ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1421 วันเกิดของชายชรา

ตอนที่ 1421 วันเกิดของชายชรา

เวลาผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว และในที่สุดก็มาถึงวันเกิดของชายชรา

ในวันนี้ ภายใต้การเตรียมการของเจียงเสี่ยวไป๋ ตระกูลหลินได้เดินทางมาที่เจียงวานอย่างเงียบ ๆ ซึ่งก็เป็นดังที่ชายชราพูด คนอื่นมากันหมดแล้วตอนนี้ ยกเว้นก็แค่หลินต้าจ้าวที่ยังมาไม่ถึง

เจียงเสี่ยวไป๋ขอให้บริกรและพ่อครัวจากร้านอาหารของเขามาช่วยงานที่นี่ รวมถึงคนรับใช้ที่บ้านของเขาด้วย ทำให้งานเลี้ยงในครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่น

ตอนเย็น อาหารก็พร้อมแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้เดินตามบ้านแต่ละหลังในเจียงวาน เพื่อเชิญชาวบ้านมาทานข้าวที่บ้านของเขา

“พี่หยวนชาง วันนี้เป็นวันเกิดของคุณปู่ผม ผมของเชิญพี่และทุกคนในบ้านไปทานอาหารเย็นที่บ้านของผมด้วยกัน ตอนนี้อาหารพร้อมแล้ว รีบมานะครับ ! ”

“อ่า เป็นวันเกิดตาเฒ่างั้นหรือ ! ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรไว้เลย ! ”

“ไม่ ไม่ ไม่ แค่ไปกินข้าวก็พอ ไปกันทุกคนเลยนะครับ จะได้มีชีวิตชีวา ! ”

“ฉันละอายใจจริง ๆ ที่ไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาเลย ! ”

“หยุดพูดเถอะ รีบไปเตรียมตัวจะได้แล้ว ! ”

“โอเค โอเค ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ ! ”

……

“ซื่อหยุน ชายชราจัดงานวันเกิดในวันนี้ และยังเลี้ยงอาหารหลายโต๊ะเลย รีบมาที่บ้านของฉันนะ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว ! ”

“เอ่อ เป็นวันเกิดชายชราอย่างนั้นเหรอ ฉันเพิ่งรู้ แต่ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย”

“จะเตรียมอะไรอีกล่ะ รีบไปนะ ! จำไว้ว่าต้องมาทั้งครอบครัวด้วย เตรียมตัวเสร็จก็รีบไปนะ ! ”

……

“ป้าหู ผู้เฒ่า…”

“ผู้เฒ่าอายุเท่าไหร่ ? ”

“อายุร้อยปีอย่างนั้นเหรอ ! ”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันต้องไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดชายชราแล้วล่ะ ! ”

“รีบไปนะ ตอนนี้ที่บ้านของผมจัดโต๊ะไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ไม่ต้องเอาอะไรติดตัวไป ! ”

……

“พี่เหลียง วันนี้เป็นวันเกิดของผู้เฒ่า…”

“……”

……

“ลุงถาน…”

……

ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋แยกย้ายกันออกไปเชิญชาวบ้านให้มาร่วมงานวันเกิดของชายชรา พวกเขาตะโกนตามบ้านต่าง ๆ ทีละหลังว่าให้มาที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋

ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของเฉินหยวนชางและเถียนเจียอิง ครอบครัวของเฉินหยวนเซิ่ง ครอบครัวของหยางฉางฮุ่ยและหยางซื่อหยุน ครอบครัวของหูฉางจวินและครอบครัวของหูฉางปิงต่างก็รีบมาที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋

คนที่มาส่วนใหญ่เป็นคนแก่และเด็ก โดยมีคนวัยกลางคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ส่วนคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ต่างก็เข้าไปทำงานในเมืองกันทั้งนั้น ไม่มีใครอยู่ที่บ้าน

ในเจียงวานมีมากกว่าร้อยครัวเรือน แต่มีชาวบ้านเพียงสองถึงสามร้อยคนเท่านั้นที่มาที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ในวันนี้

นอกจากคนหลายสิบคนจากตระกูลหลินแล้ว ที่เหลือก็เป็นชาวบ้านที่มาร่วมงาน ซึ่งก็มากพอกับงานแต่งงานเลยก็ว่าได้

จู่ ๆ บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

“ผู้เฒ่า ฉันขอให้ท้องฟ้าอวยพรอันประเสริฐและขอให้ดวงดาวส่องสว่างนำทางชีวิตคุณ ขอให้คุณอายุยืนยาว ! ”

“ผู้เฒ่า ขอให้คุณเจอแค่ความโชคดี ! ”

“ผู้เฒ่า ฉันขอให้อายุครบ 100 ปีของคุณมีแต่เรื่องดี ๆ และขออวยพรให้คุณมีอายุยืนยาว ! ”

“ผู้เฒ่า สุขสันต์วันเกิดนะ ! ”

“ผู้เฒ่า ขอให้คุณมีความสุขในวันเกิดนะ ! ”

“ผู้เฒ่า ฉันเพิ่งรู้ ไม่เช่นนั้นฉันคงจะเอาลูกท้ออายุยืนมาให้คุณด้วยมือของฉันเองอย่างแน่นอน ! ”

“ผู้เฒ่า คุณควรบอกเราล่วงหน้าว่าวันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 100 ปีของคุณ ! ”

“ผู้เฒ่า…”

“……”

ผู้คนจากเจียงวานมารวมงานกันหมด ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง คนแก่หรือเด็ก พวกเขาล้วนอวยพรวันเกิดให้กับชายชราด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจ

ชายชรายิ้มไม่หุบขณะตอบรับคำอวยพรวันเกิดของผู้คนในเจียงวานทีละคน

เจียงไห่เทียนจับมือชายชราแล้วพูดว่า “ผู้เฒ่า ผมเล่นไพ่กับคุณทุกวันและเราก็อยู่ทีมเดียวกันด้วย แต่คุณไม่ได้บอกผมล่วงหน้าเลยว่าวันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 100 ปีของคุณ ผมก็เลยไม่ได้เตรียมของอะไรมาให้เลย ! ”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณเตรียมอะไรมาเลย เพราะเสี่ยวไป๋ได้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ! ”

เจียงไห่เทียนกล่าวว่า “สิ่งที่เขาเตรียมคือสิ่งที่ควรเตรียมไว้อยู่แล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันควรจะเตรียมของขวัญมาให้คุณด้วย ! ”

ชายชรายิ้มและพูดว่า “ระหว่างเรามันเหนียวแน่นมาก ไม่จำเป็นต้องให้สิ่งของอะไรหรอก แค่เล่นไพ่นกกระจอกกับฉันสักสองสามครั้งทุกวันที่ฉันอยู่ที่นี่ แค่นี้มันก็ดีกว่าสิ่งอื่นใดแล้ว”

เจียงไห่เทียนยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ตราบใดที่คุณอยากเล่น ฉันก็จะเล่นเป็นเพื่อนคุณได้ทุกเมื่อ ! ”

“ดีเลย ! ” ชายชราพูดด้วยรอยยิ้ม “ถือว่าเราได้ตกลงกันไว้แล้วนะ ! ”

เจียงไห่โปกล่าวว่า “ผู้เฒ่า ถ้าคุณไม่เรียกฉันมาร่วมฉลองวันเกิดอายุครบ 100 ปีของคุณ ฉันก็จะไม่มาเล่นไพ่เป็นเพื่อนคุณอีก ! ”

ชายชรายิ้มและพูดว่า “ฉันจะลืมคุณไปได้อย่างไร หากคุณหายไปก็เท่ากับว่าขาดขา ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะหมดสนุกกันเลย ! ”

เจียงไห่โปหัวเราะออกมา

มีคนมากมายมาอวยพรวันเกิดให้กับชายชรา เจียงไห่เทียนและเจียงไห่โปไม่สามารถพูดคุยกับชายชรานานกว่านี้ได้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นคนอื่นมา พวกเขาก็ได้เดินออกไปก่อน

ประจวบเหมาะกับที่เห็นเจียงไห่หยางเดินมาพอดี

ทั้งสองจึงได้เดินไปหาเขา

เมื่อมองดูเจียงไห่หยาง ทั้งคู่ก็มีดวงตาที่ขุ่นเคืองเล็กน้อย

เจียงไห่เทียนกล่าวว่า “เจ้ารอง อะไรกัน วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 100 ปีของผู้เฒ่าแท้ ๆ ทำไมไม่บอกอะไรกับลุงบ้างเลย”

เจียงไห่โปยังกล่าวอีกว่า “ใช่ พี่รอง พี่ใหญ่และฉันไม่ใช่คนนอก การที่พี่ไม่บอกอะไรเราเลย พี่เห็นไหมว่าเราไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย ! ”

เจียงไห่หยางกล่าวขอโทษออกมา “พี่ใหญ่ เจ้าสาม ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากบอก แต่ชายชราขอฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าไม่ให้ฉันบอกใครเลย”

เขาชี้ไปที่ฝูงชนในห้องโถง และกล่าวว่า “มันก็จริงที่ฉันเป็นต้นคิดว่าให้เชิญชาวบ้านมาร่วมงานฉลอง แต่ฉันก็เพิ่งบอกพวกเขาวันนี้เหมือนกัน ! ”

เจียงไห่เทียนยิ้มและพูดว่า”ถือว่าเป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะได้มีชีวิตชีวา ! ”

เจียงไห่โปกล่าวว่า “พูดถึงเรื่องนี้ ไม่มีใครในเจียงวานที่เคยฉลองวันเกิดอายุครบ 100 ปีมาก่อนเลย วันนี้ ถือว่าชายชราเป็นคนแรก”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ใช่ไง แล้วชายชราเป็นใคร ? คิดเหรอว่าเขาจะสนใจของขวัญจากชาวบ้านธรรมดาแบบเรา ? เขาแค่อยากให้ทุกคนมาร่วมสนุกก็เท่านั้น”

เจียงไห่เทียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็มาสนุกกันให้เต็มที่เถอะ ! ”