ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 240 :เมียของลูกกำลังตั้งครรภ์

    ตอนที่ 240 :เมียของลูกกำลังตั้งครรภ์

    

    วันรุ่งขึ้น ชาวเจียงวานอีกกลุ่มก็ได้ไปซื้อโทรทัศน์ในห้างสรรพสินค้าและสหกรณ์จำหน่ายสินค้าอุปโภคบริโภคอีกครั้ง

    

    “คุณรู้ไหม? เกษตรกรในเจียงวานมาซื้อโทรทัศน์ไป 30-40 เครื่องภายในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น”

    

    “เป็นไปได้อย่างไร ? พวกเขาไปเอาตั๋วซื้อโทรทัศน์มาจากไหน ? ”

    

    “โทรทัศน์ไม่ใช่ถูก ๆ นะ หากซื้อไปคนสองคนยังพอว่า แต่นี่พวกเขามาซื้อกันไป 30-40 คนแล้ว ทำไมพวกเขาถึงมีเงินมากมายขนาดนั้น ? ”

    

    “เจียงวาน……คุณไม่รู้หรือว่าเจียงเสี่ยวไป๋มาจากเจียงวานเหมือนกัน”

    

    “ว่ากันว่าปีนี้เกษตรกรในเจียงวานจับกุ้งเครย์ฟิชได้และสร้างรายได้มหาศาลจากการขายพวกมัน ! ”

    

    “ตอนนี้เกษตรกรเหล่านั้นมีเงินมากกว่าพวกเราที่ทำงานในโรงงานเสียอีก”

    

    “……”

    

    เรื่องราวของเกษตรกรในเจียงวานที่ซื้อโทรทัศน์ไปทีเดียวหลายสิบเครื่อง ไม่เพียงแต่แพร่สะพัดไปในที่สาธารณะเท่านั้น แต่ยังได้รับรายงานข่าวโดยสำนักข่าวรายวันชิงโจวและสถานีโทรทัศน์ชิงโจวด้วย

    

    ในบรรดาครัวเรือนมากกว่า 100 ครัวเรือนในเจียงวาน ตอนนี้มี 41 ครัวเรือนที่มีโทรทัศน์

    

    ผู้คนในเจียงวานต้องรวยขนาดไหนกัน !

    

    ผู้คนจากภูเขาถังซาน หมู่บ้านไป๋หยาง หมู่บ้านชิงหลง หมู่บ้านว่านไจ้ที่อยู่ติดกัน รวมถึงคนในพื้นที่อำเภอชิงซานต่างก็พูดคุยถึงเรื่องชาวเจียงวานด้วยความอิจฉา

    

    “แม่สื่อหวัง ไปที่เจียงวานแล้วดูว่าชายหนุ่มคนไหนที่ยังไม่แต่งงาน ลูกสาวของฉันอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น…”

    

    “ป้าหลี่ คุณมีญาติในเจียงวานไหม ถ้ามีช่วยลูกสาวของฉันหาครอบครัวที่จะแต่งงานด้วยหน่อยสิ”

    

    “พี่จาง ฉันได้ยินมาว่าคุณรู้จักถานเสี่ยวฟาง ลูกสาวของช่างไม้ถาน คุณคิดว่าลูกชายของฉันเหมาะสมกับเธอไหม ? ช่วยแนะนำลูกชายของฉันให้เธอรู้จักหน่อยสิ ! ”

    

    “พี่หลิว วันนี้ถ้าพอมีเวลาว่าง เราไปเที่ยวเจียงวานด้วยกันเถอะ”

    

    “……”

    

    ผู้คนในเจียงวานร่ำรวยแล้ว ทำให้ชาวบ้านจากหมู่บ้านภายนอกอยากให้ลูกสาวของตนเองแต่งเข้าเจียงวาน บ้างก็อยากได้ลูกสะใภ้จากเจียงวาน

    

    ทันใดนั้น เจียงวานก็ได้กลายเป็นสถานที่ยอดฮิตสำหรับแม่สื่อจากหมู่บ้านต่าง ๆ ทันที

    

    ตราบใดที่มีชายและหญิงในวัยที่เหมาะสมในครอบครัวและยังไม่ได้แต่งงาน คนเหล่านี้ก็เกือบถูกแม่สื่อหมู่บ้านต่าง ๆ จับจองไว้หมดแล้ว

    

    เมื่อก่อน มาตรฐานการรับลูกสะใภ้ของชาวบ้านในเจียงวานค่อนข้างต่ำ ขอแค่เป็นผู้หญิงก็พอแล้ว

    

    แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป พวกเขาต้องเลือกรูปร่างหน้าตา ภูมิหลังครอบครัว และดูว่าดวงของทั้งสองเข้ากันได้หรือไม่

    

    การแต่งงานกับลูกสาวนั้นยากยิ่งกว่านั้นอีก

    

    หากคนในเจียงวานมีลูกสาวที่ถึงวัยแต่งงาน พวกเขาจะยึดคติว่าเงินทองไม่ให้รั่วไหลออกนอก พวกเขาจะเลือกคนในเจียงวานด้วยกันก่อน หากเจอคนที่เหมาะสม พวกเขาจะไม่ให้ลูกสาวแต่งออกนอกเจียงวานเด็ดขาด

    

    ตอนนี้บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

    

    ภายใน 100 ครัวเรือนมีโทรทัศน์ 40 เครื่องแล้ว โดยพื้นฐานแล้วหนึ่งในสามหรือสี่ครอบครัวจะมีโทรทัศน์ ผู้ที่ไม่มีโทรทัศน์จะไปดูละครโทรทัศน์ที่บ้านเพื่อนบ้านข้าง ๆ พวกเขาไม่ต้องไปจนถึงบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋อีกแล้ว

    

    “เฮ้อ……”

    

    เจียงไห่หยางถอนหายใจขณะดูโทรทัศน์

    

    หวังซิ่วจวี๋ถามว่า “คุณเป็นอะไรไป ? คุณถอนหายใจทำไม ? ”

    

    เจียงไห่หยางกล่าวว่า “เสี่ยวเฟิงกำลังจะไปที่เจี้ยนหยาง เจาตี้อยู่ในเมือง เสี่ยวไป๋กับเจียอินก็พาชานชานและเจียงถิงไปอ่านหนังสือทุกคืน”

    

    เขาชี้ไปที่ห้องโถงด้านข้าง “นอกจากเราสองเฒ่าแล้ว มีใครอีกบ้าง ? ”

    

    ก่อนหน้านี้เขาดูโทรทัศน์ มีคนเป็นสิบหรือหลายร้อยคนนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในลานบ้านด้วย ทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวามาก

    

    แต่ดูตอนนี้สิ ? นอกเหนือจากเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋แล้ว เหลือเพียงเจียงเสี่ยวชิง เจียงเสี่ยวเหลย และเจียงเสี่ยวหยูเท่านั้น

    

    ไม่มีชีวิตชีวาเลย

    

    หวังซิ่วจวี๋ก็ยังคิดถึงความตื่นเต้นในการดูละครโทรทัศน์ในลานบ้านที่ผ่านมา เธอพูดอย่างเสียดายว่า “ไม่มีเพื่อนคุยเลย”

    

    เจียงเสี่ยวชิงแทะเมล็ดแตงโมแล้วพูดว่า “หนูคิดว่าสงบแบบนี้ก็ดีแล้ว”

    

    เจียงไห่หยางพูดด้วยความโกรธ “ดีตรงไหน รอให้ลูกกับเจ้าห้าเปิดเรียนแล้ว พ่อกับแม่ก็จะอยู่บ้านแค่สองคนเท่านั้น”

    

    เจียงเสี่ยวหยูกล่าวว่า “ตอนนี้หนูยังอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ หนูจะอยู่กับพ่อแม่เอง”

    

    เจียงไห่หยางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “พอโรงเรียนเปิด ลูกก็ขึ้นชั้น ม.2 แล้ว ตอนเย็นก็ต้องทบทวนหนังสือตอนกลางคืน……”

    

    เมื่อคิดว่าเมื่อถึงเวลานั้น เขาและหวังซิ่วจวี๋จะเป็นสองคนที่นั่งดูโทรทัศน์อย่างเงียบเหงา และพวกเขาคงพูดคุยกันอยู่แค่สองคนภายในบ้าน

    

    คนแก่มักจะชอบความมีชีวิตชีวา

    

    หากเป็นเช่นนั้น ภายในบ้านคงเงียบสงบยิ่งกว่านี้แน่

    

    เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้าทำอาหารในครัว เมื่อคืนภรรยาของเขาเหนื่อยมาก เขาจึงทำอาหารอร่อย ๆ เพื่อบำรุงร่างกายให้เธอ

    

    เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้ทำเบคอนผัดหัวไชเท้าดองฝอย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หั่นเนื้อหมูเป็นชิ้น ๆ หั่นหัวไชเท้าดอง หัวหอมดองและผักชีเป็นฝอย จากนั้นหั่นพริกเขียวแล้วนำไปผัดจานใหญ่

    

    นอกจากนี้เขายังต้มไข่ให้แต่ละคน แล้วต้มเส้นเต้าหู้อีกคนละชาม

    

    ครอบครัวใหญ่กำลังกินอาหารเช้าในห้องอาหาร

    

    ทันทีที่หลินเจียอินหยิบตะเกียบขึ้นมา เธอก็รู้สึกคลื่นไส้และทำหน้านิ่วขึ้นมา

    

    ไม่รู้ว่าทำไม แต่กลิ่นน้ำมันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายท้อง

    

    “เมียจ๋า รีบกินเร็ว ๆ นี่มันเมนูโปรดของคุณทั้งนั้นเลยนะ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สังเกตเห็นการแสดงออกของหลินเจียอิน และเมื่อเห็นว่าเธอขยับตะเกียบช้า เขาจึงเร่งเร้าเธอ

    

    หลินเจียอินหยิบหัวไชเท้าดองสองสามชิ้นมากิน เธอรู้สึกดีขึ้น จากนั้นเมื่อเธอกินเส้นเต้าหู้ เธอก็รู้สึกพะอืดพะอมอีกครั้งและอดไม่ได้ที่จะอาเจียน เธอรีบปิดปากแล้ววิ่งออกจากห้องอาหารไป แล้วไปยืนอยู่ข้างทางเดินจับเสาเอาไว้

    

    “เกิดอะไรขึ้น ? ”

    

    “คุณไม่สบายหรือ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ทิ้งตะเกียบแล้ววิ่งออกไป เขาลูบหลังหลินเจียอินแล้วถามด้วยความกังวล

    

    หลินเจียอินส่ายหัว “ไม่เป็นไร ฉันแค่คลื่นไส้นิดหน่อย”

    

    เธอรู้สึกคลื่นไส้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ?

    

    เจียงเสี่ยวไป๋สับสนและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมจะเอาน้ำมาให้คุณหนึ่งแก้ว”

    

    เมื่อเข้าไปในห้องอาหาร หวังซิ่วจวี๋จึงถามด้วยความเป็นห่วง “เจียอินไม่สบายหรือ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เทน้ำใส่แก้วแล้วพูดว่า “เธอบอกว่าเธอรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย”

    

    คลื่นไส้ ?

    

    ดวงตาของหวังซิ่วจวี๋เป็นประกาย จากนั้นเธอจึงวางตะเกียบและวิ่งออกไป

    

    “เจียอิน ลูก…… ท้องหรือเปล่า ? ” หวังซิ่วจวี๋ถามอย่างตื่นเต้น โดยจ้องมองที่หลินเจียอินด้วยดวงตาที่เป็นประกายราวกับจะมองทะลุร่างของหลินเจียอิน

    

    อ่า ?

    

    หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

    

    เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

    

    เมื่อแม่สามีพูดตอนนี้ ก็ดูเหมือน……อาการจะคล้ายกันนิดหน่อย

    

    แต่เธอก็ไม่แน่ใจ

    

    เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่รู้เหมือนกัน”

    

    หวังซิ่วจวี๋กังวลใจ เธอไม่รู้เรื่องสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร ?

    

    จากนั้น เธอถามขึ้นมาทันทีว่า “ถ้าอย่างนั้น… รอบเดือนของลูกไม่ได้มานานแล้วใช่ไหม ? ”

    

    หลินเจียอินคิดอย่างรอบคอบแล้วอุทาน “อ๊ะ” ออกมาด้วยความตกใจ

    

    เดือนที่ผ่านมาเธอยุ่งกับงานและไม่ได้สังเกตว่า “รอบเดือน” ของเธอไม่ได้มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

    

    ตามเวลา มันน่าจะเกินมา 10 กว่าวันแล้ว

    

    แม้ว่ารอบเดือนจะเลื่อนออกไปเป็นครั้งคราว แต่ก็เลื่อนออกไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้น คราวนี้ล่าช้าไปมากกว่าสิบวัน

    

    เกรงว่า……

    

    ใช่ มันอาจจะเป็นจริง !

    

    “พูดมาเร็ว ๆ เข้าสิ ! ”

    

    เมื่อเห็นว่าหลินเจียอินไม่ได้พูด หวังซิ่วจวี๋ก็กระทืบเท้าอย่างกังวลและพูดอย่างร้อนใจ

    

    “แม่ มีอะไรผิดปกติหรือครับ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งเดินออกมาพร้อมแก้วน้ำแล้วถาม

    

    หวังซิ่วจวี๋ไม่สนใจเขาและจ้องมองไปที่หลินเจียอินด้วยสีหน้ากระตือรือร้นของเธอ

    

    หลินเจียอินพูดอย่างอ่อนแรง “ที่จริงมันก็เกินเวลามาแล้ว รอบเดือนหนูไม่มา 10 กว่าวันแล้ว”

    

    “นั่นไง ! ”

    

    จู่ ๆ หวังซิ่วจวี๋ก็มีความสุขและยิ้มแก้มปริ

    

    “แม่ เมียจ๋า พวกคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ? ” เจียงเสี่ยวไป๋สับสนและอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง

    

    หวังซิ่วจวี๋กลอกตาดูลูกชายของเธอด้วยความโกรธ ช่างเป็นสามีที่ไม่เอาใจใส่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์

    

    “เมียของลูกกำลังตั้งครรภ์ ! ”

    

    หวังซิ่วจวี๋พูดด้วยความตื่นเต้น

    

    ห๊ะ ?

    

    ไม่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะโง่ขนาดไหน แต่ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างชัดเจนแล้ว เขามองภรรยาของเขาด้วยความประหลาดใจและถามด้วยความทึ่ง “จริงหรือ ? ”