ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 162 :คืนนี้ไม่กลับไปที่บ้านเก่า

    ตอนที่ 162 :คืนนี้ไม่กลับไปที่บ้านเก่า

    เจียงเสี่ยวไป๋หันหลังเดินออกไปข้างนอก ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็นเขา

    เห็นได้ชัดว่าละครโทรทัศน์มีความน่าดึงดูดขนาดไหน

    “ต่อไปคงมีคนมาที่บ้านวันละหลายคนแน่นอน”

    เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเหยเก แล้วเดินไปที่บ้านหลังเก่า

    ตอนนี้กลับไปทำอาหารให้ภรรยาและลูกสาวของเขาก่อนดีกว่า

    นี่เป็นครั้งแรกที่ภรรยาและลูกสาวของเขาได้ดูละครโทรทัศน์ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้พวกเธอแขวนท้องหิวเด็ดขาด !

    ส่วนคนอื่นที่มานั่งดูละครโทรทัศน์อยู่เต็มลานบ้าน เขาไม่สนว่าคนพวกนั้นจะกินข้าวมาแล้วหรือยัง

    “ทำไมถึงกลับมาคนเดียวล่ะ”

    ทันทีที่เขาเดินไปที่ลานบ้าน เจียงไห่หยางก็เดินเข้ามาถามอย่างใจเย็น

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เจียอินและชานชานอยู่ที่บ้านหลังใหม่ครับ”

    เจียงไห่หยางพยักหน้าและพูดว่า “บ้านหลังใหม่ของแกพร้อมเข้าอยู่แล้ว ว่าแต่แกวางแผนจะย้ายเข้าเมื่อไหร่ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมกำลังจะปรึกษาเรื่องนี้กับพ่ออยู่พอดี พ่ออยากย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ด้วยกันเมื่อไหร่ครับ ? ”

    เจียงไห่หยางผงะเล็กน้อย และพูดว่า “นั่นเป็นบ้านใหม่ที่แกสร้างนะ จะให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่ด้วยทำไม ? ”

    อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกสนใจข้อเสนอของเจียงเสี่ยวไป๋

    แม้ว่าเขาและเจียงเสี่ยวไป๋จะเป็นพ่อลูกกัน แต่พวกเขาก็แยกกันอยู่นานแล้ว ตามธรรมเนียมในชนบท มันไม่เหมาะสมสำหรับเขาที่จะย้ายไปอยู่บ้านใหม่ของเจียงเสี่ยวไป๋ เพราะบางทีอาจมีคนนินทาลับหลังเขาอยู่ก็ได้

    เขาเป็นคนรักษาหน้าตัวเองเสียด้วยสิ !

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกได้ถึงความกังวลของเจียงไห่หยาง จึงพูดว่า “พ่อ ผมสร้างบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เพราะอยากอยู่กับครอบครัวเราทั้งครอบครัว ถ้าพ่อและน้อง ๆ ไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ที่ผมทำมามันคงเปล่าประโยชน์ ! ”

    เจียงไห่หยางยังคงลังเลและพูดว่า “ครอบครัวใหญ่ของเรามีคนมากเกินไป อีกอย่างเสี่ยวเฟิงก็แต่งงานแล้ว เพียงแต่พวกเขายังไม่ได้แยกบ้านอยู่ …… ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เสี่ยวเฟิงก็เป็นน้องชายของผมเหมือนกัน บ้านใหญ่โตขนาดนี้ ให้ครอบครัวใหญ่มาอยู่ร่วมกันไม่ดีตรงไหน ? ”

    เจียงไห่หยางเงียบไปสักพัก เขายังไม่ตอบตกลงที่จะย้ายไปทันที เพียงบอกว่าจะหารือกับเจียงเสี่ยวเฟิงก่อนเท่านั้น

    ซึ่งเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้

    จริงอยู่ที่เขาคิดว่าการให้ครอบครัวใหญ่มาอยู่ร่วมกันเป็นเรื่องดี แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเจียงเสี่ยวเฟิงด้วย

    ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืด เจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มทำอาหารเย็น

    เขาต้องนำอาหารเย็นไปให้หลินเจียอินและเจียงชานที่บ้านหลังใหม่ เขาจึงทำเมนูง่าย ๆ โดยใช้หมูสามชั้นที่เขานำกลับมาทำข้าวผัดหมูพะโล้ ผัดกวางตุ้งใส่เต้าหู้ แล้วบรรจุอาหารสองชามไว้ด้วยกัน จากนั้นยกใส่ตะกร้าและออกจากบ้านหลังเก่าไป

    เมื่อเขามาถึงลานบ้านหลังใหม่ เขาก็พบว่ามีผู้คนมาดูละครโทรทัศน์มากขึ้น สนามหญ้านั้นเนืองแน่นไปด้วยผู้ใหญ่และเด็ก แทบจะเดินผ่านเข้าไปไม่ได้

    สถานการณ์นี้ไม่ต่างจากการฉายภาพยนตร์กลางแปลงในชนบทเลย !

    สงสารเขาที่เป็นเจ้าของบ้าน หากต้องการเข้าไปในบ้านตัวเองต้องค่อย ๆ แทรกผู้คนที่กำลังนั่งดูละครทีละคน !

    ในเวลานี้ ละครเรื่องจอมคนผงาดโลกที่ฉายไปก่อนหน้านี้จบแล้ว หลังจากเป็นรายงานข่าว ละครเรื่องถัดไปก็คือ Tiger Hill Trail

    “เมียจ๋า ได้เวลากินข้าวแล้ว ! ”

    หลังจากที่เขาแทรกผู้คนเข้าไปข้าง ๆ หลินเจียอินได้ในที่สุด เจียงเสี่ยวไป๋ก็สะกิดไหล่เธอแล้วกระซิบข้างหูเธอ

    อ่า ?

    ในขณะนั้นเองที่ หลินเจียอินละสายตาจากละครโทรทัศน์ และพูดอย่างเชื่องช้าว่า “คุณกลับไปทำอาหารมาแล้วหรือ ? ”

    เมื่อข่าวออกอากาศก่อนหน้านี้ เธอสังเกตเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้อยู่ที่สนามหญ้า และคิดว่าเขาไปที่ห้องแล้ว เธอจึงไม่ได้สนใจอีก

    ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับไปทำอาหารที่บ้านมา

    จากนั้น เธอก็รู้สึกตื้นตันใจต่อสามีของเธอมาก

    เขาไม่ได้อยู่ดูละคร แต่กลับบ้านไปทำอาหารและเอามาให้เธอ สามีคนนี้ปฏิบัติต่อเธอดีมาก !

    หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋เรียกหลินเจียอินแล้ว เขาก็ไปเรียกเจียงชานด้วย

    เจียงชานไม่ได้อยู่กับหลินเจียอิน เธออยู่ด้านหน้าพร้อมกับกลุ่มเด็ก ๆ ในเจียงวาน หูหย่งและเด็กคนอื่นที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอราวกับดวงดาวที่อยู่ล้อมรอบดวงจันทร์

    เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปข้าง ๆ เธอ “ชานชาน ออกมาหาพ่อก่อน”

    เจียงชานกำลังดูละครโทรทัศน์อย่างใจจดใจจ่อ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋เรียก

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสะกิดเธอ หนูน้อยหันมาเห็นผู้เป็นพ่อจึงพูดด้วยความดีใจว่า “ป่าป๊า ละครสนุกมากเลย”

    เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับกุมขมับตัวเอง

    ที่นี่มีเด็กมากเกินไป หากเรียกลูกสาวกินข้าวต่อหน้าเด็กคนอื่นแบบนี้คงไม่ดีนัก ดังนั้น เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดอีกครั้งว่า “มา ลูกออกมาหาพ่อหน่อยสิ”

    “อ้อ ! ”

    เจียงชานตอบกลับอย่างไม่เต็มใจ และตามเจียงเสี่ยวไป๋ออกมาจากฝูงชน

    “ป่าป๊า เรียกหนูมาทำอะไรคะ ? ”

    “หนูยังดูโทรทัศน์อยู่เลย ! ”

    เจ้าตัวเล็กพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

    เจียงเสี่ยวไป๋พาเธอไปที่ห้องโถงด้านข้างแล้วพูดว่า “ไปกินข้าวก่อน กินเสร็จค่อยกลับไปดูโทรทัศน์”

    “อ๊ะ หนูลืมไปว่าหนูยังไม่ได้กินข้าว ! ” เจ้าตัวเล็กอุทาน ตอนนี้เธอเพิ่งรู้สึกหิว

    ทั้งสองเข้าไปในห้องโถงด้านข้าง หลินเจียอินที่นั่งอยู่ด้านในกำลังเริ่มกินข้าวแล้ว

    เธอยังไม่เคยกินข้าวผัดหมูพะโล้มาก่อน

    เธอไม่คิดว่าหมูพะโล้ที่เธอขายจะอร่อยขนาดนี้เมื่อทำเป็นข้าวผัด

    “หม่าม๊า หม่าม๊ากินอะไรอยู่หรือ ? ”

    เมื่อเห็นว่าหลินเจียอินกินอย่างเอร็ดอร่อย เจ้าตัวเล็กจึงวิ่งไปถาม

    เจียงเสี่ยวไป๋หยิบข้าวผัดหมูพะโล้อีกชามออกมาจากตะกร้า เขาเปิดจานที่อยู่ด้านบนของชามแล้วส่งให้ลูกสาวของเขา “นี่คือข้าวผัดหมูพะโล้ รีบกินเร็วเข้า ก่อนที่มันจะเย็นแล้วไม่อร่อย ! ”

    “ขอบคุณค่ะป่าป๊า ! ”

    เจียงชานถือชามและพูดอย่างมีความสุข

    หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบช้อนขึ้นมากินเต็มคำ แล้วกลืนลงคอเหมือนแมวตะกละที่หิวโหยมานาน

    “กินช้า ๆ ไม่มีใครแย่งหนูกินหรอก ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วพูดด้วยกลัวว่าลูกสาวของเขาจะสำลัก เขาอดคิดไม่ได้ว่าที่จริงเขาควรทำซุปมาด้วย

    เจียงชานพูดทั้งที่ข้าวยังเต็มปากว่า “หนูจะกินให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้ไปดูโทรทัศน์ต่อ”

    พอนึกถึงละคร ตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ป่าป๊า หนูขอเอาข้าวไปกินด้วยระหว่างดูละครได้ไหมคะ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ชานชาน ตรงนั้นมีหลายคนที่ไม่ได้กินข้าวมา หากหนูนั่งกินข้าวอยู่ที่นั่นคนเดียว มันสุภาพไหม ? ”

    เจ้าตัวเล็กเอียงหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แต่หนูอยากกินไปด้วยดูไปด้วยจริง ๆ นะ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “แต่นี่มันดูไม่ดีใช่ไหม ? ”

    เจียงชานพยักหน้า “ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีมารยาทค่ะ เพราะหูหย่งและคนอื่นคงจะหิวแน่นอนค่ะ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ดังนั้นเราจึงไม่สามารถเอาความสุขของเราอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นได้ ในขณะเดียวกัน

    เราต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมความปรารถนาของเรา กินเมื่อถึงเวลากิน อย่ามัวสนใจแต่จะดูละครจนลืมเรื่องที่ควรทำไปทั้งหมด”

    “เข้าใจแล้วค่ะ ! ”

    เจ้าตัวเล็กพูดขณะกินข้าวผัดหมูพะโล้ว่า “หนูจะกินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปดูโทรทัศน์ ดังนั้นมันจะไม่ส่งผลกระทบต่อหูหย่งและคนอื่นแน่นอน”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ลูกสาวของเขาอาจไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้มากนัก

    แต่เพราะลูกสาวของเขายังเด็กอยู่ สิ่งเหล่านี้สามารถค่อย ๆ บอกเธอได้ เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็จะเข้าใจสิ่งเหล่านี้ที่เขาบอกได้เอง

    ไม่นานนัก เจ้าตัวเล็กก็กินอาหารเสร็จ เธอทิ้งชามและตะเกียบแล้วไปดูโทรทัศน์ต่อ

    หลังจากที่หลินเจียอินกินเสร็จ เธอก็พูดว่า “วันนี้ดูเหมือนเราจะยังย้ายเข้าบ้านหลังใหม่ไม่ได้ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การย้ายเข้าบ้านหลังใหม่เป็นเพียงพิธีการเท่านั้น ตอนนี้เรามีข้าวของเครื่องใช้ครบทุกอย่างในบ้าน สามารถเข้าอยู่เลยก็ยังได้”

    หลินเจียอินยังตั้งตารอที่จะย้ายเข้าอยู่บ้านหลังใหม่โดยเร็ว เธอพูดว่า “งั้นคืนนี้เราไม่กลับไปที่บ้านหลังเก่า แต่เราจะอยู่ที่นี่ดีไหม ? ”