุยกับหลินต้ากั๋วโดยตรง

เขามีสีหน้าที่จริงจัง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรทางไกลทันที

ในอดีต เลขาเฉิงเสี่ยวเหว่ยจะโทรทางไกลแทนเขา เขาจะรับสายหลังจากเชื่อมต่อสายแล้วเท่านั้น

ครั้งนี้เขาไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเฉิงเสี่ยวเหว่ยและโทรออกด้วยตัวเอง จากนั้นเขาก็รู้ว่าการรอโอนสายนั้นมันน่าหงุดหงิดเพียงใด

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจียงเสี่ยวไป๋จะบ่นทุกครั้งที่โทรทางไกล มันลำบากอย่างนี้นี่เอง ! ”

“มันลำบากจริง ๆ ! ”

ถังจิงเทียนมองดูนาฬิกาของเขาเกือบทุกนาที รู้สึกว่าเวลานั้นผ่านไปช้ามาก และทุกวินาทีแห่งการรอคอยนั้นช่างทรมาน

“ทำไมมันช้าแบบนี้ ! ”

“ทำไมมันช้าแบบนี้ ! ”

ถังจิงเทียนยืนตัวตรงและเอาหูแนบโทรศัพท์ เพราะกลัวว่าเขาจะพลาดช่วงแรกเมื่อมีการเชื่อมต่อสาย

“สวัสดี ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

ในที่สุด ก็มีเสียงดังขึ้นที่ปลายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

ถังจิงเทียนเงยหน้าขึ้นและสายก็เชื่อมต่ออยู่ เสียงของคนที่พูดยังเด็กและเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสียงของหลินต้ากั๋ว แต่เขาก็คุ้นเคยกับน้ำเสียงนี้ดี มันเป็นเสียงของติงจวิ้นเจี๋ย

“สวัสดีเลขาติง ! ”

“ฉันถังจิงเทียนเอง ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวอย่างสุภาพ

เสียงของติงจวิ้นเจี๋ยก็เริ่มกระตือรือร้นเช่นกัน จากนั้นเขาพูดด้วยรอยยิ้ม “นายกเทศมนตรีถัง คุณเองเหรอ สวัสดีครับ ! ”

เขาแค่ทักทายง่าย ๆ แล้วรีบถามอย่างกระตือรือร้น “มีข่าวเกี่ยวกับเจียงเสี่ยวไป๋บ้างไหม ? ”

เนื่องจากหลินต้ากั๋วมอบหมายงานนี้ให้เขา และวันนี้หลินต้ากั๋วก็ถามเขาสามครั้งว่าเจียงเสี่ยวไป๋ติดต่อกลับมาไหม

ติงจวิ้นเจี๋ยไม่เคยเห็นหลินต้ากั๋วกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่ที่เขาติดตามอีกฝ่ายมา

ในที่สุดเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากถังจิงเทียน หากทราบข่าว เขาก็จะได้ไม่ต้องกังวลอีก

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ฉันได้ติดต่อกับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว เขาอยู่ในหมู่บ้านซวงเหอ แต่โทรศัพท์ที่นั่นไม่สามารถโทรทางไกลได้ เขาจึงให้ฉันโทรมาถามท่านผู้นำว่าทำไมถึงตามหาเขา และเขายังพูดว่าถ้าไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน เขาจะยังไม่กลับเข้าเมือง…”

ติงจวิ้นเจี๋ยไม่รู้ว่าหลินต้ากั๋วต้องการพูดอะไรกับเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง โปรดรอสักครู่ ฉันจะไปถามผู้นำก่อน ว่าเขามีธุระอะไรกับเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

“ได้สิ ! ” ถังจิงเทียนพูดอย่างสุภาพ “ฉันขอโทษที่ต้องรบกวนเลขาติง ! ”

ติงจวินเจี๋ยไม่มีเวลาตอบ เขาวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะและเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของหลินต้ากั๋วอย่างรวดเร็ว

“ท่านผู้นำ เราติดต่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้แล้วครับ ! ”

หลังจากเข้าไปในประตู ติงจวิ้นเจี๋ยก็รายงานตามความเป็นจริงโดยบอกว่าตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในหมู่บ้านซวงเหอ ซึ่งไม่สามารถโทรทางไกลได้ และเขาอยากรู้ว่าหลินต้ากั๋วมีธุระอะไรกับเขา

หลินต้ากั๋วโมโหเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาพูดว่า “โอนหมายเลขโทรศัพท์ของถังจิงเทียนมา แล้วฉันจะบอกเขาเป็นการส่วนตัว”

“ได้ครับ ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยตอบตกลง จากนั้นก็รีบออกไปรับโทรศัพท์ และบอกถังจิงเทียนว่า “นายกเทศมนตรีถัง ผู้นำต้องการคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว ผมจะโอนสายไปให้เดี๋ยวนี้”

“เอาล่ะ ขอบคุณมากเลขาติง ! ” ถังจิงเทียนขอบคุณเขาอย่างรวดเร็วและพูดด้วยความตื่นเต้น

ในไม่ช้า การโอนสายก็สำเร็จ และเสียงของหลินต้ากั๋วก็ดังมาจากปลายสาย ถังจิงเทียนรีบยืนขึ้นและกล่าวสวัสดี “สวัสดีท่านผู้นำ ผมถังจิงเทียน…”

หลินต้ากั๋วไม่ฟังและรีบพูดออกมาทันที “คุณไม่จำเป็นต้องพูดถึงสถานการณ์แล้ว ฉันแค่อยากจะพูดในส่วนของฉัน คุณช่วยไปบอกให้เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่ชิงโจวทันทีแล้วโทรกลับมาหาฉันภายในวันนี้ นี่คือคำสั่ง และห้ามชักช้าเด็ดขาด ฉันจะรอให้เขาโทรมาอยู่ที่ออฟฟิศ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะจำได้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่ดื้อรั้นไม่เชื่อฟังใคร จึงพูดอย่างจริงจังว่า “ไปบอกเขาว่าฉันมีธุระที่สำคัญมากจะคุยด้วย ! ”

“เข้าใจไหม ? ”

ถังจิงเทียนสะดุ้งหลังจากฟังคำพูดของหลินต้ากั๋ว เขารีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “เอาล่ะ ฉันจะถ่ายทอดคำพูดของคุณไปยังเจียงเสี่ยวไป๋ทุกคำพูดทันที ! ”

ขณะที่เขาพูดจบ ก็มีเสียง ‘ตู๊ด ตู๊ด….’ ดังมาจากปลายสาย

เห็นได้ชัดว่าหลินต้ากั๋ววางสายโทรศัพท์ไปแล้ว

ถังจิงเทียนตัวสั่นเมื่อรู้สึกได้ถึงความโกรธของหลินต้ากั๋ว เขาจะกล้าละเลยได้อย่างไร เขากดปุ่มวางสายทันทีแล้วกดหมายเลขของที่ทำการหมู่บ้านซวงเหออย่างรวดเร็ว

ไม่นานก็มีคนรับสายอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พูด ถังจิงเทียนก็รีบพูดว่า “นั่นคือเจียงเสี่ยวไป๋ใช่ไหม ? ”

คนที่รับโทรศัพท์คือเจียงเสี่ยวไป๋ เขารอรับสายมาโดยตลอด จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมเอง นายกเทศมนตรีถัง! ลุงรองพูดว่าอย่างไรเหรอครับ ? ”