ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 244 :ปล่อยให้ทำแต้มต่อไปสักพัก

    ตอนที่ 244 :ปล่อยให้ทำแต้มต่อไปสักพัก

    โรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า ในปัจจุบันไม่มีผลิตภัณฑ์อื่น นอกจากน้ำอัดลม

    ธุรกิจจะดีเพียงหนึ่งฤดูกาลครึ่งจากสี่ฤดูกาลต่อปีเท่านั้น แม้ว่าโรงงานจะไม่ถึงขั้นเกือบล้มละลายเหมือนโรงงานฟิล์มพลาสติกก็ตาม แต่ประสิทธิภาพจะดีขนาดไหน ?

    เจียงเสี่ยวไป๋เชื่อว่าจะต้องรับสมัครคนได้แน่ หากเขาให้ผลตอบแทนที่ดีมากพอ

    เป็นการดีที่สุดสำหรับเฉินหยวนเฉาที่จะลองไปรับสมัครพนักงานเพิ่มจากโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า พอเขาดึงคนจากที่นั่นมาได้มากพอแล้ว โรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าก็จะประสบกับปัญหา

    ด้วยวิธีนี้ บางทีเขาอาจจะได้ผลประโยชน์อะไรบ้าง

    เมื่อคำนวณเวลา โคคา-โคล่าจะกลับเข้าประเทศอีกครั้งในปี 1979 และเป๊ปซี่เข้ามาในปี 1981

    แม้ว่าเครื่องดื่มยักษ์ใหญ่ทั้งสองนี้จะเข้ามาในประเทศและร่วมมือกันสร้างโรงงานในประเทศแล้ว แต่ตลาดยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นและยังไม่ได้รับความนิยมเท่าไหร่

    ปล่อยให้พวกเขาทำแต้มต่อไปสักพัก

    รอจนคนจีนยอมรับรสชาติน้ำอัดลมก่อน จึงค่อยหาวิธีการซื้อกิจการต่ออีกที

    ในฐานะคนที่กลับมาเกิดใหม่และประสบความสำเร็จทางธุรกิจในชีวิตก่อนหน้านี้ เจียงเสี่ยวไป๋มักไม่พอใจกับนักลงทุนต่างประเทศที่ปล้นผลประโยชน์ในประเทศของตนเองไป

    ชาติที่แล้ว แม้ว่าเขาจะมีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน แต่เขาก็ยังเทียบกับยักษ์ใหญ่ผู้ผลิตโคคา-โคล่าและเป๊ปซี่ไม่ได้

    แต่หากเป็นชาตินี้ มันก็ไม่แน่เสมอไป

    เขามีความคิดที่อยากจะลองสู้สักตั้ง

    เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ เจียงเสี่ยวไป๋จึงสนับสนุนให้เฉินหยวนเฉารับสมัครคนจากโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า เพื่อฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว เขาจะไม่เพียงแต่สามารถแก้ปัญหาการขาดแคลนแรงงานที่มีทักษะในโรงงานผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองเท่านั้น แต่เขายังได้เตรียมเข้าซื้อกิจการโรงงานผลิตเครื่องดื่มต่อไปด้วย

    ส่วนเรื่องที่ว่าการทำแบบนี้จะเป็นเรื่องดีหรือไม่นั้น ?

    มีประโยคของท่านผู้นำคนหนึ่งได้กล่าวไว้: ไม่ว่าแมวขาวหรือแมวดำ ขอเพียงจับหนูได้ก็คือแมวที่ดี !

    เขาแค่ทำตามคำกล่าวของผู้นำท่านหนึ่งเท่านั้น

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสบายใจ

    เมื่อเห็นความแน่วแน่ของเจียงเสี่ยวไป๋ เฉินหยวนเฉาไม่รู้จะพูดอะไร จึงพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะหาวิธีทำความรู้จักกับหัวหน้าทีมในโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าก่อน โดยเริ่มทำความรู้จักกับผู้จัดการระดับกลางและระดับล่างก่อน”

    หัวหน้าทีมในโรงงานโดยทั่วไปมีทักษะที่ดีกว่าคนงานทั่วไป และพวกเขาก็มีอิทธิพลในระดับหนึ่งด้วย หากเราสามารถควบคุมคน ๆ หนึ่งได้ ก็อาจจะดึงคนทั้งกลุ่มออกมาได้

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเห็นด้วย

    “เชิญพวกเขากินกุ้ง ดื่มเหมาไถและสูบบุหรี่บุหรี่จงฮั๋ว แล้วบอกพวกเขาว่าหากพวกเขาต้องการใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันในอนาคต พวกเขาต้องหาเวทีที่ดีกว่านี้”

    ปากของเฉินหยวนเฉากระตุกอย่างแรง “นายมันร้ายนัก ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋: “ร้ายตรงไหน ? ก็แค่อยากให้พวกเขามีประสบการณ์ชีวิตที่ดี ได้กำหนดเป้าหมายและทิศทางชีวิตเป็นของตนเอง

    เมื่อพวกเขาได้รับประสบการณ์ใหม่ ๆ ได้เห็นสิ่งที่ดีมากขึ้น และมีความสุขกับชีวิตพวกเขาก็จะมีเป้าหมายและแรงจูงใจที่จะมุ่งมั่น

    ตรงกันข้าม หากคนเราอยู่ในวงกลมเล็ก ๆ ของตัวเองก็อาจจะรู้สึกพอใจและสบายใจ แต่พวกเขาจะไม่รู้ว่าโลกภายนอกกว้างใหญ่เพียงใด และไม่รู้ว่าในโลกนี้มีสิ่งสวยงามอีกมากมาย”

    ตัวอย่างเช่น เฉินหยวนเฉายอมรับว่าสิ่งที่เขาเคยประสบในฐานะผู้ใหญ่บ้านไป๋หยางนั้นเทียบไม่ได้ในเดือนที่ผ่านมากับสิ่งที่เขาได้ประสบกับจวงปี้เฉิง เจียงเสี่ยวไป๋ และติงจวิ้นเจี๋ย

    “เอาล่ะ นายเป็นคนจ่ายเงินเอง”

    เฉินหยวนเฉาพูดไม่ออกกับเหตุผลอันไร้สาระของเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดออกมา

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “จงอย่ากลัวที่จะทำมัน แต่ต้องระวังในการทำสิ่งต่าง ๆ เพราะหากทำไม่สำเร็จก็จะมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว”

    เฉินหยวนเฉากล่าวว่า “ฉันเคยเป็นหน่วยสอดแนมในกองทัพมาก่อน ไม่ต้องกังวล”

    “ผมเชื่อว่าพี่ทำได้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เฉินหยวนเฉาเติบโตขึ้นอย่างมาก ทำให้เขาพอใจมาก

    หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจนี้แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็กระซิบพูดอีกเรื่องสำคัญกับเฉินหยวนเฉา “พี่เขย ผมมีข่าวดีจะบอก”

    ข่าวดี ?

    เฉินหยวนเฉาตะโกนเสียงดังออกมา “อย่าบอกนะว่านายออกแบบบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ทั้ง 5 รายการในระยะแรกเร็วขนาดนี้เลย ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดคุยเกี่ยวกับการออกแบบบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์กับเขาเมื่อ 10 กว่าวันก่อน

    ทันทีที่เขาได้ยินข่าวดี เขาก็คิดว่ามันเป็นเรื่องนี้โดยปริยาย

    เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่พี่เขยตัวเอง

    ใช่แล้ว ผลิตภัณฑ์ทั้งห้าตัวที่จะเปิดตัวโดยโรงงานผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองในระยะเริ่มแรก ได้แก่ นมถั่วเหลืองหยวนหยวน ล่าเถียวเสี่ยวหยู เต้าหู้แท่งปาซื่อ ฟองเต้าหู้สูตรดั้งเดิมและเต้าหู้แห้งไป๋หยาง

    เขาได้ออกแบบบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ทั้งห้าเป็นการส่วนตัว

    ในบรรดาผลิตภัณฑ์ นมถั่วเหลืองจะถูกบรรจุในขวดแก้ว

    อีกสี่แบรนด์ใช้ถุงบรรจุภัณฑ์อาหารพลาสติกทั้งหมด เนื่องจากโรงงานฟิล์มพลาสติกยังไม่มีคำสั่งซื้อจากภายนอก เขาจึงผลิตขึ้นมาเองก่อน เพื่อไม่ให้งานยุ่งเกินไปในภายหลัง

    แต่นี่ถือเป็นข่าวดีอะไรล่ะ ?

    เขาประทับใจพี่เขยคนนี้มาก ตอนนี้นอกจากโรงงานผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเรื่องอื่นเลย

    “ผมจะบอกพี่ว่าเจียอินกำลังตั้งท้องลูกคนที่สอง ! ”

    แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะแอบบ่นอยู่ในใจ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูด

    เฉินหยวนเฉาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ปรากฎว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด เขายิ้มแล้วพูดว่า “นี่เป็นข่าวดีจริง ๆ ยินดีด้วยนะ ! ”

    หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ถามทันที “พ่อตาและแม่ยายของฉันรู้หรือยัง ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

    แม่ของผมรู้เรื่องนี้ก่อนผมเสียด้วยซ้ำ

    เฉินหยวนเฉาพูดอย่างมีความสุขว่า “พ่อตาและแม่ยายอยากมีหลานเพิ่มมานานแล้ว ในที่สุดเมียนายก็ท้องสักที”

    “ฉันคาดว่าเจียอินจะให้กำเนิดเด็กชายตัวอ้วนในครั้งนี้ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “แต่ผมยังอยากมีลูกสาวอยู่ ! ”

    ลูกชายจะดีเท่าลูกสาวได้อย่างไร ?

    เฉินหยวนเฉาโบกมือแล้วพูดซ้ำ ๆ “ลูกชายย่อมดีกว่าอยู่แล้ว ! ”

    เขามีทั้งลูกชายและลูกสาว แต่เห็นได้ชัดว่าเขาชอบลูกชายมากกว่า

    นี่เป็นแนวคิดดั้งเดิมของชาวจีนส่วนใหญ่ที่เชื่อว่ามีเพียงลูกชายเท่านั้นที่สามารถสืบเชื้อสายครอบครัวได้ และลูกสาวก็มักจากครอบครัวไปอยู่กับครอบครัวอื่นเสมอ

    ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเสี่ยวไป๋มีลูกสาวแล้ว เขาจึงคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋น่าจะมีลูกชายสักคน

    เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ว่าพ่อแม่ของเขาก็ต้องการหลานชายเช่นกัน

    แต่จะคลอดลูกชายหรือลูกสาว ตอนนี้ใครจะรู้กันล่ะ ?

    เพราะโรงพยาบาลท้องถิ่นชิงโจวไม่มีเครื่องอัลตราซาวด์

    หรือเขาจะพาหลินเจียอินไปตรวจที่โรงพยาบาลเจียงเฉิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑล โรงพยาบาลขนาดใหญ่ในเจียงเฉิงมีเครื่องอัลตราซาวด์ ซึ่งสามารถตรวจได้ว่าเจียอินกำลังตั้งครรภ์ลูกชายหรือลูกสาว

    แต่แล้วเขาก็ล้มเลิกความคิดนี้

    เป็นการดีกว่าที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ คนเราควรมีความคาดหวังอยู่เสมอ

    “ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ผมจะกลับก่อนนะ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวทักทายเฉินหยวนเฉา และเดินไปที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส

    “ผู้ช่วยเจียง ! ”

    เมื่อเขาเดินไปที่ประตูห้องทำงาน เฉินซินก็บังเอิญออกมาทักทายเขาทันทีที่เห็นเขา

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและถามว่า “ผู้จัดการหลินเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

    เฉินซินรายงานกลับไปว่า “ผู้จัดการหลินกำลังอ่านหนังสืออยู่ หลังจากเจรจาสัญญากับแฟรนไชส์ทั้งสองรายเสร็จ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วและพูดว่า “อย่าปล่อยให้ผู้จัดการหลินอ่านหนังสือนานเกินไป ถ้าเธออ่านนานกว่าหนึ่งชั่วโมงก็บอกเธอให้พักผ่อน”

    “ฉันเข้าใจแล้ว” เฉินซินพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นกระเป๋าในมือเธอ จึงถามว่า “แล้วคุณจะไปไหน ? ”

    เฉินซินกล่าวว่า “ผู้จัดการหลินให้ฉันไปขอบัญชีแยกประเภทของร้านค้าที่ดำเนินการโดยตรงทั้งหมด เธอบอกว่าเธอต้องการตรวจสอบบัญชี”

    เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เฮ้อ……ภรรยาของเขายังตัดใจเรื่องงานไม่ได้จริง ๆ

    “ไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยเอามาก็ได้”

    “ตกลง ! ”

    เฉินซินตอบตกลงแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

    เมื่อเธออยู่ห่างจากเจียงเสี่ยวไป๋ออกไป เธอก็แลบลิ้นออกมา “ผู้ช่วยเจียงใส่ใจผู้จัดการหลินมาก ! ”

    เมื่อฉันแต่งงานในอนาคต ฉันจะแต่งงานกับผู้ชายอย่างผู้ช่วยเจียง

    เขาหล่อ รวย และปฏิบัติต่อภรรยาอย่างดี !

    ช่างมีความสุข !

    โอ้ย โอ้ย โอ้ย …นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ?

    อายุเพียง 18 ปีและทำงานกับผู้ช่วยเจียงเพื่อหาเงินให้มากขึ้นต่างหากคือสิ่งที่ฉันควรคิดในตอนนี้ !