ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1420 มาทำแบบนี้กันเถอะ

ตอนที่ 1420 มาทำแบบนี้กันเถอะ

หลินต้าเหว่ยได้ยินเช่นนี้จึงพูดด้วยความโกรธ “ถ้านายรู้ นายก็ควรจะบอกฉันก่อน ! ”

ชายชราต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าที่เขาจะได้กลับมาที่ชิงโจว ส่วนเขาเองก็สามารถมาอยู่กับชายชราได้เฉพาะช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อนในช่วงสี่สิบถึงห้าสิบปีหลังจากที่ชายชราได้ทิ้งเขาไว้ที่นี่ และเขาก็มีความสุขกับช่วงเวลานี้มาก

เดิมทีเขาคิดว่าชายชราคงจะสบายใจที่จะอยู่ที่นี่ และคงจะอยู่ที่นี่นานไปอีก แต่ไม่คาดคิดว่าพ่อของเขาจะต้องกลับไปที่เทียนจิงภายในไม่กี่วันที่จะถึงนี้

ดังนั้น หลังจากนี้มันคงจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีความสุขกับครอบครัวเหมือนตอนนี้ และมันไม่ง่ายเลยที่จะได้พบกันอีก

นี่เป็นเรื่องยากมากสำหรับเขาที่จะยอมรับได้ในระยะเวลาอันสั้น

ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้ เขาคงจะใช้เวลาอยู่กับชายชราให้มากกว่านี้ !

งานเป็นสิ่งสำคัญก็จริง แต่ทำเมื่อไหร่ก็ได้

บางทีเวลาที่เขาจะได้อยู่กับพ่อวัยชราอาจมีจำกัด แม้ว่าการให้เวลากับพ่อของเขาจะทำให้งานของเขาล่าช้าไป แต่เขาก็ยังเต็มใจที่จะอยู่กับพ่อวัยชราของเขาอยู่ดี

ทำไมเจียงเสี่ยวไป๋คนที่ฉลาดขนาดนี้กลับไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาบ้างเลย ?

เจียงเสี่ยวไป๋ได้เตรียมใจไว้แล้วสำหรับการถูกพ่อตาตำหนิในเรื่องนี้

เมื่อเขาตัดสินใจที่จะไม่บอกพ่อตาของเขา เขาก็คิดไว้แล้วว่าวันหนึ่งพ่อตาของเขาจะรู้และจะต้องไม่พอใจเขาอย่างแน่นอน

เขาจึงไม่ได้โต้แย้งอะไร เพียงแค่ยอมรับมันอย่างเงียบ ๆ

เป็นชายชราที่จ้องมองไปที่หลินต้าเหว่ยและพูดว่า “เอาล่ะ เรื่องนี้อย่าไปตำหนิเสี่ยวไป๋เลย เขาได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ! ”

อารมณ์ของหลินต้าเหว่ยดูจะเบาลงเล็กน้อย “เขารู้อยู่แล้วว่าพ่อจะกลับไปเมื่อไร แต่เขาไม่บอกผมเลย จะบอกว่าเขาทำสิ่งที่ถูกต้องได้อย่างไรล่ะครับ ? ”

ชายชราพูดว่า “แล้วถ้าเขาบอกแก แกจะทำอะไรได้บ้าง ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “อย่างน้อยผมก็จะได้มาอยู่กับพ่อให้มากขึ้น ผมสามารถ…”

สามารถทำอะไรได้บ้าง ? เขาไม่สามารถพูดมันออกมาได้ว่าเขาจะทำอะไรระหว่างที่อยู่กับพ่อของเขาบ้าง

ชายชราจึงพูดว่า “ฉันรู้ว่าถ้าแกรู้เรื่องที่ฉันกำลังจะกลับ แกก็จะทิ้งงานทันที ดังนั้นฉันจึงไม่บอกแก”

หลินต้าเหว่ยพูดตามความเป็นจริง “พ่อกำลังจะกลับไปแล้ว มันผิดมากเหรอครับที่ผมจะหาเวลามาอยู่กับพ่อให้มากขึ้น ? ”

ชายชราพูดว่า “เอาล่ะ ยังมีเวลาอีกสองสามวันก่อนจะถึงวันเกิดของฉัน แล้วตอนนี้พวกแกสองคนก็รู้แล้วว่าฉันจะกลับไป ! ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “งั้นวันนี้ผมจะอยู่ที่นี่กับพ่อ ! ”

ชายชราจ้องมองลูกชายของเขาและพูดออกมาว่า “จะมาอยู่กับฉันทำไมทั้งวี่ทั้งวัน แกควรเอาเวลาไปทำอย่างอื่นบ้าง ไม่ต้องห่วงฉัน ! ”

“ผมไม่สน ! ” หลินต้าเหว่ยพูดอย่างดื้อรั้น

เพราะไม่ว่าชายชราจะพูดอะไร เขาก็ไม่คิดจะกลับไปทำงาน จนกว่าชายชราจะกลับไปที่เทียนจิง

ชายชราโกรธมากจนจะเข้าไปตบหน้าผู้เป็นลูก แต่หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็ตัดสินใจลืมมันไปและพูดว่า “เอาที่แกสบายใจก็แล้วกัน ! ”

ตอนที่เขากลับไปแล้ว ไม่รู้นานแค่ไหนกว่าจะได้เจอกันอีก

เจียงเสี่ยวไป๋จึงใช้โอกาสนี้พูดออกมาว่า “คุณปู่ คุณพ่อ ในเมื่อพวกคุณทั้งคู่อยู่ที่นี่แล้ว งั้นเรามาคุยเรื่องวันเกิดของคุณปู่กันดีกว่าครับ ว่าจะจัดอย่างไร ? ”

ชายชราพูดว่า “ก็แค่ให้คนในครอบครัวเรามารวมตัวกันและกินข้าวด้วยกัน ! ไม่ต้องทำให้มันเป็นพิธีรีตองอะไรทั้งนั้น”

หลินต้าเหว่ยเห็นด้วย “ผมตามใจพ่อเลยครับ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่ผมมีความคิดอย่างหนึ่ง คุณปู่ลองฟังดูก่อนไหมครับ ? ”

ชายชราเหลือบมองเขา แล้วพูดว่า “ไหนลองบอกฉันมาสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ก็อธิบายสิ่งที่พ่อแม่ของเขาพูดก่อนหน้านี้ที่จะชวนคนทั้งหมู่บ้านมากินข้าวด้วยกันในวันเกิดของชายชรา

ปฏิกิริยาแรกของหลินต้าเหว่ยคือ “ไม่ได้ พี่ใหญ่กำลังจะมา คนทั้งหมู่บ้านจะมาได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นข่าวการมาของพี่ใหญ่ก็อาจจะแพร่กระจายออกไปได้”

ตามที่ตกลงกันไว้ การมาคราวนี้ของหลินต้าจ้าวคือต้องมาอย่างลับ ๆ

ไม่ควรที่จะให้ใครรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด

ดวงตาของชายชราเป็นประกายหลังจากที่ได้ฟัง แต่เขาก็ไม่ได้พูดในทันที หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า “ฉันคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน ! ”

หลินต้าเหว่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพูดออกมาว่า “แต่พ่อครับ …”

ชายชรายกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาพูดและกล่าวว่า “ช่วงนี้ฉันอยู่ที่เจียงวานและได้ไปมาหาสู่ผู้คนในหมู่บ้านหลายครั้ง ฉันเข้ากับคนที่นี่ได้ดี และได้บุหรี่มาจากพวกเขาเยอะมาก ดื่มชาไปหลายร้อยแก้ว กินผลไม้จากพวกเขาไปเยอะมาก แต่พอผ่านวันเกิด ฉันต้องกลับไปแล้ว คิดว่าก็คงได้เวลาเลี้ยงอาหารพวกเขาคืนแล้วเหมือนกัน ! ”

เมื่อหลินต้าเหว่ยได้ยินสิ่งที่พ่อวัยชราของเขาพูด เขาก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างสมเหตุสมผลและพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมตามใจพ่ออยู่แล้ว”

แต่เขายังคงกังวลและพูดว่า “แล้วพี่ใหญ่…”

ชายชราโบกมือ “ไม่เป็นไร เขาอาจจะยังมาไม่ถึงก็ได้ตอนที่เราเรียกคนในหมู่บ้านมาทานข้าว”

หลินต้าเหว่ยได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

ชายชรามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ได้พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ เตรียมอาหารและเครื่องดื่มไว้ให้พร้อมก็แล้วกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบอย่างมีความสุข “คุณปู่ ไม่ต้องกังวล ผมจะจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมครับ”

ชายชราพยักหน้า เขาแค่เตือนก็เท่านั้น การที่มีเจียงเสี่ยวไป๋จัดการให้ เขามั่นใจอยู่แล้วว่าต้องออกมาดี

หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับงานเลี้ยงแล้ว ชายชราก็โบกมือให้เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “คุณปู่ มีอะไรหรือเปล่าครับ ? ”

ชายชราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปนน้อยใจ “หลังจากพูดคุยกันมานานเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทำไมไม่มีใครเอาบุหรี่ออกมาให้ฉันเลย”

“โอ้ โอ้……”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาอย่างรวดเร็ว เขามอบให้ชายชราและพ่อตาของเขา จากนั้นจึงช่วยจุดไฟ

เสร็จแล้วก็จุดไฟให้ของตัวเองต่อ

ทั้งสามคนสูบบุหรี่ไปพูดคุยกันไปจนมืดค่ำ ถึงจะยอมกลับเข้าไปในบ้าน

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ชายชราและติงจงผิงก็ยังทำกิจวัตรเหมือนกับที่ผ่านมาวันแล้ววันเล่า นอกเหนือจากการออกไปเดินเล่นกับชายชราแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องทำ ซึ่งก็คือการเตรียมงานวันเกิดให้ชายชรา

ตามที่คาดไว้ หลินต้าเหว่ยไม่กลับไปเลยตั้งแต่วันที่เขากลับมาวันนั้น เขาพักอยู่ที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ ใช้เวลาเล่นไพ่และเดินเล่นกับชายชรา

แน่นอนว่าหลิวอี้ถิงก็อยู่ที่นี่ด้วย