ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 259 :อยู่ในแผนการแล้ว

    ตอนที่ 259 :อยู่ในแผนการแล้ว

    เฝิงเยี่ยนหงเห็นว่าจ้าวซื่อเจ๋อและไป๋เสี่ยวเจี๋ยกำลังหัวหด และเธอจะไม่พลาดโอกาสที่จะซ้ำเติมคนนิสัยไม่ดีทั้งสองคนนี้อย่างแน่นอน

    เธอยกกระเป๋าขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ถึงฉันจะมีแค่ 7 ใบ แต่มันก็มีรูปแบบที่แตกต่างกัน ฉันจะได้เปลี่ยนแบบใช้ทุกวัน ซึ่งมันยอดเยี่ยม ! ”

    ไป๋เสี่ยวเจี๋ยมองลงไปที่กองกระเป๋าที่อยู่บนพื้น มันมีทั้งหมด 50 ใบ นอกจากกระเป๋าสีแดง 21 ใบแล้ว ยังมีกระเป๋าถือสีดำอีก 29 ใบ

    มีเพียงสองแบบเท่านั้น

    เธอไม่มีทางเปลี่ยนแบบกระเป๋าใช้ได้ทุกวันตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์ ไม่เหมือนกับของหลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหง

    ใบหน้าของไป๋เสี่ยวเจี๋ยเปลี่ยนเป็นซีดขาวด้วยความโกรธ

    ตอนที่หลินเจียอินกำลังเลือกกระเป๋า เธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เก็บกระเป๋าทั้งหมดที่เขาซื้อก่อนหน้านี้ไว้ในกระเป๋าเดินทางสองใบ ในเวลาเดียวกัน เธอจงใจพูดขึ้นว่า “สามี แล้วกระเป๋าที่คุณซื้อก่อนหน้านี้อยู่ที่ไหน ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋แอบหัวเราะอยู่ในใจ ภรรยาของเขายั่วคนให้หงุดหงิดเก่งเช่นกัน

    เขาพูดอย่างให้ความร่วมมือว่า “ผมเอาทั้งหมดใส่กระเป๋าเดินทาง ไม่เช่นนั้นจะถือกลับไม่สะดวก ! ”

    หลินเจียอินชื่นชมอย่างมีความสุข “สามี คุณคิดได้รอบคอบมาก”

    จ้าวซื่อเจ๋อและไป๋เสี่ยวเจี๋ย มองไปที่กองกระเป๋าที่อยู่บนพื้น และทันใดนั้นทั้งคู่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

    ฉันจะเอากระเป๋ามากมายกลับไปได้อย่างไร ?

    ในเวลานี้ ตู้ซาซาเดินไปหาทั้งสองอย่างเงียบ ๆ และพูดด้วยรอยยิ้มหวานว่า “คุณลูกค้าสองท่าน ทำไมคุณไม่ซื้อกระเป๋าเดินทางสักสองใบด้วยล่ะ”

    จากนั้น เธอก็ชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางของเจียงเสี่ยวไป๋ “พวกคุณดูสิว่ามันสะดวกมากแค่ไหน ! ”

    ใบหน้าของจ้าวซื่อเจ๋อแทบจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำอยู่แล้ว

    เจียงเสี่ยวไป๋ค่อนข้างพอใจกับการช่วยเหลืออันน่าทึ่งของตู้ซาซา แน่นอนว่าเขาต้องตอบแทนเธอ

    “โอ้ ฉันลืมบอกคุณจ้าวไป”

    “กระเป๋าผู้หญิงเหล่านั้นเป็นกระเป๋าที่ฉันซื้อให้กับผู้จัดการร้านผู้หญิง พวกเธอมีทั้งหมด 12 คน ไม่มากไม่น้อย ให้คนละหนึ่งใบก็พอ”

    “กระเป๋าถือผู้ชาย 3 ใบเป็นของผู้จัดการร้านผู้ชาย และที่เหลือเป็นของพนักงานขายในโรงงานของฉัน”

    “ให้ของรางวัลต่อความขยันแก่พวกเขาบ้าง พวกเขาจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน ! ”

    อ้อ !

    หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเธอก็เข้าใจว่าทำไมเจียงเสี่ยวไป๋จึงซื้อกระเป๋าเหล่านั้น

    ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียง มีร้านค้าที่ดำเนินการโดยตรง 15 แห่ง โดย 12 แห่งเป็นผู้จัดการร้านที่เป็นผู้หญิง และอีก 3 แห่งเป็นผู้จัดการร้านผู้ชาย

    จากมูลค่ารายได้ที่พวกเขาสร้างขึ้น การให้กระเป๋าหนึ่งใบเป็นของรางวัลที่ไม่มากเกินไปเลย และยังสามารถเป็นแรงจูงใจให้พวกเขาตั้งใจทำงานได้อีกด้วย

    เงินเพียงเล็กน้อยที่ซื้อกระเป๋าเหล่านี้ มันคุ้มค่ามาก

    ในส่วนของพนักงานขาย เจียงเสี่ยวไป๋หมายถึงพนักงานของโรงงานฟิล์มพลาสติก พวกเขากำลังหาลูกค้าอยู่ข้างนอก และพวกเขาต้องการกระเป๋าจริง ๆ

    เฝิงเยี่ยนหงมองดูเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความชื่นชมในใจ

    อย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรก แม้ว่าเขาจะแข่งขันกับคนอื่น แต่เขาก็มีเป้าหมายที่ชัดเจนและไม่ยอมเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์แม้แต่หยวนเดียว

    ในทางกลับกัน จ้าวซื่อเจ๋อใช้เงินซื้อกระเป๋าไปมากมาย แต่แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ?

    มันเสียเปล่า !

    หลังจากได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว จ้าวซื่อเจ๋อถึงได้รู้ว่าเขาตกอยู่ในแผนของเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งแต่แรก

    สิ่งของที่คนอื่นซื้อนั้นมีประโยชน์ แต่สิ่งของที่เขาซื้อมากลับไร้ประโยชน์

    ไม่เพียงทำให้เขาเสียหน้าเท่านั้น แต่ความคิดของเขากลับทำให้คนเยาะเย้ยได้

    จ้าวซื่อเจ๋อเหมือนไก่ที่พ่ายแพ้ ดูหดหู่

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่ออีกว่า “ยังมีกระเป๋าเดินทางสองใบนี้ด้วย ใบหนึ่งสำหรับน้องสาวของฉันที่สอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ และอีกใบสำหรับน้องชายของฉันที่สอบผ่านเข้าโรงเรียนมัธยมปลายได้”

    จ้าวซื่อเจ๋อโกรธมากจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด

    ไอ้สารเลวคนนี้ไม่เพียงแต่มีการวางแผนที่จะซื้อกระเป๋าเหล่านี้เท่านั้น แต่ยังวางแผนในการซื้อกระเป๋าเดินทางที่ใช้ใส่กระเป๋าเหล่านั้นอีกด้วย

    หลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงมองหน้ากัน พวกเธอไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะวางแผนทุกอย่างในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง “คุณชายจ้าว เก็บกระเป๋าของคุณช้า ๆ ล่ะ ไม่ต้องรีบ ส่วนเราจะไปซื้อของอื่น ๆ ต่อแล้ว”

    หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็พาหลินเจียอิน เฝิงเยี่ยนหงและหนูน้อยทั้งสองคนจากไปอย่างเท่

    เมื่อมองไปที่กองกระเป๋าบนพื้น จ้าวซื่อเจ๋อและไป๋เสี่ยวเจี๋ยก็มองหน้ากันและยืนนิ่งอยู่เป็นเวลานาน

    หลังจากนั้น พวกเขาทั้งสองจึงต้องทำตามตัวอย่างของเจียงเสี่ยวไป๋ โดยนำหนังสือพิมพ์และฟองน้ำที่ยัดดันทรงกระเป๋าออกมาทั้งหมด ให้ตู้ซาซานำกระเป๋าทั้งหมดใส่ลงในถุงพลาสติกสะดวกซื้อใบใหญ่สองสามใบ และทั้งสองก็ออกจากห้างสรรพสินค้าด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี

    ทันทีที่พวกเขาทั้งสองออกไป พวกเขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ลากกระเป๋าเดินทางสองใบ สาวงามสองคนและเด็กอีกสองคน เดินออกจากห้างสรรพสินค้าไปอย่างมีความสุข แล้วทั้งหมดก็พูดคุยหัวเราะกันตลอดทาง

    “คุณจ้าว คุณถือถุงพลาสติกสะดวกซื้อมากมายขนาดนี้ไหวหรือ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋แซว

    จ้าวซื่อเจ๋อโกรธจัดและพูดอย่างเมินเฉย “นี่คือถุงพลาสติกสะดวกซื้อ สบายมาก”

    เป็นผู้แพ้ แต่ไม่ยอมเสียฟอร์ม !

    คุณชายจ้าวพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเขา

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณจ้าวพูดถูก ถุงพลาสติกสะดวกซื้อใส่ของสะดวกมาก ถ้าฉันรู้ ฉันคงไปขอจากพนักงานขายสักหน่อยแล้ว”

    น้ำเสียงของคำพูดทำให้ดูเหมือนว่าเขารู้สึกเสียดายที่ไม่ขอถุงพลาสติกสะดวกซื้อจากพนักงานขาย

    จ้าวซื่อเจ๋อจะฟังไม่ออกถึงน้ำเสียงที่หยอกล้อจากเจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร เขาโกรธมากจนเกือบจะโยนถุงในมือทิ้ง แล้วฟาดหมัดใส่เจียงเสี่ยวไป๋แล้ว

    เขาพยายามระงับความโกรธในใจ จากนั้นจึงเรียกไป๋เสี่ยวเจี๋ยเพื่อเดินไปที่มอเตอร์ไซค์เจียหลิง 125 ของเขา

    จ้าวซื่อเจ๋อชอบความรู้สึกของการขี่มอเตอร์ไซค์สาวสวย โดยให้หน้าอกเธอแตะที่บริเวณหลังของเขาเป็นครั้งคราว

    แต่ในเวลานี้ เขาไม่สามารถมีความสุขได้

    ไอ้สารเลวนั่นรวยมาก คงมีมอเตอร์ไซค์สักคันแหละ !

    เขาทำได้เพียงให้ไป๋เสี่ยวเจี๋ยนั่งข้างหลังเท่านั้น แต่เจ้าสารเลวนั่นมาพร้อมกับสาวงามสองคน ดังนั้นคงต้องให้สาวงามนั่งข้างหน้าหนึ่งคนและข้างหลังหนึ่งคนแน่ ๆ

    จ้าวซื่อเจ๋ออดไม่ได้ที่จะมองตามเจียงเสี่ยวไป๋ไป

    อย่างไรก็ตาม เขาไม่เห็นรถมอเตอร์ไซค์ของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่กลับเห็นเขาเปิดรถจี๊ปเทียนจิง 212 ยกกระเป๋าเดินทางสองใบใส่ไว้ในท้ายรถ จากนั้นทั้งห้าคนก็เข้าไปในรถ

    รถจี๊ปเทียนจิงเป็นรถที่จ้าวซือเจ๋อใฝ่ฝันที่จะเป็นเจ้าของมัน

    ไม่ต้องพูดถึงเขา แม้แต่พ่อของเขาจ้าวเหมิงหูก็ยังมีแค่รถตู้ชางเหอเท่านั้น

    “หรือว่าไอ้สารเลวคนนั้นคือเจียงเสี่ยวไป๋ ? ”

    จ้าวซื่อเจ๋อพึมพำพลางคิดแล้วก็อุทานออกมา

    ไป๋เสี่ยวเจี๋ยได้ยินเสียงอุทานของจ้าวซื่อเจ๋อ จึงถามด้วยความตกใจ “เจียงเสี่ยวไป๋คือใคร ? ”

    จ้าวซื่อเจ๋อกล่าวว่า “ทั่วทั้งชิงโจว นอกเหนือจากหน่วยงานภาครัฐและหน่วยงานที่มีรถจี๊ปแล้ว บุคคลธรรมดาเพียงคนเดียวที่เป็นเจ้าของรถจี๊ปคือ เจียงเสี่ยวไป๋”

    ”เขาทำร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียงและเปิดแฟรนไชส์ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเหอ และยังเปิดโรงงานอีกหลายแห่งด้วย”

    แม้ว่าจ้าวซื่อเจ๋อจะเป็นลูกคนรวยที่ไม่ค่อยสนใจอะไร แต่จ้าวเหมิงหูพ่อของเขาก็อยู่ในแวดวงนั้นและเคยได้ยินเกี่ยวกับธุรกิจบางอย่างของเจียงเสี่ยวไป๋มาบ้าง

    ไป๋เสี่ยวเจี๋ยตกใจมาก ผู้ชายที่แต่งตัวธรรมดาจะรวยขนาดนี้ได้อย่างไร ?

    เมื่อมองดูรถจี๊ปที่ขับออกไปอย่างช้า ๆ เธอก็รู้สึกขมขื่นในใจ ผู้ชายคนนั้นไม่เพียงจะหล่อและรวยกว่าคุณจ้าวเท่านั้น เขายังมีรถจี๊ปด้วย !

    นี่เธอกำลังเสียตัวและเลือกคนผิดอยู่หรือ !

    จะดีแค่ไหนถ้าคนที่เธอเข้าหาคือเจียงเสี่ยวไป๋ !

    จ้าวซื่อเจ๋ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเมื่อเห็นการแสดงออกของไป๋เสี่ยวเจี๋ย และตะโกนด้วยความโมโห “คุณกำลังมองอะไรอยู่ มันก็แค่รถจี๊ปไม่ใช่หรือ ? ”

    ไป๋เสี่ยวเจี๋ยรู้สึกไม่มีความสุขอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงทำหน้าบูดบึ้งและพูดว่า “ขนาดกระเป๋ายังแย่งซื้อมาไม่ได้ นับประสาอะไรกับรถจี๊ปล่ะ ? แน่จริงคุณก็ซื้อรถจี๊ปสักคันเลยสิ ! ”

    แม้ว่าเสียงของเธอจะเบา แต่จ้าวซื่อเจ๋อก็ได้ยินที่เธอพูดอย่างชัดเจน

    เขาถูกเจียงเสี่ยวไป๋ตบหน้า และแม้แต่ผู้หญิงที่เป็นแค่พนักงานโรงงานยังกล้าดูถูกเขา ?

    จ้าวซื่อเจ๋อโกรธมากจนโยนกระเป๋าทั้งหมดในมือไปที่ไป๋เสี่ยวเจี๋ย และด่าทอเธอ “ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ถ้าเธอไม่ได้อยากแย่งซื้อกระเป๋าขนาดนั้น ฉันจะไปมีปัญหากับเจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร ? ”

    ชายหญิงคู่นี้เริ่มทะเลาะและด่าทอกันบนถนนแล้ว