ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 248 :คำขอของเหรินฉางเซี่ย

    ตอนที่ 248 :คำขอของเหรินฉางเซี่ย

    “ผู้จัดการหลิน ! ”

    เมื่อหูฉางอิงเห็นหลินเจียอิน เธอก็ยิ้มทักทายอย่างอบอุ่น

    หลินเจียอินพยักหน้า “เอากุ้งนึ่ง 1 ชาม รากบัว 1 ชามและถั่วแระ 1 ชามมาให้ฉันด้วย”

    บางทีอาจเป็นเพราะเธอกำลังตั้งท้อง เธอจึงอยากกินอาหารที่มีรสชาติไม่จัดจ้าน

    แต่หนูน้อยเจียงชานนั้นต่างออกไป สิ่งที่เธอชอบคือกุ้งอบน้ำมัน ซึ่งมีรสเผ็ดและอร่อย เธอจึงรีบพูดว่า “หม่าม๊า หนูไม่อยากกินแบบนึ่ง หนูอยากกินแบบอบน้ำมันมากกว่า”

    หลินเจียอินเอื้อมมือเอานิ้วไปจิ้มหน้าผากของลูกสาว “เจ้าตัวน้อยของแม่ช่างตะกละจริง ๆ หนูกินมันได้ทุกวันอย่างไม่เคยเบื่อเลยนะ”

    จากนั้น เธอหันกลับไปพูดกับหูฉางอิงว่า “งั้นก็เอาแบบอบน้ำมันมาเพิ่มอีกหนึ่งที่”

    “ได้ค่ะ ผู้จัดการหลิน ! ”

    หูฉางอิงตอบตกลงและยิ้ม จากนั้นพาหลินเจียอินและทั้งสี่คนไปที่ห้องส่วนตัวด้านใน หลินเจียอินกล่าวว่า “เดี๋ยวเราจะหาโต๊ะว่างข้างนอกนั่งนี่แหละ”

    เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินอาหารโดยเฉพาะ หากเข้าไปกินในห้องส่วนตัว แล้วเธอจะตรวจดูสถานการณ์ด้านนอกได้อย่างไร ?

    ในอีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่ห้องส่วนตัว เขาสั่งกุ้งอบน้ำมันและรอเหรินฉางเซี่ย

    หลังจากนั้นไม่นาน เหรินฉางเซี่ยก็มาถึง

    “พี่อยากดื่มอะไรไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม

    เหรินฉางเซี่ยเลิกคิ้วของเขาขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดแซวว่า “คุณหมายความว่าอย่างไร ให้ฉันดื่ม แต่คุณไม่ดื่มงั้นหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “สมแล้วที่พี่เหรินเป็นตำรวจ ด้วยระดับความสามารถของพี่แล้ว ดูเหมือนว่าพี่สามารถจับประเด็นทุกคำพูดที่ออกมาจากปากของนักโทษ แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการรับสารภาพก็ตาม”

    เหรินฉางเซี่ยยิ้มอย่างมั่นใจ

    หากฉันไม่มีความสามารถในการจับประเด็นในคำพูดได้ ฉันก็คงไม่ได้มาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแผนกสอบสวนคดีอาญาหรอกจริงไหม ?

    เขายิ้มและพูดว่า “ปกติคุณไม่เคยปฏิเสธเรื่องดื่ม ทำไมวันนี้ถึงไม่ล่ะ ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ภรรยาของผมตั้งท้อง ผมต้องระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยในการขับขี่”

    เหรินฉางเซี่ยได้ยินแบบนั้นก็พูดอย่างตื่นเต้น “ยินดีด้วย ฉันจะมีหลานชายอีกคนแล้ว”

    เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับกุมขมับของตัวเอง

    ไม่คิดเลยว่าเหรินฉางเซี่ยก็ยังมีคงความคาดหวังให้เขาได้ลูกชาย

    ต้องบอกว่าแนวคิดในการให้กำเนิดลูกชายเพื่อสืบเชื้อสายวงศ์ตระกูลนั้นได้ฝังลึกอยู่ในใจของคนจีนไปแล้ว

    ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้เขารู้สึกได้ว่าหลินเจียอินคงกดดันไม่น้อยเวลาต้องเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของเขา

    เขาไม่สนใจและไม่ได้พูดในหัวข้อนี้ต่อ เขาส่งบุหรี่จงฮั๋วให้กับเหรินฉางเซี่ย แล้วพูดว่า “พี่เหริน มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรือ ? ”

    เหรินฉางเซี่ยรับบุหรี่จงฮั๋วมา แต่ไม่ได้สูบ เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าที่ดูลำบากใจ

    เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้น เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาหยิบไม้ขีดขึ้นมาจุดบุหรี่ให้เหรินฉางเซี่ย แล้วพูดว่า “พี่เหริน มีเรื่องอะไรที่ลำบากใจที่จะพูดใช่ไหม ? ”

    เหรินฉางเซี่ยพ่นควันออกมา เขาดูโล่งใจขึ้นมาก มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย “ฉันมีบางอย่าง ที่อยากจะขอให้คุณช่วย ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ลังเลที่จะรับฟัง “พูดมาตามตรงเถอะ บอกผมว่าพี่ต้องการให้ผมช่วยอะไร”

    เหรินฉางเซี่ยถอนหายใจและพูดว่า “ฉันได้รับโทรศัพท์จากผู้บัญชาการกองร้อยคนเก่าเมื่อไม่กี่วันก่อน”

    เมื่อเขาพูดขึ้นมา ดูเหมือนว่าเขาจะคิดย้อนกลับไปในความทรงจำสมัยหนุ่ม ๆ ของเขา มีรอยยิ้มลำบากใจปรากฏบนใบหน้าของเขา “โอ้ ฉันเคยเป็นทหารในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งที่ทะเลทรายโกบี ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยทะเลทรายและพื้นที่รกร้าง……”

    “หลังจากที่ฉันเปลี่ยนสายงานกลับมาที่ชิงโจว ผู้บัญชาการกองร้อยเก่ายังคงอยู่ที่นั่น เขาทั้งต้อนรับทหารเกณฑ์ใหม่จำนวนมากและส่งทหารเพื่อนร่วมรบออกมาเป็นจำนวนมากเช่นกัน……”

    เจียงเสี่ยวไป๋ฟังเหรินฉางเซี่ยอย่างเงียบ ๆ ด้วยความเคารพต่อทหารทางตะวันตกเฉียงเหนือ พวกเขาเป็นพวกที่กินข้าวและดื่มน้ำท่ามกลางแสงแดด สายลมและหิมะ ทหารเหล่านั้นอุทิศวัยหนุ่มของพวกเขาในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งทำให้จีนมี “สองระเบิดหนึ่งดาวเทียม [1] ” และต่อมาจึงมีการพัฒนาขีปนาวุธรุ่นตงเฟิงขึ้น

    การกำเนิดของอาวุธที่สำคัญที่สุดของประเทศไม่ใช่แค่การต่อสู้ของนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นเหล่าเติ้งและคณะเท่านั้น แต่เบื้องหลัง นักรบประจำชาติที่ไม่มีใครเทียบได้เหล่านั้นยังมีนักรบหนุ่มจำนวนมากที่อุทิศตนป้องกันประเทศอย่างเงียบ ๆ อีกด้วย

    พวกเขาเหล่านั้นควรได้รับเหรียญเกียรติยศของทหาร

    อย่างไรก็ตาม ชื่อของหลายคนไม่เคยปรากฏในสายตาของชาวโลกด้วยซ้ำ

    เหรินฉางเซี่ยบรรยายเป็นเวลานาน และในที่สุดก็พูดว่า “ผู้บัญชาการกองร้อยเก่าโทรมาและบอกว่าเขากำลังจะส่งทหารทหารผ่านศึกกลับมา และมีคนบางส่วนในนั้นกำลังจะกลับมาที่ชิงโจวของเรา……”

    เหรินฉางเซี่ยมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “ผู้บัญชาการกองร้อยเก่าต้องการให้ฉันหางานให้ทหารทหารผ่านศึกที่กลับมาชิงโจวได้หรือไม่”

    เขายิ้มอย่างเศร้า ๆ “ฉันไม่มีความสามารถมากมายขนาดนั้น เมื่อเห็นว่าอาชีพการงานของคุณกำลังรุ่งเรือง ฉันเลยต้องแบกหน้ามา……”

    “พี่เหรินไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”

    เจียงเสี่ยวไป๋ขัดจังหวะเขา และพูดต่อ “ผมเห็นด้วยกับสิ่งนี้ หากพวกเขาเต็มใจทำงานกับผม ผมก็พร้อมที่จะต้อนรับพวกเขา ผมสัญญาว่าจะไม่เอาเปรียบพวกเขาแน่นอน”

    “เยี่ยมมาก ! ”

    เหรินฉางเซี่ยรู้สึกโล่งใจ รอยยิ้มที่สดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สง่างามของเขา และพูดอย่างจริงใจ “เสี่ยวไป๋ ขอบคุณมากนะ”

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือของเขา

    “พี่เหริน แม้ว่าผมจะไม่เคยเป็นทหารมาก่อน แต่ผมก็รู้ดีว่าถ้าไม่มีทหารเหล่านั้น เราจะมีชีวิตที่มั่นคงและมีความสุขขนาดนี้ได้อย่างไร”

    “โลกนี้จะมีช่วงเวลาอันเงียบสงบได้อย่างไร ? หากไม่มีพวกเขาแบกภาระให้เรา”

    “เมื่อประเทศเกิดความไม่สงบสุข พวกเขาก็พร้อมจะพลีชีพเพื่อปกป้องประเทศของเรา”

    “เมื่อพวกเขาต้องการผม ผมจะช่วยเท่าที่ผมสามารถทำได้ ซึ่งมันทำให้ใจผมพลอยมีความสุขไปด้วย”

    เหรินฉางเซี่ยจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ไม่คิดว่าเขาจะพูดคำพูดเช่นนั้นออกมา

    เขามองน้องชายคนนี้ไม่มีผิด !

    “ตอนนี้น้องสะใภ้ท้องแล้ว คุณต้องขับรถ ไม่ควรดื่มเหล้าน่ะถูกแล้ว”

    “แต่ตอนนี้ฉันมีความสุข ฉันอยากดื่ม ! ”

    เหรินฉางเซี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและขอให้พนักงานเสิร์ฟเอาขวดเหมาไถมา

    เหรินฉางเซี่ยเทเหมาไถให้ตัวเอง หลังจากดื่มไปสองแก้ว เขาก็พูดว่า “เอาล่ะ คุณบอกว่ามีธุระจะคุยกับฉัน มันคืออะไรหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋วางตะเกียบลง แล้วพูดว่า “ผมอยากจะขอความช่วยเหลือจากพี่ ขอรายชื่อผู้ที่มีใบขับขี่ในชิงโจวมาให้ผมหน่อย”

    เหรินฉางเซี่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “แค่นั้นหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ขณะนี้มีคนน้อยมากที่มีใบขับขี่ และผมไม่รู้ว่าจะหาพวกเขาได้ที่ไหน ผมคิดว่าสำนักความมั่นคงสาธารณะของพี่จัดการเรื่องใบขับขี่ ดังนั้นพวกเขาน่าจะต้องรู้เรื่องนี้”

    เหรินฉางเซี่ยพูดว่า “นายกำลังหาคนขับรถอยู่หรือเปล่า ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

    เหรินฉางเซี่ยกล่าวว่า “เรื่องรายชื่อน่ะ ฉันไม่สามารถให้ได้ เพราะจะเป็นการทำผิดกฎ”

    เขาปรับน้ำเสียงและพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรก็ตาม ทหารที่ผู้บัญชาการกองร้อยเก่าจะส่งกลับมาน่าจะขับรถได้”

    เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากและพูดว่า “เยี่ยมมาก ! ”

    เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีสิ่งดี ๆ เช่นนี้ เขารับสมัครกลุ่มคนขับรถได้อย่างง่ายดายขนาดนี้เลย

    นี่ไม่ใช่การช่วยเหรินฉางเซี่ย แต่เห็นได้ชัดว่าเหรินฉางเซี่ยกำลังช่วยเขา !

    “พี่เหริน พวกเขามีทั้งหมดกี่นาย ? ”

    เหรินฉางเซี่ยกล่าวว่า “ผู้บัญชาการกองร้อยเก่าบอกว่ามี 8 นาย”

    “แค่ 8 นายเองหรือ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะผิดหวัง

    เขาขอให้รองนายกเทศมนตรีจางหารถบรรทุกขนาดใหญ่ 40 คัน คนขับ 8 คนคงไม่เพียงพออย่างแน่นอน

    เขามองไปที่เหรินฉางเซี่ย และพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่เหริน ช่วยโทรหาผู้บัญชาการกองร้อยเก่าของพี่ได้ไหม และแนะนำทหารทุกคนที่เป็นทหารผ่านศึกว่าสามารถมาทำงานให้กับผมได้ ! ”

    ห๊ะ !

    เหรินฉางเซี่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและอุทานออกมา “คุณต้องการคนขับกี่คน ? ”

    “180 คน ไม่ถือว่ามากเกินไป ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างสบาย ๆ

    เหรินฉางเซี่ยตกตะลึง คนขับ 180 คนยังไม่มากเกินไปอีกงั้นหรือ ? นี่เขามีรถบรรทุกเยอะขนาดนั้นเลยหรือไง ?

    อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องมาคอยเป็นกังวล

    หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “ฉันสามารถโทรติดต่อให้ได้ แต่ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าทหารทหารผ่านศึกจากพื้นที่อื่นจะมาหรือไม่”

    เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจว่าคนเหล่านั้นและหลายคนยังไม่เต็มใจที่จะออกจากบ้านเกิด

    เพียงแต่ว่ามันไม่ง่ายเลยในการรับสมัครคนขับรถในยุคนี้ เขายังคงหวังที่จะรับสมัครคนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ผ่านทางผู้บัญชาการกองร้อยเก่าของเหรินฉางเซี่ย

    [1] สองระเบิดหนึ่งดาวเทียม （两弹一星）เป็นโครงการนิวเคลียร์และอวกาศช่วงแรกของจีน ระเบิดสองลูกหมายถึงระเบิดปรมาณูและขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) หนึ่งดาวเทียมหมายถึง ดาวเทียมประดิษฐ์