ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 220 :งานเลี้ยง

    ตอนที่ 220 :งานเลี้ยง

    

    “ทุกท่าน พอดีว่าผมจะไปรับพ่อตาแม่ยายของผมที่ในเมือง”

    

    เพราะจูกั๋วฟู่และคนอื่นไม่ยอมให้เจียงเสี่ยวไป๋ออกไป ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกความจริง

    

    “จริงหรือ ? ”

    

    ฟู่เต๋อเจิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามอย่างไม่เชื่อ

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้นถึงกับหมดคำจะพูด “ผมจะกล้าโกหกทุกท่านได้อย่างไร พ่อตาแม่ยายของผมมาจากเจียนหยาง และยังไม่เคยมาที่บ้านของผมเลย”

    

    จูกั๋วฟู่ยิ้มเหยเกออกมา “คุณน่าจะบอกฉันก่อนหน้านี้ว่าคุณจะไปรับพ่อตา”

    

    จากนั้น เขาถึงได้ปล่อยมือของเจียงเสี่ยวไป๋

    

    หวังเต๋อคุนยังกล่าวอีกว่า “งั้นคุณไปเถอะ ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเรา”

    

    หวังเต๋อคุนยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเราเลย”

    

    เจรจากับคนพวกนี้เสร็จ เขาก็เดินออกไปทันที

    

    ตอนแรกเขาคิดว่าคงจะดีถ้าฟู่เต๋อเจิงและคนอื่นมาหลังจากที่เขากลับมา จะได้ไม่ต้องมาขัดใจกับพวกเขา

    

    เพราะหลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋จากไปแล้ว จูกั๋วฟู่ก็พูดว่า “เด็กนั่นต้องการหลีกเลี่ยงที่จะดื่มกับเราแน่ ไม่มีทาง ! ”

    

    หวังเต๋อคุนพยักหน้า “เขาบอกว่าจะไปรับพ่อตาของเขาไม่ใช่หรือ ? งั้นก็รอให้เขากลับมา แล้วดูว่าจะมาพร้อมกับพ่อตาของเขาจริงไหม”

    

    “งั้นก็รอดู ! ”

    

    “ใช่แล้ว ! ”

    

    “งั้นเราก็รอดูแล้วกัน ! ”

    

    เฉียนฟางอี้, ชูเหวินปิน, โจวฉางซง และคนอื่น ๆ ต่างก็ตั้งตารอดู

    

    เด็กคนนี้ไม่จริงใจ เขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของเขาเลย แต่พอจะดื่ม ก็ขอตัวออกไปกลางงานเพื่อเลี่ยงที่จะดื่มกับพวกเขา

    

    มันหยามหน้ากันชัด ๆ

    

    ทั้งฟู่เต๋อเจิงและอีกหลายคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาที่จะรอแก้แค้นเจียงเสี่ยวไป๋ในงานเลี้ยง

    

    เพราะถ้าพ่อตาของเขามาจริง ๆ ก็มาทันเวลาพอดี

    

    แม้แต่พ่อตาของเขาก็ต้องเมาไปด้วยกัน เท่านี้จะไม่เพียงแต่สามารถแก้แค้นเจียงเสี่ยวไป๋ได้เท่านั้น แต่ยังสามารถเก็บดอกเบี้ยได้อีกด้วย

    

    เมื่อถึงตอนนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็คงปฏิเสธอะไรไม่ได้อีกแล้ว

    

    แล้วหลังจากนั้นให้หน้าที่การต้อนรับพ่อตาของคุณเป็นของเรา ตกลงไหม ?

    

    หลังจากตกลงแผนการเสร็จสิ้น หลายคนก็รู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก และได้แต่แทะเมล็ดแตงโม 5 รสต่อไปเพื่อรอให้เจียงเสี่ยวไป๋กลับมา

    

    “เชิญนั่งตรงนี้ก่อน ! ”

    

    “เชิญนั่งตรงนี้ก่อน ! ”

    

    “แขกที่มาใหม่ เชิญมานั่งที่โต๊ะเพื่อรับประทานอาหารกันก่อน ! ”

    

    “……”

    

    เจียงไห่เทียนตะโกนเสียงดังอยู่ในลานบ้าน เขาตะโกนเพื่อเชิญให้แขกมานั่งที่โต๊ะ

    

    แขกจำนวนมากออกจากที่นั่งเดิมและรีบไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง

    

    บางคนก็รีบไปที่โต๊ะ แต่บางคนที่ยังไม่หิวก็นั่งคุยกับคนรู้จักต่อไป เมื่อคนข้าง ๆ ถามก็บอกว่ายังไม่หิว ถ้าหิวจะรีบตามไป

    

    งานเลี้ยงจะจัดขึ้นที่ปีกตะวันออกของลานภายใน มีโต๊ะทั้งหมด 10 โต๊ะ

    

    ในพื้นที่ชนบท ถ้าเป็นงานเลี้ยง ไม่ว่าของผู้ใหญ่หรือเด็ก แต่ละโต๊ะจะมีทั้งหมด 8 ที่นั่ง

    

    “เต็มทุกโต๊ะเลยหรือ ! ”

    

    เจียงไห่เทียนเดินเข้ามายังลานที่เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงอีกครั้ง และต้องตกตะลึง

    

    ในไม่ช้า โต๊ะทั้ง 10 ตัวก็เต็มไปด้วยแขกเหรื่อ เจียงไห่เทียนจึงได้กล่าวกับคนที่มาช่วยงานอีกครั้ง:

    

    “ผู้ที่มาช่วยงานก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ! ”

    

    “เตรียมที่นั่งและจัดเก้าอี้เพิ่ม เพื่อเตรียมพร้อมให้แขกที่มาร่วมงานเลี้ยง ! ”

    

    “เรียน แขกผู้มีเกียรติ ญาติสนิท มิตรสหาย และเพื่อนบ้านทุกคน”

    

    “วันนี้ถือเป็นวันที่ดี เป็นกิจกรรมแห่งความสุขของเราครอบครัวเจียง ในนามของเจ้าบ้าน ฉันขอขอบคุณจากใจจริงต่อแขกทุกคนที่มาร่วมงาน บางคนมาจากต่างถิ่น ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ พวกคุณก็ยอมเดินทางข้ามน้ำข้ามภูเขามาที่นี่ เสียทั้งเงินและเวลา ยอมมาหาพวกเราถึงที่ หากว่าเราต้อนรับไม่ดีเท่าที่ควร โปรดจงยกโทษให้เราด้วย”

    

    “ทางเราก็ทำได้เพียงจัดโต๊ะที่นั่ง ซุป และอาหารไม่กี่อย่างไว้คอยต้อนรับ ไม่ได้มีสุราชั้นดีและอาหารดี ๆ ไว้คอยต้อนรับ มีแต่อาหารง่าย ๆ ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรกับเรามากนัก ทางเราก็หวังว่าทุกคนจะเพลิดเพลินกับเมนูง่าย ๆ เหล่านี้……”

    

    สิ่งที่เขาพูดแสดงได้ถึงความจริงใจ แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนที่ฟังมัน

    

    ทันทีที่อาหารถูกนำมาเสิร์ฟ ทุกคนก็เริ่มยกตะเกียบ

    

    งานเลี้ยงนี้เสิร์ฟอาหารชามใหญ่ 8 ชาม ชามเล็ก 8 ชาม บนโต๊ะจึงมีอาหารทั้งหมดสิบหกชาม ทั้งเมนูไก่ เป็ด ปลา และข้าว

    

    คนในชนบทสมัยนี้ สามารถเข้าถึงอาหารดี ๆ ได้ไม่บ่อยนัก พวกเขาจะสามารถกินอาหารดี ๆแบบนี้ได้กี่ครั้งกัน ?

    

    อาหารแค่นี้ก็ถือว่าเพียงพอสำหรับพวกเขาแล้ว

    

    “เอาข้าวมา ! ”

    

    “ขอข้าวหน่อย ! ”

    

    “……”

    

    การกินเลี้ยงแบบนี้ หากว่าต้องหยุดกลางคันเพราะเติมอาหารไม่ทัน ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี ดังนั้นผู้ที่มาช่วยงานจึงรีบเติมอาหารให้แขกทันทีที่เห็นว่าอาหารลดลง

    

    แขกที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยต่างอ้าปากส่งเสียงบอกว่า “เติมข้าว” กันดังขึ้นมาเรื่อย ๆ ดังนั้นผู้ที่มาช่วยงานจึงต้องวิ่งไปโต๊ะนั้นที โต๊ะนี้ที วุ่นวายไปหมด

    

    ในระหว่างงานเลี้ยง แผนกแจกบุหรี่ก็ได้นำบุหรี่ออกมาแจกให้กับแขกแต่ละคน

    

    ผู้ที่สูบบุหรี่ก็รับบุหรี่ด้วยรอยยิ้ม ผู้ที่ไม่สูบบุหรี่บางคนก็ปฏิเสธ แต่บางคนก็รับมาด้วยความยินดี

    

    โดยเฉพาะแขกผู้หญิงบางคนที่ไม่สูบบุหรี่ แต่ก็รับบุหรี่เพราะไม่อยากปฏิเสธ และยังได้บุหรี่กลับไปให้สามีที่บ้านสูบอีกด้วย

    

    แขกที่รับประทานอาหารแล้ว ก็เริ่มทยอยออกจากโต๊ะ

    

    เมื่ออิ่มแล้วต้องวางตะเกียบขวางไว้กลางชามข้าวเสมอ เป็นการบอกให้แขกคนอื่นที่ร่วมโต๊ะเดียวกันกินข้าว

    

    นอกจากนี้ยังมีความหมายพิเศษที่เกี่ยวกับการจับตะเกียบอีกด้วย

    

    ถ้ามือขวาถือตะเกียบ ตะเกียบยื่นออกมา แสดงว่าพ่อแม่เสียชีวิตแล้ว แต่ถ้าตะเกียบอยู่บนฝ่ามือ แสดงว่าพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่

    

    เมื่อแขกวางชามและตะเกียบลง คนชงชาก็จะเข้าไปเสิร์ฟชาร้อนทันที

    

    โดยปกติแล้วจะมีเพียงไม่กี่คนที่ลุกออกไปจากโต๊ะ เพราะส่วนใหญ่แขกที่ทานอาหารเสร็จแล้วก็จะนั่งอยู่ที่โต๊ะเพื่อพูดคุยกันและดื่มชา รอให้คนที่กินอิ่มทีหลังกินให้เสร็จถึงจะลุกออกจากโต๊ะพร้อมกัน

    

    นี่คือการเคารพซึ่งกันและกัน

    

    ซึ่งบางคนก็กลับเร็ว แต่ก็จะทักทายและบอกกล่าวกันก่อนกลับ

    

    เมื่อแขกทั้งโต๊ะเดินออกไป ผู้ที่มาช่วยงานก็จะรีบเข้าไปเก็บจาน เช็ดโต๊ะและเก็บเศษอาหาร

    

    เมื่อจัดโต๊ะเสร็จ พวกเขาก็ออกไปเรียกแขกที่ยังไม่ได้กินข้าว ซึ่งอยู่ข้างนอกลานบ้านเข้ามา

    

    “เชิญเข้ามานั่งครับ ! ”

    

    “ใครยังไม่ได้กินข้าวเชิญไปนั่งกินข้าวก่อน ! ”

    

    “มีแขกคนไหนที่ยังไม่ได้กินข้าวบ้างไหม ? ”

    

    “……”

    

    ผู้ที่มาช่วยงานไม่เพียงแต่ตะโกนทั้งในและนอกบ้านเท่านั้น แต่ยังเดินไปตามแขกที่ยังไม่ได้กินข้าวเข้ามารับประทานอาหารในลานอีกด้วย

    

    ซึ่งแขกบางคนก็มัวเล่นไพ่กันอยู่

    

    บางคนก็ดื่มจนเมา จนผล็อยหลับไป

    

    ผู้ที่มาช่วยงานออกไปตามแขกทีละคน เพราะอยากให้แขกทุกคนได้กินข้าวกันให้อิ่มก่อนกลับ

    

    หลังจากเรียกแขกไปสองรอบ เจียงไห่เทียนก็เรียกเป็นรอบที่สาม

    

    เขาสังเกตเห็นว่ากลุ่มเพื่อนของเจียงเสี่ยวไป๋อีกสิบคนไม่ได้มาที่โต๊ะ ดังนั้นเขาจึงไปเรียกพวกเขาเข้ามา

    

    “ทุกท่าน เชิญทุกท่านไปนั่งที่โต๊ะเพื่อดื่มและทานอาหารกันก่อน”

    

    เจียงไห่เทียนกล่าวอย่างสุภาพ

    

    หวังเต๋อคุนโบกมือแล้วพูดว่า “ผู้เฒ่า ไม่ต้องห่วงพวกเรา พวกเราจะรอทานอาหารพร้อมเจียงเสี่ยวไป๋”

    

    เจียงไห่เทียนรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋เข้าเมืองเพื่อไปรับพ่อตาแม่ยายของเขา ซึ่งน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงในการไปกลับ นี่ไม่นับที่ต้องไปรอหากว่าพวกเขาเหล่านั้นยังมาไม่ถึงที่นัดหมาย ซึ่งมันอาจจะใช้เวลานานกว่านั้น “มันนานนะครับ ทุกท่านอาจจะหิวข้าวกัน ไปกินข้าวกันก่อนก็ได้”

    

    หวังเต๋อคุนกล่าวว่า “ก่อนออกมาที่นี่ เราทุกก็ได้กินข้าวเช้ากันมาแล้ว ไม่เป็นไรจริง ๆ ผู้เฒ่าไปเรียกแขกคนอื่นไปกินข้าวก่อนเถอะ”

    

    เมื่อเห็นความดื้อรั้นของพวกเขา เจียงไห่เทียนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

    

    เฮ้อ……แขกผู้มีเกียรติเหล่านี้เป็นคนใหญ่คนโต และเป็นแขกของเจียงเสี่ยวไป๋ เกรงว่าพวกเขาคงจะไม่สามารถทานอาหารง่าย ๆ เหมือนคนในชนบทได้ พวกเขาจึงได้แต่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาทำอาหารเมนูพิเศษให้พวกเขากิน

    

    “ถ้าอย่างนั้น พวกคุณก็รอเสี่ยวไป๋ไปก่อนนะ แทะเมล็ดแตงโม ดื่มชากันก่อนก็ได้ หากขาดเหลืออะไรก็บอกคนที่มาช่วยงานได้เลยนะครับ” เจียงไห่เทียนพูดอย่างสุภาพ

    

    เขายื่นบุหรี่ส่วนตัวให้กับหวังเต๋อคุนและคนอื่น ๆ ก่อนจะเดินออกไป

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้เข้าเมืองไปคนเดียว

    

    เขาพาภรรยาและลูกสาวมาด้วย

    

    “ป่าป๊าคะ คุณตากับคุณยายรอเราอยู่ที่ไหนหรือคะ ? ”

    

    ขณะที่พวกเขากำลังขับรถเข้าเมือง เจียงชานก็ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เธอคว้าหลังเก้าอี้ของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามขึ้นมา

    

    “ที่ประตูศาลากลาง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

    

    เหตุผลที่พวกเขาเลือกพบกันที่นั่น ก็เพราะว่าหลินต้าเหว่ยรู้ทางมาศาลากลางชิงโจวมากที่สุด

    

    ไม่นานหลังจากนั้น รถของเจียงเสี่ยวไป๋ก็มาถึงถนนชิงหยุน เขาเห็นหลินต้าเหว่ยและหลิวอี้ถิงยืนรออยู่หน้าศาลากลางจากไกล ๆ

    

    แต่พวกเขาไม่ได้มากันแค่สองคน

    

    ทว่ากลับมีถึงห้าคน !