ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1371 ไปรับพ่อตา

ตอนที่ 1371 ไปรับพ่อตา

เมื่อพูดถึงการถูกกระตุ้นให้มีลูกคนที่สอง เจียงเสี่ยวเฟิงก็ปวดหัวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

ตอนนี้เมื่อใดก็ตามที่พวกเขากลับไปที่บ้าน หวังซิ่วจวี๋ก็จะพูดว่า ‘ดูสิ พี่ชายคนโตของลูกมีลูกสามคนแล้วนะ ! ’

‘แล้วลูกล่ะ ? ’

‘พวกลูกแต่งงานกันมาเจ็ดแปดปีแล้ว แต่ยังมีแค่ถิงถิงเพียงคนเดียวอยู่เลย ! ’

‘ดูสิ ดูลูกพี่ลูกน้องของเราแต่ละคน ใครบ้างที่ไม่มีลูกมากกว่าสองคน ? ’

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจียงเสี่ยวเฟิงก็ไม่อยากกลับบ้านแล้ว

“ถ้าอย่างนั้น…” เจียงเสี่ยวเฟิงมองไปที่หลัวเจาตี้ แล้วพูดอย่างแผ่วเบาว่า “งั้นเราแค่กลับบ้านไปสองสามวันก็พอ ไม่พาแม่มาอยู่ที่นี่แล้ว”

หลัวเจาตี้กล่าวว่า “ฉันเห็นด้วยเรื่องที่เราจะกลับบ้าน อย่างไรก็ตาม เราก็กลับไปอยู่ที่นั่นได้แค่ไม่กี่วัน ไม่ว่าแม่จะพูดอะไร ก็แค่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวาก็พอ”

เจียงเสี่ยวเฟิงพยักหน้า เพราะที่ผ่านมาเขาก็ทำแบบนี้

อย่างไรก็ตาม นอกจากฟังแล้วก็ไม่อาจจะเถียงอะไรได้ หากว่าเถียงพวกเขามากเกินไป จะทำให้พวกเขาโกรธ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ดี

อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งสองจะรู้ได้อย่างไรว่าหวังซิ่วจวี๋ตัดสินใจที่จะมาอยู่กับพวกเขาที่เจี้ยนหยางแล้ว

ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาไปรับเธอมาที่นี่

……

ที่เจียงวาน

บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋

หลังจากหวังซิ่วจวี๋ทานอาหารเช้าเสร็จ เธอยังคงตื่นเต้นมาก ราวกับว่าเธอพบเป้าหมายใหม่ของเธอแล้ว เธอจึงจับมือของมู่เสี่ยวหวานแล้วพูดว่า

“พี่สะใภ้ เราไปที่เจี้ยนหยางกันเถอะ พี่ก็ควรไปอยู่ที่เจี้ยนหยางสักสองสามวัน”

มู่เสี่ยวหวานยิ้ม และพูดว่า “ชิ่วจวี๋ ฉันอยู่ที่ชิงโจวมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เมื่อเหล่าหลินกลับไปในครั้งนี้ ฉันคงต้องกลับไปกับเขา ! ”

หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างเสียดายว่า “ฉันเคยอยู่กับพี่และมีพี่อยู่ในครอบครัวของฉัน ฉันคงจะไม่ชินถ้าพี่สะใภ้กลับไป ! ”

มู่เสี่ยวหวานกล่าวว่า “ฉันรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ที่นี่ มันดีกว่าบ้านของฉันมาก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังต้องกลับไปอยู่ดี ! ”

หวังซิ่วจวี๋เองก็เข้าใจเรื่องนี้เหมือนกัน

ทุกคนจะต้องกลับบ้านของตัวเองในที่สุด

……

ทางด้านของเจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอิน พวกเขาก็มีความสุขมากเหมือนกัน

หลินเจียอินกล่าวว่า “ในที่สุดแม่ก็ยอมอ่อนข้อ ไม่งั้นฉันคงกังวลมากว่าจะอยู่ที่บ้านให้มีความสุขได้อย่างไรในอนาคต”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดังนั้น เมื่อวานผมจึงยอมแม่ไปก่อน เมื่ออารมณ์ของแม่เย็นลงแล้ว พูดนิด ๆ หน่อย ๆ แม่เขาก็เข้าใจ ! ”

หลินเจียอินเม้มริมฝีปากของเธอแล้วยิ้ม “ฉันรู้ว่าคุณทำได้ ! ”

“แน่นอน ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ดูภาคภูมิใจมาก

ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นหลินเจียอินก็ถามว่า “วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คงไม่ไป เพราะทุกอย่างจัดเตรียมไว้หมดแล้ว”

หลังจากหยุดไปชั่วขณะหนึ่ง เขาก็เสริมว่า “แต่ผมยังมีธุระที่ต้องเข้าไปในเมืองอยู่”

หลินเจียอินเข้าใจทันที และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลำบากคุณแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผมจะไปรับพ่อตาแม่ยาย ไม่มีอะไรยากเลย”

เนื่องจากหลินต้าจ้าวจะมาที่ชิงโจวในวันพรุ่งนี้ หลินต้ากั๋วและครอบครัวของหลิวอี้ถิง รวมถึงครอบครัวของหลินเจียเหวยจึงจะมาพักที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ในวันนี้

ซึ่งเจี้ยนหยางได้ให้คนมาส่งพวกเขาที่ชิงโจว

จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็จะไปรับพวกเขามาที่นี่

แน่นอนว่าเขาสามารถบอกให้คนขับรถไปรับแทนเขาได้

แต่ครั้งล่าสุดที่พวกเขาคุยโทรศัพท์กัน มันได้สร้างความประทับใจที่ไม่ดีไว้ในใจของพ่อตา เขาจึงไม่กล้าละเลย และตั้งใจจะไปรับพวกเขาด้วยตนเอง

คงจะดีที่สุดถ้าเขาสามารถแก้ไขปัญหาขณะพูดคุยกันในรถได้

ไม่อย่างนั้นถ้ามันไปถึงหูของหลินเจียอิน ชีวิตของเขาจะต้องเศร้าหมองอย่างแน่นอน

หลังจากพูดไปแบบนี้ หลินเจียอินก็กล่าวเสริม “ใช่สิ เรื่องที่ฉันคุยกับพี่เจียหงเมื่อเช้านี้ ที่เราจะมอบโรงพยาบาลให้เธอดูแล คุณคิดว่าเธอจะทำได้ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้าเธอมาได้ ผมก็คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร แต่สิ่งสำคัญคือดูว่าเธอเต็มใจที่จะมาไหม”

หลินเจียอินกล่าวว่า “เห็นได้ชัดว่าเธออยากมา แต่เธอแค่กังวลว่าลุงรองจะให้มาไหม”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คนที่โตมาในครอบครัวข้าราชการอย่างพวกเขา มักจะชอบขอความคิดเห็นจากพ่อแม่ เพราะไม่กล้าตัดสินใจเลือกชีวิตของตัวเอง”

หลินเจียอินมุ่ยปากและพูดว่า “คุณคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนคุณหรือไง แล้วคุณคิดว่าสิ่งที่คุณตัดสินใจนั้นถูกต้องทั้งหมดเหรอ”

“แน่นอน ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบออกมาด้วยความหลงตัวเอง “เพราะผมมีแผนอยู่เสมอเวลาจะทำอะไร”

หลินเจียอินยิ้มและพูดว่า “ฉันจะไม่ขอเสียเวลาเถียงกับคุณแล้ว กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “พูดมา ! ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “โครงการสร้างโรงพยาบาลมีการพูดคุยกันมานานแล้ว ไม่ว่าพี่หงจะมาหรือไม่ก็ตาม ควรจะถึงเวลาเริ่มดำเนินการได้แล้ว”

“ไม่มีปัญหา คุณเป็นคนตัดสินใจทั้งหมดอยู่แล้ว” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

หลินเจียอินกลอกตามองมาที่เขา แล้วพูดด้วยความโกรธว่า “ฉันกำลังบอกคุณแบบจริง ๆ จัง ๆ คุณช่วยจริงจังกว่านี้หน่อยได้ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบว่า “ผมก็จริงจังอยู่นี่ไง ไม่เห็นเหรอ ? ”

หลินเจียอินพูดด้วยความโกรธ “ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยจริงจังกว่านี้ได้ไหมล่ะ ? ”

“เอาล่ะ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋เลิกทำเป็นไม่ใส่ใจ และพูดว่า “อ่า ตอนนี้ผมจริงจังแล้ว ท่านประธาน เชิญคุณพูดออกมาได้เลยครับ”

หลินเจียอินโกรธเขามาก ผู้ชายคนนี้ไร้ยางอายจริง ๆ ยิ่งมองเท่าไร เขาก็ยิ่งแก่เป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์มากขึ้นทุกวัน ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนในบ้าน เธอคงจะดึงติ่งหูของผู้ชายคนนี้แล้วลากเขากลับไปที่ห้องของเธอแล้ว !

เธอไม่คิดที่จะพูดกับเขาอีก จึงพูดด้วยความโกรธ “ถ้าคุณไม่อยากได้ยินก็ลืมมันไปเถอะ คุณไปรับพ่อแม่เถอะ ฉันจะจัดการโครงการนี้เอง”

“ผมเชื่อว่าคุณจัดการได้อยู่แล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ผมไปรับพ่อแม่ในเมืองก่อนนะ ! ”

พูดจบ เขาก็ออกไปจริง ๆ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการได้ยินสิ่งที่หลินเจียอินพูด แต่เขาอยากจะปล่อยให้หลินเจียอินได้ลองจัดการเองอย่างมีสติ

เขารู้ดีว่าตราบใดที่เขาแสดงความคิดเห็น มันจะง่ายเกินไป และมันจะมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของหลินเจียอินด้วย

ดังนั้นเขาจึงไม่อยากพูดอะไรในเรื่องนี้

ส่วนเรื่องความสำเร็จของโครงการ เขาไม่กังวลเลย

ภายนอกเขาไม่พูดอะไร แต่โดยส่วนตัวเขาได้วิเคราะห์ไว้หมดแล้ว เขาจะเตรียมทุกอย่างที่ต้องเตรียมไว้ให้เธอเอง

สำหรับเรื่องเฉพาะเหล่านี้ ไว้เขาไปพูดคุยกับถานซิงซานเป็นการส่วนตัวจะดีกว่า

เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถแลนด์โรเวอร์ออกไป ไม่นานเขาก็มาถึงทางเหนือของเมืองชิงโจวบนถนนที่เชื่อมกับเจี้ยนหยาง และจอดรถรออยู่ริมถนน

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจี๊ปคันหนึ่งก็ค่อย ๆ ขับเข้ามาช้า ๆ แล้วมาจอดที่ด้านหลังของรถแลนด์โรเวอร์

ทันใดนั้น หลินต้าเหว่ย, หลิวอี้ถิง และครอบครัวของหลินเจียเหวยก็เดินลงมาจากรถ

“พ่อ ! ”

“แม่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบเข้าไปทักทายทันที

“เสี่ยวไป๋ มารอนานแล้วหรือยัง ! ” หลิวอี้ถิงถามลูกเขยด้วยรอยยิ้ม หลินต้าเหว่ยเพียงพยักหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไร

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ พ่อตาของเขายังคงโกรธอยู่แน่นอน ตอนนี้ถ้าเขาพูดกับแม่ยายคงจะดีกว่า เขามองไปที่หลิวอี้ถิงแล้วตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ผมมาที่นี่ตามการประมาณเวลาของผมนี่แหละครับ ไม่ได้รอนานอะไร”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบบุหรี่ออกมาแล้วยื่นให้หลินต้าเหว่ย

“พ่อสูบบุหรี่ก่อนเถอะครับ นั่งพักตรงนี้สักพัก แล้วค่อยออกเดินทางอีกที”

หลินต้าเหวยหยิบบุหรี่ขึ้นมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ และไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋ช่วยจุดไฟ เขาก็หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาจุดด้วยตัวเอง

เขาไม่ได้ให้โอกาสเจียงเสี่ยวไป๋ได้ทำอะไรให้เขาประทับใจเลยด้วยซ้ำ

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเพิกเฉยต่อเขาและมองไปที่หลินเจียเหวย, หานหยุนอิง และลูกสองคนของเขา หลินจื้อเสียนและหลินจื้อหลิน