ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 163 :ถึงเวลาที่ลูกสาวต้องนอนแยกห้อง

    ตอนที่ 163 :ถึงเวลาที่ลูกสาวต้องนอนแยกห้อง

    

    ตกดึก เวลา 22.00 น.

    

    สถานีโทรทัศน์หยุดออกอากาศตรงเวลา หน้าจอโทรทัศน์ได้กลายเป็นภาพคลื่นสัญญาณอีกครั้ง

    

    “ทำไมหน้าจอโทรทัศน์ดับไปแล้วล่ะ ? ”

    

    “ใช่ กำลังดูเพลิน ๆ เลย ! ”

    

    “ละครสนุกมากเลย ฉันอยากดูทุกวันแล้วสิ”

    

    “ถ้าอย่างนั้นเรามาที่นี่ทุกวันดีไหม เจียงเสี่ยวไป๋จะได้เปิดละครให้เราดูทุกวันเลย ! ”

    

    “เสี่ยวไป๋ ฉันกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ฉันจะมาดูละครอีก”

    

    “พี่เสี่ยวไป๋ พรุ่งนี้ฉันจะมาด้วย”

    

    “……”

    

    เมื่อละครจบ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปท่ามกลางเสียงทักทายของชาวบ้าน

    

    ในที่สุด ชาวบ้านก็กลับไปกันเสียที

    

    เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

    

    วันแรกของการย้ายเข้าบ้านหลังใหม่อย่างกับเป็นวันเปิดโรงภาพยนตร์อย่างไรอย่างนั้น ทำให้เขาถึงกับยิ้มอย่างขมขื่น

    

    “ป่าป๊า เรายังไม่กลับบ้านหรือคะ ? ”

    

    เมื่อเห็นว่าทุกคนกลับไปแล้ว หนูน้อยจึงถาม

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาลูบแก้มของเธอแล้วพูดว่า “เด็กน้อย ที่นี่ก็บ้านของเราเหมือนกัน”

    

    “ใช่แล้ว ที่นี่คือบ้านใหม่ของเรา ! ”

    

    ดูเหมือนว่าหนูน้อยจะจำได้ เธอจึงพูดอย่างมีความสุขทันที

    

    “ป่าป๊าคะ คืนนี้เราจะนอนที่บ้านหลังใหม่กันใช่ไหม ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “หนูอยากนอนที่นี่ไหม ? ”

    

    “อยากค่ะ ! ”

    

    หนูน้อยพูดอย่างไม่ลังเล

    

    “งั้นคืนนี้เราจะค้างที่นี่ ! ”

    

    “ว้าว เยี่ยมเลย ได้นอนที่บ้านหลังใหม่แล้ว ! ” หนูน้อยกระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้นและโห่ร้องอย่างมีความสุข

    

    บ้านหลังใหม่ที่เจียงเสี่ยวไป๋สร้างขึ้นนั้นมีรูปแบบของเรือนสี่ประสานที่มีทางเข้าสามทาง มีห้องเล็กห้องใหญ่รวมกันกว่า 64 ห้อง

    

    มีห้องเยอะขนาดนี้ แต่เวลาเขาร่างแปลนบ้านออกมา แม้ว่าเขาจะวางแปลนบ้านตามแปลนของเรือนสี่ประสาน แต่ตัวห้องต่าง ๆ และการใช้งานกลับออกแบบตามแนวคิดบ้านสมัยใหม่และผสมผสานความต้องการที่แท้จริงของที่อยู่อาศัยในชนบท มีทั้งห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนอน ห้องพักแขก ห้องเพื่อความบันเทิง ห้องอ่านหนังสือ ห้องปิ้งย่าง ห้องวางถังดับเพลิง เป็นต้น

    

    ในบ้านหลังใหม่ของเขามีห้องครัวสองประเภท

    

    ประเภทหนึ่งคือห้องครัวทันสมัย เขาวางแผนที่จะใช้เตาแก๊สเป็นหลัก และอีกห้องคือครัวแบบดั้งเดิมในชนบทที่ใช้ไม้ฟืน

    

    สำหรับวิธีจัดการกับแก๊สได้อยู่ในแผนของเขาแล้ว

    

    ในระหว่างช่วงสร้างบ้าน เขาสร้างถังบำบัดน้ำเสียและถังก๊าซชีวภาพ รอให้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านใหม่แล้วก็จะมีมูลสำหรับนำมาหมักเป็นก๊าซธรรมชาติ และเขาก็จะบรรจุก๊าซใส่ถังแล้วนำไปใช้ในครัว

    

    สำหรับห้องน้ำนั้น ไม่ใช่มีแค่ห้องนอนใหญ่ที่มีห้องน้ำแยกเป็นแบบส่วนตัว แต่ยังมีห้องน้ำสาธารณะและอ่างล้างหน้าหลายห้องแยกเป็นสัดส่วน อย่างไรก็ตาม สิ่งปฏิกูลจะถูกระบายไปยังถังบำบัดน้ำเสียผ่านท่อ ซึ่งไม่เหม็นเท่ากับห้องส้วมหลุมในชนบทปัจจุบัน

    

    แน่นอนว่าเมื่อคำนึงถึงพฤติกรรมการใช้ส้วมของชาวบ้านในชนบทแล้ว เขายังคงใช้ส้วมนั่งยองแทนโถส้วม

    

    ยกเว้นในห้องนอนของเขาเอง

    

    ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในปี 1983 ห้องน้ำจะไม่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงเหมือนคนในยุคสมัยใหม่ แต่เขาก็ยังรู้สึกสบายกว่านั่งยอง

    

    “ชานชาน ให้หม่าม๊าพาไปอาบน้ำ ! ”

    

    ในห้องนอนใหญ่มีอ่างอาบน้ำและฝักบัว หลังจากสอนหลินเจียอินถึงวิธีการใช้แล้ว เขาก็เรียกลูกสาวของเขาให้ไปอาบน้ำ

    

    “ค่ะ ไปอาบน้ำดีกว่า ! ”

    

    หนูน้อยเดินตามหม่าม๊าของเธอเข้าห้องน้ำอย่างมีความสุข

    

    ทันทีที่เธอเข้าไป ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ว้าว… ฟองเยอะมาก ! ”

    

    หลินเจียอินเองก็ไม่ได้พูดอะไร ที่จริงแล้วเจียงเสี่ยวไป๋ได้บอกเธอก่อนแล้วว่านี่คืออ่างอาบน้ำฟองสบู่

    

    น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่เต็มไปด้วยฟองสบู่และมีกลิ่นหอมคล้ายน้ำนม

    

    การอาบน้ำแบบนี้เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่เธอไม่เคยมีมาก่อน

    

    แม่และลูกสาวสนุกสนานกันมากในอ่างอาบน้ำ

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เดินเล่นคนเดียวในลานบ้าน เขาไม่รู้ว่าควรมีความสุขหรือผิดหวังดี

    

    เขาอยากลงอ่างกับหลินเจียอินด้วย !

    

    อย่างไรก็ตาม ครั้งแรกที่เขาย้ายเข้าบ้านหลังใหม่ เขาก็อยากให้ภรรยาและลูกสาวของเขาสนุกสนานไปกับมัน

    

    เขายังไม่รีบ เพราะโอกาสหน้ายังมีเสมอ

    

    ตอนนี้ลูกสาวของเขาโตขึ้นและการย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ก็มีห้องที่ออกแบบเป็นพิเศษสำหรับเธอ ถึงเวลาที่เธอต้องนอนแยกห้องกับพ่อแม่แล้ว

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กำลังคิดว่าจะบอกเจียงชานอย่างไรดี

    

    เขาจะต้องคุยเรื่องการแยกห้องกับลูกสาวของเขา และคืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่วิเศษสำหรับเขาและภรรยา เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะตั้งตารอมัน

    

    “ป่าป๊า อาบน้ำฟองสบู่สนุกมาก แถมอาบเสร็จแล้วยังตัวหอมอีกด้วย”

    

    เจียงชานออกมาจากห้องอาบน้ำแล้วพูดอย่างมีความสุข

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ลูกสาวของเขามักจะมีความสุขกับทุกสิ่งที่เขาทำ แค่นี้ก็คุ้มค่าสำหรับเขาแล้ว

    

    “ชานชาน ป่าป๊าจะพาหนูไปดูห้อง ! ”

    

    หนูน้อยผงะไปเล็กน้อย “ตกลง ! ”

    

    การมีห้องเป็นของตัวเองเป็นเรื่องน่ายินดีเสมอ

    

    แต่หนูน้อยยังไร้เดียงสาเกินไปจนไม่รู้ว่าป่าป๊าอยากแยกเธอไปนอนคนเดียวอีกห้องหนึ่ง

    

    ห้องของเจียงชานอยู่ติดกับห้องนอนใหญ่ ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น มีเตียงขนาด 1.2 เมตรคลุมด้วยมุ้งสีขาว ผ้านวมใยไหมเนื้อนุ่มถูกเลือกมาเป็นพิเศษโดยเจียงเสี่ยวไป๋

    

    เพียงแต่ว่ารูปแบบของทุกสิ่งทุกอย่างในยุคนี้ค่อนข้างล้าสมัยและไม่มีผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบมาเพื่อเด็กโดยเฉพาะ

    

    ถัดจากหมอนบนเตียง เจียงเสี่ยวไป๋ยังวางตุ๊กตาตัวใหญ่และตัวเล็กสีชมพูน่ารักที่ข้างหมอนอีกด้วย

    

    “ว้าว ! ”

    

    “นี่คือห้องของหนูหรือ ? ”

    

    “สวยมาก ! ” หนูน้อยพูดอย่างตื่นเต้น

    

    เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขาชอบมัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งและพูดว่า “ชานชาน หนูชอบที่นี่ ดังนั้นตั้งแต่นี้ไป หนูจะได้นอนในห้องของหนูเอง โอเคไหม ? ”

    

    “ค่ะ ! ”

    

    หนูน้อยตอบตกลงด้วยความยินดี

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ เดิมทีเขาคิดว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่จะโน้มน้าวลูกสาวของเขาให้นอนคนเดียว แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะง่ายขนาดนี้

    

    “ชานชานเก่งมาก ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ชื่นชมหนูน้อยอย่างดีอกดีใจ

    

    โดยไม่คาดคิดว่า ประโยคถัดไปของหนูน้อยจะทำลายความดีใจก่อนหน้าของเขาไปทั้งหมด

    

    “ถ้าอย่างนั้น ป่าป๊ากับหม่าม๊าก็นอนกับหนูด้วย”

    

    “แต่เตียงของหนูเล็กไปหน่อย นอนทั้งสามคนไม่ได้ ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กุมขมับ

    

    ลูกสาวพ่อ ที่แท้ที่เธอบอกว่าจะนอนห้องของตัวเองก็เพราะต้องการให้เขากับภรรยามานอนด้วย

    

    คำโน้มน้าวของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ไม่ได้ผลเลย !

    

    เธอไม่เข้าใจความพยายามอันอุตสาหะของป่าป๊าเลย !

    

    “ชานชาน ตอนนี้หนูอายุ 5 ขวบแล้ว หนูโตขึ้นแล้ว หนูต้องเรียนรู้ที่จะนอนคนเดียว”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสอนหนูน้อยอย่างตรงไปตรงมา

    

    “แต่หนูยังนอนคนเดียวไม่เป็น”

    

    หนูน้อยพูดอย่างมั่นใจ รูปร่างหน้าตาที่น่ารักของเธอทำให้เจียงเสี่ยวไป๋หมดหนทางที่จะพูดต่อ เขาเกิดความเอ็นดูเธอขึ้นมาทันที

    

    เฮ้อหยา เขาไม่สามารถทำอะไรกับลูกสาวของเขาได้จริง ๆ

    

    ให้แม่ของเธอโน้มน้าวเธอแล้วกัน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปที่ห้องนอนใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์ ในเวลานี้หลินเจียอินกำลังเป่าผมอยู่หน้ากระจก ชุดนอนที่เพิ่งซื้อมานั้นนุ่มและโปร่ง อีกทั้งท่าทางของเธอก็แสดงให้เห็นรูปร่างที่สง่างามของเธออย่างสมบูรณ์แบบ รูปร่างที่งดงามนั้นทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ร้อนรุ่มไปทั้งตัว

    

    เรื่องนี้ใครจะทนได้ ?

    

    ร้อนแรงยิ่งกว่าฉากสาวอาบน้ำซะอีก !

    

    อย่างไรก็ตาม จนกว่าลูกสาวของเขาจะตกลงไปนอนคนเดียว แม้ว่าเขาจะมีอารมณ์ร่วมรักกับภรรยาของเขามากแค่ไหน ก็ได้แต่ฝันถึงมันเท่านั้น

    

    เฮ้อ……

    

    เจียงเสี่ยวไป๋สูดอากาศร้อนเหมือนหินหนืด สงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนของเขาให้สงบลง แล้วรีบเดินปรี่เข้าไปพูดกับเธอว่า “เมียจ๋า ให้ผมเป่าผมให้คุณดีกว่า”

    

    ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบเครื่องเป่าผมและหวีในมือของหลินเจียอินมา หวียาวไปตามเส้นผมสลวยของหลินเจียอิน เขาสะบัดมันเบา ๆ เพื่อให้ผมฟู จากนั้นจึงหมุนเครื่องเป่าผมไปมาและใช้หวีสางผมให้เธอเบา ๆ

    

    “หลังจากสระผมแล้ว อย่าเพิ่งรีบเป่าให้ผมแห้ง ไม่งั้นผมของคุณจะหลุดร่วงได้ง่าย ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดขณะเป่าไดร์

    

    การเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนแต่มีทักษะของเขาทำให้หลินเจียอินเขินจนต้องค่อย ๆ เบือนหน้ามองไปทางอื่น

    

    เขาเป่าผมและหวีผมได้เชี่ยวชาญมาก !

    

    เธอคิดอยู่ในใจและสับสนเล็กน้อยว่าผู้ชายจะเป่าผมได้อย่างเชี่ยวชาญขนาดนี้ได้อย่างไร ?

    

    หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขา

    

    “เมื่อก่อนฉันสระผมเสร็จแล้วเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้บนศีรษะ มันก็ไม่เสียไม่ใช่หรือ ? ”

    

    จากนั้น เธอก็พูดต่อ “ผมร่วงแค่ไม่กี่เส้น ไม่ถือว่าผมเสียหรอก ! ”

    

    ก่อนที่จะแต่งงานกับเจียงเสี่ยวไป๋ เธอเคยใช้เครื่องเป่าผมที่บ้าน แต่หลังจากแต่งงาน เธอก็ไม่ได้ใช้เครื่องเป่าผมอีกเลย ตอนนี้เธอกลับมาใช้เครื่องเป่าผมครั้งแรกในรอบ 5 ปี

    

    ด้วยเหตุนี้ เธอจึงพอใจมาก

    

    “คุณไม่เมื่อยแขนหรือ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมของคุณจะต้องได้รับการดูแลอย่างดี ! ”

    

    ใบหน้าของหลินเจียอินแดงก่ำด้วยความสุข ตอนนี้สามีเธอให้ความสำคัญกับตัวเธอมาก

    

    เธอชอบที่เจียงเสี่ยวไป๋ใส่ใจเธอแบบนี้ !