ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1344 รีบกลับ

ตอนที่ 1344 รีบกลับ

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ มุมปากของถังจิงเทียนก็กระตุกอย่างแรง

ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าลุงรองของคุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ ?

ฉันรู้แค่ว่าลุงรองของคุณโกรธมากแล้ว !

ถังจิงเทียนพูดด้วยความโกรธว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณฟังให้ดีนะ ตอนนี้ฉันจะพูดทุกคำที่ลุงรองของคุณ ฝากฉันมาบอกคุณ: ฉันจะพูดเพียงประโยคเดียวเท่านั้น คุณรีบไปบอกให้เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่ชิงโจวทันทีแล้วโทรกลับมาหาฉันภายในวันนี้ นี่คือคำสั่ง และห้ามชักช้าเด็ดขาด ฉันจะรอให้เขาโทรมาอยู่ที่ออฟฟิศ ! ”

เขาพูดจบภายในลมหายใจเดียว และคัดลอกทุกคำพูดจริง ๆ

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสับสนเล็กน้อยหลังจากได้ยินแบบนี้ ฟังจากคำพูดของถังจิงเทียน เขาก็สัมผัสได้ถึงความโกรธและความกังวลของหลินต้ากั๋วได้อย่างชัดเจน เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าลุงรองต้องการคุยอะไรกับเขา ถึงได้กระตือรือร้นมากขนาดนี้ !

หลังจากที่ถังจิงเทียนพูดจบ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉันได้ถ่ายทอดสิ่งที่ลุงรองของคุณพูดไปหมดแล้ว ตอนนี้คุณคงรู้แล้วว่าเรื่องนี้เร่งด่วนแค่ไหน รีบกลับมาเร็ว ๆ เถอะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรองได้พูดอะไรอีกหรือเปล่าครับ ? ”

นอกจากนี้เขายังต้องการฟังข้อมูลเพิ่มเติมจากปากของถังจิงเทียน เพื่อที่เขาจะได้วิเคราะห์ได้

ถังจิงเทียนพูดอย่างเย็นชาว่า “นั่นคือทั้งหมดที่ลุงรองของคุณพูด แล้วเขาก็วางสายไป”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า “เอาล่ะ งั้นผมจะรีบกลับไปทันที ! ”

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “หมู่บ้านซวงเหอห่างจากเมืองชิงโจวมากกว่า 80 กิโลเมตร ถ้าผมออกเดินทางตอนนี้ มันจะใช้เวลาอย่างน้อยที่สุดประมาณสองชั่วโมง”

ถังจิงเทียนพูดว่า “เอาล่ะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เมื่อคุณกลับมา ก็รีบมาที่ออฟฟิศโดยตรง แล้วเอาโทรศัพท์ที่นี่โทรไป ! ”

เขาจะไม่โล่งใจถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่กลับมาโทรให้เขาเห็น

นอกจากนี้ ด้วยความที่หลินต้ากั๋วกังวลมากกับการตามหาเจียงเสี่ยวไป๋ เขาเองจึงพลอยถูก ‘ใส่อารมณ์ไปด้วย’ ดังนั้นเขาจึงต้องการเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ถูกหลินต้ากั๋ว ‘ใส่อารมณ์’ เหมือนตอนที่เขาคุยโทรศัพท์กับหลินต้ากั๋ว

แน่นอนว่าเขายังสนใจอย่างมากในสิ่งที่หลินต้ากั๋วต้องการจะคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋

เขาจึงขอให้เจียงเสี่ยวไป๋มาโทรศัพท์ที่สำนักงานของเขาเพื่อที่เขาจะได้รู้ด้วย

“ตกลง ผมจะไปที่สำนักงานของคุณหลังจากไปถึงชิงโจว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับเรื่องนี้ เขาจึงตอบตกลงทันที

“เอาล่ะ อย่างไรก็รีบหน่อยนะ ! ” ถังจิงเทียนพูด “ฉันจะรอคุณอยู่ที่ออฟฟิศ ! ”

หลังจากนั้น เขาก็วางสายโทรศัพท์

เจียงเสี่ยวไป๋ก็วางสายโทรศัพท์ด้วย ในเวลานี้ หลี่หมิงซานได้ถามขึ้นมาว่า “ผู้ช่วยเจียง นายกเทศมนตรีถังพูดว่าอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า “การเดินทางคงต้องจบลงแล้ว ผมต้องกลับไปที่ชิงโจว”

หลี่หมิงซานที่กระตือรือร้นจะกลับเมืองชิงโจวมาตลอด แต่ในขณะนี้เขาก็ถามด้วยความประหลาดใจว่า “เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมคุณถึงรีบกลับไป ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ผมเองก็ไม่รู้ ลุงรองขอให้ผมโทรกลับไปโทรหาเขาโดยด่วน”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ก็แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับคุณ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก็อาจจะ ! ”

หากไม่มีเรื่องสำคัญ หลินต้ากั๋วคงไม่มีทางตามหาเขาแบบนี้แน่นอน

แค่เขาเดาไม่ออกว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ?

พวกเขาทั้งสองออกจากสำนักงานหมู่บ้านและไปที่ลานด้านนอก ในเวลานี้ ยกเว้นเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋ และเจียงชาน ทุกคนมาถึงที่นี่แล้ว และทุกคนก็ยืนพูดคุยกันอยู่ในลาน

“ชานชานยังไม่กลับมาเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองดู แต่ไม่เห็นพ่อ แม่ และลูกสาวของเขา เขาจึงถามหลินเจียจวิน

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ลามันเดินช้า อาจต้องใช้เวลาสักพัก”

หลังจากพูดจบ เขาก็ถามว่า “แล้วเราจะไปที่ไหนต่อ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “กลับไปที่ชิงโจวครับ ! ”

หลินเจียจวินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า “นายจะไม่ไปที่ตำบลซื่อวานแล้วเหรอ ? ”

แผนเดิมคือพวกเขาจะไปที่ตำบลซื่อวานต่อ หลังจากที่ออกจากหมู่บ้านซวงเหอ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมคงไปไม่ได้แล้วล่ะ”

หลินเจียจวินถามว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ถังจิงเทียนถึงได้ตามหานายเร่งด่วนแบบนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรองต่างหากที่ขอให้ผมโทรกลับไปหาเขาโดยเร็วที่สุด”

เมื่อหลินเจียจวินได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ้มและพูดว่า “คงไม่มีอะไรเร่งด่วนหรอก หากเป็นเรื่องเร่งด่วนจริง ๆ เขาคงขอให้ถังจิงเทียนแจ้งนายโดยตรงแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอให้นายโทรกลับไปหาเขาแบบนี้หรอก ! ”

อันที่จริง เจียงเสี่ยวไป๋ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ถังจิงเทียนถ่ายทอดคำพูดของหลินต้ากั๋ว เขาจึงพูดว่า “อาจมีอะไรบางอย่างที่ผมต้องคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว ! ”

หลินเจียจวินพูดอย่างเมินเฉย “แม้แต่ให้ถังจิงเทียนรู้ไม่ได้ด้วยน่ะหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่สำคัญหรอกครับ ในเมื่อลุงรองบอกมาแบบนี้ อย่างไรก็ต้องกลับอยู่ดี ที่อื่นเอาไว้ก่อน ในอนาคตยังมีเวลาอีกเยอะ”

หลินเจียจวินพูดว่า “นายหมายถึงอะไร การเดินทางครั้งนี้จบลงแล้วเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า “ต่อให้กลับเข้าเมืองแล้ว ก็ใช่ว่าจะออกมาไม่ได้นี่ครับ ? ”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็เหลือบมองหลี่หมิงซานที่ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่น เหอซาน เฟ่ยถูจือ และคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่และคนอื่นอาจจะอยากกลับเข้าเมืองแล้วเหมือนกัน”

แน่นอนว่าเหอซาน, เฟ่ยถูจือ และหม่าว่านหลี่กำลังยืนอยู่รอบ ๆ หลี่หมิงซานในเวลานี้ เมื่อพวกเขาได้ยินว่าจะได้กลับมาที่ชิงโจว พวกเขาทั้งสามก็ดูมีความสุขมาก

“อ่า ในที่สุดเราก็จะได้กลับเข้าเมืองแล้ว ! ”

“ในที่สุดฉันก็ได้กลับบ้านสักที ! ”

“ฉันดีใจมาก ถ้าฉันไม่ได้พักผ่อนเป็นเวลาสองวันหลังจากที่ฉันกลับไปครั้งนี้ ฉันจะไม่ไปทำงานแน่นอน ! ”

“……”

เมื่อพวกเขาพูดแบบนี้ออกมา หลินเจียอิน, มู่เสี่ยวหวาน, หลินเจียหง และคนอื่นก็รู้ว่าพวกเธอกำลังจะกลับเข้าเมืองแล้ว

ที่ผ่านมา ทริปที่เจียงเสี่ยวไป๋จัดนั้นก็ไม่ได้แย่ พวกเธอสามารถติดตามเขาไปได้ทุกที่ แต่จู่ ๆ เขาก็ตัดสินใจจะกลับ ทำให้ทุกคนกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นพวกเธอจึงเข้ามาถาม

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องอธิบายให้พวกเธอฟัง

หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว หลินเจียหงก็พูดด้วยความประหลาดใจ “จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมพ่อถึงตามหานาย ? ”

มู่เสี่ยวหวานยังกล่าวอีกว่า “ใช่ เขาไม่ควรที่จะกังวลขนาดนี้ ! ”

ขนาดสองแม่ลูกก็ยังไม่เข้าใจ

“ฮึ่ย ฮึ่ย ฮึ่ย…”

เมื่อทุกคนกำลังพูดถึงการกลับเข้าไปในเมือง ก็ได้ยินเสียงของเจียงไห่หยางที่เดินจูงลาตัวน้อย โดยมีเจียงชานขี่หลัง และหวังซิ่วจวี๋เดินตาม พวกเขาเดินไปที่ห้องโถงหมู่บ้านด้วยกัน

“พ่อ หนูขี่ลาสนุกมาก ! ”

เจียงชานขี่หลังลาตัวน้อยและตะโกนอย่างมีความสุข

เมื่อทั้งสามมาถึงห้องโถงของที่ทำการหมู่บ้าน เจียงชานก็ลงจากหลังลา เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หนูชอบขี่ลาสินะ ! ”

“ใช่แล้วค่ะ ! ” เจียงชานพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไว้พ่อจะหาโอกาสพาลูกไปขี่ม้า ! ”

เมื่อเจียงชานได้ยินแบบนั้น ดวงตากลมโตของเธอก็เป็นประกาย จากนั้นเธอก็พูดด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยมมากเลยค่ะ พ่อต้องรักษาคำพูดนะคะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แล้วมีครั้งไหนไหมที่พ่อไม่รักษาคำพูด ? ”

“นั่นก็จริงค่ะ ! ” เจียงซานพูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุด และทำทุกอย่างที่รับปากไว้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นรถกลับกันเถอะ”

“จะกลับแล้วเหรอคะ ? ” เจียงชานถามด้วยความประหลาดใจ “พ่อจะไม่ไปเที่ยวต่อแล้วเหรอ ? ”

หลังจากที่เที่ยวมาแล้วสิบวัน เธอก็เริ่มติดใจ

จู่ ๆ เมื่อพูดแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

เมื่อเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ได้ยินว่าพวกเขากำลังจะกลับ ทั้งสองก็มีความสุขอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเจียงไห่หยางก็เริ่มกังวลขึ้นมา และถามว่า “เจ้ารอง มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ลุงรองต้องการให้ผมโทรกลับไปหาเขาภายในวันนี้”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ลุงรองกำลังตามหาแกอยู่ แสดงว่าเขาต้องมีเรื่องอะไรที่สำคัญแน่นอน ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็เร่งเร้า “แล้วมัวรออะไรอยู่ล่ะ ? รีบขึ้นรถสิ จะได้รีบกลับไป ! ”