ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 230 :แม้แต่พ่อตาก็ยังเล่นเกมโกง

    ตอนที่ 230 :แม้แต่พ่อตาก็ยังเล่นเกมโกง

    “เสี่ยวไป๋ ถ้าสร้างโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสที่เจี้ยนหยาง พ่อจะให้นโยบายพิเศษกับลูกเลย เป็นไง ? ”

    หลินต้าเหว่ยกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น

    เจียงเสี่ยวไป๋ผงะ พ่อตาเองก็อยากให้เขาไปตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยางด้วยงั้นหรือ ? นี่ไม่ใช่การแย่งชิงกับรองนายกเทศมนตรีจางหรือ ?

    เมื่อหลินต้าเหว่ยเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไร เขาก็คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ลังเล ดังนั้นเขาจึงรีบพูดออกมาว่า “ลูกไม่อยากเซ็นสัญญากับโรงเบียร์ซานเฉิงหรือ ? ถ้าอยาก ก่อนอื่นลูกต้องตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเขตเจี้ยนหยาง ถึงจะมีโอกาสคว้าสัญญาของโรงงานเบียร์ซานเฉิงมาได้”

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกขบขัน ชายชรากำลังวางกับดักล่อเหยื่อ เพื่อผลประโยชน์ของเขาเอง

    ในความเป็นจริง เขาไม่ได้มีปัญหาที่จะตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในชิงโจวหรือเจี้ยนหยางเลย

    “พ่อครับ เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน”

    เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง เขาไม่เห็นด้วยโดยตรง แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน

    ทว่าหลินต้าเหว่ยกลับใจร้อน หากข่าวนี้แพร่ออกไป จางอี้เต๋ออาจจะเข้ายึดโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสไว้ในครอบครองอย่างแน่นอน

    การแย่งโครงการกับจางอี้เต๋อไม่ใช่เรื่องดีแน่

    ฉะนั้นต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

    ก่อนที่จางอี้เต๋อจะรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้อยู่หมัด พอถึงตอนนั้นจางอี้เต๋อจะไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

    หลินต้าเหว่ยมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดอย่างอบอุ่น “พ่อเป็นพ่อตาของนาย ยังไม่เคยให้ลูกทำอะไรเพื่อพ่อตาคนนี้มาก่อน หากลูกตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยาง พ่อยังจะสามารถสนับสนุนลูกได้ ดังนั้นจึงอยากให้ลูกลองตัดสินใจดู ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกขบขันในใจ เมื่อครู่พ่อตาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้ ดังนั้นเขาจึงหงายไพ่ตายออกมา

    มันก็เป็นเพียงแค่โรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสไม่ใช่หรือ ?

    การตัดสินใจนี้ยากจริง ๆ

    คุณเป็นนายอำเภออยู่แล้ว จำเป็นที่จะต้องมาใส่ใจเรื่องนี้อีกหรือ ?

    เจียงไห่หยางฟังการสนทนาระหว่างลูกเขยและพ่อตาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย เขาจึงพูดว่า “พ่อตาเสี่ยวไป๋ เขาแค่กำลังคิดจะเปิดโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รส ตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องตีตลาดไปจนถึงเจี้ยนหยางหรอกมั้ง”

    เขายังคิดว่าถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งโรงงานขนาดเล็ก เขาจะเป็นผู้อำนวยการโรงงานเอง

    ขนาดเฉินหยวนเฉา ลูกเขยของเขายังได้เป็นผู้อำนวยการโรงงานผลิตและแปรรูปถั่วเหลือง ซึ่งเขาเองก็อยากเป็นผู้อำนวยการโรงงานเหมือนกัน

    ดังนั้นลูกชายของเขาจะต้องไม่ไปตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยาง

    เมื่อหลินต้าเหว่ยได้ยินว่าเจียงไห่หยางไม่สนับสนุนการก่อตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสของเจียงเสี่ยวไป๋ในเจี้ยนหยาง เขาก็ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาคิดว่าเจียงไห่หยางคงไม่อยากให้ลูกชายไปอยู่ไกลบ้าน “ที่จริงอำเภอเจี้ยนหยางไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่คิดหรอกพ่อเสี่ยวไป๋”

    เจียงไห่หยางกล่าวว่า “มันอยู่ห่างออกไปกว่าร้อยลี้ จะบอกว่าไม่ไกลได้อย่างไร ! ”

    หลังจากหยุดพูดไปชั่วขณะ เขาก็กล่าวว่า “ในความคิดของฉัน โรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสนั้น ควรจะลองสร้างขึ้นที่หมู่บ้านนี้ก่อน ลองทำเป็นโรงงานขนาดเล็กดู”

    เขาชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ถ้ากลัวว่าโรงงานของแกไม่มีใครดูแลมัน ฉันจะช่วยแกดูแลเอง”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่คาดหวังว่าพ่อของเขาจะอยากดูแลกิจการนี้ด้วย

    เขามองไปที่เจียงไห่หยาง จากนั้นจึงมองไปที่หลินต้าเหว่ย

    ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่พ่อตาและพ่อของเขาเริ่มที่จะมีความคิดขัดแย้งกันแล้ว

    ตอนนั้นเองที่หลินต้าเหว่ยตระหนักได้ว่าเหตุผลที่พ่อของเสี่ยวไป๋คัดค้านการตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยางไม่ใช่เพราะกังวลเรื่องระยะทาง แต่เป็นเพราะเขาอยากบริหารมันเอง

    “พ่อเสี่ยวไป๋ โอกาสที่เมล็ดแตงโม 5 รสจะตีตลาดได้นั้นมีสูงมาก ฉะนั้นเราต้องหาตลาดที่ใหญ่ไว้แต่เนิ่น ๆ ”

    “นั่นก็คือการสร้างโรงงานขนาดใหญ่”

    แต่หากตั้งโรงงานในเจียงวาน การขนส่ง ไฟฟ้า และการเดินทางของคนงานจะไม่สะดวกและอาจจะเป็นปัญหาใหญ่ในภายหลัง” หลินต้าเหว่ยกล่าว

    เจียงไห่หยางไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน เมื่อได้ยินคำพูดของหลินต้าเหว่ย เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวแข็งและอ้าปากค้าง พูดไม่ออกเป็นเวลานาน

    เมื่อเห็นแบบนี้ หลินต้าเหว่ยก็ยิ้มออกมา “พ่อเสี่ยวไป๋ แม้ว่าเสี่ยวไป๋จะบริหารโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยาง แต่หากคุณต้องการดูแลโรงงาน คุณสามารถไปที่เจี้ยนหยางได้ ซึ่งแบบนี้พวกเราสองคนจะได้ช่วยกันดูแล ทั้งยังได้ดื่มด้วยกันในยามว่างอีกด้วย”

    เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่พ่อตาของเขา และอดไม่ได้ที่จะใส่ร้ายเขาในใจ

    พ่อตาต้องการลักพาตัวพ่อของเขาไปที่เจี้ยนหยาง เพราะเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะนำโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสมาที่เจี้ยนหยาง

    “ช่างเถอะ มันไม่สำคัญหรอก คุณอย่าใส่ใจไปเลย”

    “ฉันมันคนแก่ ฉันไม่อยากไปไกลขนาดนั้น”

    เจียงไห่หยางโบกมือแล้วพูดด้วยท่าทีหมดหวัง

    เขาหมดความหวังที่จะก่อตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจียงวาน

    หลินต้าเหว่ยมีสีหน้าเสียใจ แต่ที่จริงแล้วเขาแอบพอใจมันมาก เพียงแต่กังวลว่าพ่อของเสี่ยวไป๋จะดื้อรั้นมากกว่า

    ใครจะไปรู้ว่าเสี่ยวไป๋จะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ?

    หากว่าเขาฟังพ่อของเขาขึ้นมา ตนเองก็คงจะไม่ได้ประโยชน์อะไร

    โครงการที่ดีเช่นนี้จะต้องดำเนินการในเจี้ยนหยางเท่านั้น

    แม้ว่าจะต้องใช้ลูกเล่นบางอย่าง แต่เขาก็จะไม่ลังเลเลย

    หลินต้าเหว่ยมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ในตอนนั้น รังสีของความเป็นนายอำเภอก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า “บอกฉันหน่อยว่าโรงงานเมล็ดแตงโมควรก่อตั้งขึ้นในเขตอำเภอเจี้ยนหยางหรือในเขตชานเมืองของอำเภอเจี้ยนหยาง ? ”

    “ถ้าตัดสินใจได้แล้วมานั่งหารือกัน แต่ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ งั้นพ่อจะพาแม่ยายของลูกกลับก่อน ! ”

    อ่า ?

    เจียงเสี่ยวไป๋อ้าปากค้างจนสามารถยัดไข่เป็ดเข้าไปทั้งฟองได้

    พ่อตาของเขาไม่สามารถเกลี่ยกล่อมเขาได้ จึงใช้ไพ่ตายออกมา พอไพ่ตายใช้ไม่ได้ผล ก็ใช้วิธีบังคับเขาอีกงั้นหรือ ?

    ดึงลูกเล่นออกมาได้ครบครันจริง ๆ !

    เขาไม่คาดคิดว่าพ่อตาของเขาจะทำตัวขี้โกงเช่นกัน

    ถ้าตัดสินใจแล้วก็มาหารือกัน แต่ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ จะพาแม่ยายกลับไป

    ซึ่งหากเขาไม่ปฏิบัติตาม ความสัมพันธ์ที่ยากจะกลับมาคืนดีกันก่อนหน้านี้ก็อาจกลับมาสู่ทางตันอีกครั้ง

    เมื่อถึงเวลานั้น ภรรยาก็จะโทษตัวเขาด้วย

    นี่เป็นการปิดช่องโหว่ของเขาอย่างแน่นหนา

    หลินต้าเหว่ยมองไปที่การแสดงออกของเจียงเสี่ยวไป๋และรู้สึกมีความสุขมาก: อย่าโทษฉันเลย ฉันก็เรียนรู้มันมาจากลูกเขยของฉันเหมือนกัน

    ลูกเขยของฉันยังใช้เกมโกงกับจางอี้เต๋อได้ ฉันที่เป็นพ่อตาจะเล่นเกมโกงนี้กับเขาที่เป็นลูกเขยไม่ได้งั้นหรือ ? ไม่มีอะไรน่าละอายใจทั้งนั้น

    วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนเจ้าเล่ห์คือการทำตัวเจ้าเล่ห์มากกว่า

    หลินต้าเหว่ยรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นความจริง

    เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจและพูดด้วยหน้าตาที่บูดบึ้ง “มีความแตกต่างระหว่างการตั้งโรงงานเมล็ดแตงโมในเจี้ยนหยางกับการตั้งโรงงานในเขตชานเมืองไหมครับ ? ”

    หลินต้าเหว่ยหัวเราะออกมาเสียงดัง

    “แน่นอนว่ามีความแตกต่าง พื้นที่ในเมืองมักจะมีขนาดเล็ก แต่พื้นที่แถวชานเมืองมีขนาดใหญ่”

    ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นประกาย เขาปรับสีหน้าให้ดูดีขึ้นมา แล้วพูดว่า “พ่อครับ เรากำลังพูดถึงธุรกิจ ถ้าผมสร้างโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยางจริง ๆ พ่อจะให้ที่ดินผมได้เท่าไหร่ ? ”

    มุมปากของหลินต้าเหว่ยกระตุกอย่างรุนแรง เขาไม่รู้ว่าทำไมลูกเขยคนนี้ถึงหมกมุ่นอยู่แต่กับการครองกรรมสิทธิ์ที่ดินขนาดนี้

    ขนาดกับรองนายกเทศมนตรีจาง เขายังกล้าขอที่ดิน 10,000 หมู่เลย

    ขอบคุณเขาที่กล้าพูด

    หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินต้าเหว่ยก็เหยียดนิ้วออกแล้วพูดว่า “1,000 หมู่ล่ะ ? เป็นไง ? ”

    เขารู้ว่าโรงงานผลิตและแปรรูปถั่วเหลืองของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ขอที่ดินในการทำอุตสาหกรรมจำนวน 500 หมู่กับรองนายกเทศมนตรีจาง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าการให้พื้นที่ 1,000 หมู่ก็น่าจะทำให้เขาพอใจได้

    เจียงเสี่ยวไป๋มองดูนิ้วมือของพ่อตาที่เหยียดออกมา ทั้งที่เขาก็เข้าใจ แต่ก็โพล่งออกมาว่า “10,000 หมู่ ! ”

    หลินต้าเว่ยแทบจะเซ

    หลังจากทรงตัวให้มั่นคงแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญอยู่ในใจ: เมื่อเทียบความเจ้าเล่ห์แล้ว หลินต้าเหว่ยก็รู้สึกว่าสู้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้

    เขาไม่สามารถมอบพื้นที่ทำอุตสาหกรรมจำนวน 10,000 หมู่ให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างแน่นอน

    เขากัดฟันแล้วพูดว่า “ให้ได้มากที่สุด 2,000 หมู่ ! ”

    นี่คือขีดจำกัดที่มากที่สุดของเขาแล้ว

    เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “5,000 หมู่ ผมไม่ได้จะเอาที่ดินในตัวอำเภอ แค่จัดสรรที่ดินในเขตชานเมืองให้ผมก็พอ”

    หลินต้าเหว่ยขมวดคิ้ว ขีดจำกัดของเขาคือที่ดินในเมือง 2,000 หมู่ แต่หากเป็นในเขตชานเมือง การขอที่ดิน 5,000 หมู่อาจจะพอพิจารณาให้ได้

    เนื่องจากขณะนี้ที่ดินในเขตชานเมืองของอำเภอเจี้ยนหยางค่อนข้างมีเยอะและเป็นที่ว่าง ซึ่งมีผู้อยู่อาศัยไม่มากนัก ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะให้

    หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะกัดฟันแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น พ่อจะให้ที่ดินแถวชานเมือง 5,000 ……”

    “ได้ครับ ! 5,000 เฮกตาร์ [1] นะ ! ”

    ก่อนที่หลินต้าเหว่ยจะทันได้พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดคำว่า “เฮกตาร์” ออกมาทันทีก่อนที่หลินต้าเหว่ยจะทันพูดคำว่า “หมู่”

    หลินต้าเหว่ยแทบจะกระอักเลือดออกมา

    [1] 1 เฮกตาร์ เท่ากับ 10,000 ตารางเมตร ในขณะที่พื้นที่ 1 หมู่（亩） มีขนาดประมาณ 666.67 ตารางเมตร