ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 27 :สุดยอดซอสลับ

    ตอนที่ 27 :สุดยอดซอสลับ

    

    “น้องชาย นี่มันธุรกิจทำเงินได้มหาศาลเชียวนะ ! ”

    

    “คุณบอกฉันง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ ? ”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นเปลี่ยนคำเรียกเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว เขาพูดอย่างเหลือเชื่อ

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแล้วพูดว่า “พวกเราอยู่ในยุคสมัยที่ดีที่สุด ทองคำมีอยู่ทุกที่ ตอนนี้ในหัวของผมมีวิธีหาเงินอีกมากมาย”

    

    คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง ดูไม่เข้ากับรูปร่างหน้าตาและอายุของเขาที่ยังดูหนุ่มอยู่เลย เวลาเขาพูดดูมีมาดของหนุ่มไฟแรง เขาพูดต่อไปอย่างจริงใจว่า “อีกอย่างผมเพิ่งเริ่มทำธุรกิจ ยังไม่มีที่ดิน คนงานและเงินทุนมากพอ สู้หาคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีกำลังอย่างผู้จัดการเซี่ยงไว้คบหาเป็นมิตรสหายดีกว่า”

    

    “ฮ่าฮ่าฮ่า……”

    

    เสียงหัวเราะอย่างตื่นเต้นของเซี่ยงเฉียนจิ้นดังออกไปนอกห้องทำงาน

    

    “น้องเจียง ฉันยอมรับคุณเป็นพี่น้องแล้วกัน”

    

    “พูดมาได้เลยว่าน้องเจียงอยากได้ชามกระดาษเท่าไร เดี๋ยวพี่เซี่ยงคนนี้ทำให้ฟรีเลย น้องเจียงจะได้ลองใช้ดู”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นเองก็เป็นคนฉลาดเช่นกัน เขารู้ได้ทันทีว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการชามกระดาษแบบใช้แล้วทิ้ง

    

    ในเมื่อตอนนี้มีหนึ่งคนต้องการใช้มัน นั่นหมายความว่าในภายหน้าจะยิ่งมีคนอยากใช้มันมากขึ้นเรื่อย ๆ

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นมองเห็นถึงจุดนี้ดี

    

    เขามอบลูกท้อแก่เรา เราตอบแทนเขาด้วยลูกลี้ เขาพูดอย่างห้าวหาญว่าจะทำชามกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งให้เจียงเสี่ยวไป๋ฟรีหนึ่งล็อต

    

    “ไม่ครับ ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปัด เขาพูดอย่างแน่วแน่ว่า “ผมยกความคิดและโอกาสทางธุรกิจเกี่ยวกับชามกระดาษและแก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งให้ผู้จัดการเซี่ยง แต่ผู้จัดการเซี่ยงเป็นคนของรัฐบาล จะทำผิดพลาดเพราะเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นหลังจากที่ผู้จัดการเซี่ยงคำนวณต้นทุนแล้ว ควรคิดราคาเท่าไรก็คิดเท่านั้นเถอะ”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย แววตาที่มองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋ดูเป็นประกายยิ่งขึ้น

    

    คนแบบนี้คบได้

    

    มีสมอง รู้จักรุกและถอย ไม่โลภเอาแต่ผลประโยชน์ และมีหลักการของตนเอง

    

    “ฮ่าฮ่า……”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นลุกเดินไปหาเจียงเสี่ยวไป๋ ชายวัยกลางคนตบบ่าชายหนุ่มพลางพูดว่า “ฉันเรียกคุณว่าน้องชายแล้ว คุณก็อย่าเอาแต่เรียกฉันว่าผู้จัดการเซี่ยงเลย เพื่อไม่ถือเป็นการดูแคลนน้ำใจกัน เรียกฉันว่าพี่เถอะ”

    

    “พี่เซี่ยง ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไหลไปตามน้ำ เรียกเขาอย่างเป็นกันเอง

    

    “ดี ดีมาก ! ”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นดีใจมาก เขาพูดต่ออีกว่า “ดูเหมือนน้องเจียงจะรีบใช้อยู่เหมือนกัน งั้นจัดการเรื่องนี้ให้น้องเจียงก่อน บอกขนาดและจำนวนมาได้เลย เดี๋ยวฉันจะทำให้ก่อน ถือเป็นการคำนวณระยะเวลาในการทำและต้นทุนไปในตัวด้วย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นว่า “ยิ่งผลิตชามกระดาษแบบนี้ในปริมาณมากเท่าไรก็จะยิ่งทำให้ต้นทุนถูกลงไปมากเท่านั้น ในอนาคตพี่เซี่ยงสามารถผลิตชามกระดาษขายทั้งแบบธรรมดาและแบบสั่งทำได้”

    

    แบบธรรมดา ?

    

    แบบสั่งทำ ?

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นตาเป็นประกายอีกครั้ง

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดต่ออีกว่า “ที่ผมต้องการคือชามกระดาษแบบสั่งทำ ทำสัก 10,000 ใบก่อนแล้วกัน” หลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดเสริมอีกว่า “จำนวนนี้ทั้งตรงตามความต้องการของผมในตอนนี้และยังสามารถช่วยพี่เซี่ยงคำนวณต้นทุนได้ด้วย”

    

    “ได้ ไม่มีปัญหา”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นตอบรับในทันที

    

    “ส่วนแบบที่ผมสั่งทำนั้นง่ายมาก พี่เซี่ยงช่วยพิมพ์ข้อความบนชามทั้งสองด้านเป็นคำโฆษณาว่า ‘อร่อยไร้ขีดจำกัด’ และสโลแกนรับผิดชอบต่อสังคมอย่าง ‘รักษาสิ่งแวดล้อมคือหน้าที่ของทุกคน’ ให้ผมก็พอแล้ว”

    

    “อืม สโลแกนใช้ตัวหนังสือเล็กหน่อยแล้วกัน ไม่อย่างนั้นจะมองไม่ออกว่าอะไรคือประเด็นหลัก”

    

    “เข้าใจแล้ว ! ” เซี่ยงเฉียนจิ้นจดสิ่งที่เขาต้องการ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “น้องชายช่างมีความสามารถจริง ๆ แถมยังไม่ลืมที่จะรับผิดชอบต่อสังคมอีกด้วย”

    

    เป็นอันตกลงกันตามนี้

    

    วันนี้เซี่ยงเฉียนจิ้นจึงให้พนักงานทำงานล่วงเวลา สามารถผลิตได้เท่าไร พรุ่งนี้ค่อยเอาไปให้เจียงเสี่ยวไป๋

    

    ส่วนเรื่องการชำระเงินนั้น รอให้ทำได้ครบ 10,000 ชิ้นก่อนค่อยคำนวณต้นทุนและคิดราคา

    

    สองฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนกันอย่างมีความสุขช

    

    ก่อนจากไป เจียงเสี่ยวไป๋เอาบุหรี่จงฮั๋วอีกหนึ่งซองยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเซี่ยงเฉียนจิ้นแทนคำขอบคุณ

    

    เมื่อกลับมาถึงร้านน้ำชา หวังผิงเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับมามือเปล่า จึงถามอย่างเป็นกังวลว่า “หาทางแก้ไม่ได้หรือ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ฉันจัดการแล้ว แต่คงต้องรอวันพรุ่งนี้”

    

    หวังผิงมองไปยังมันฝรั่งลูกเล็กที่แช่น้ำใสในอ่างพลาสติกใบใหญ่ แล้วพูดอย่างเป็นกังวลว่า “แล้วมันฝรั่งที่ปอกเสร็จแล้วล่ะ ? กว่าจะถึงพรุ่งนี้ก็คงเน่าเสียก่อน”

    

    “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผัดออกมาขายก่อน อย่างมากวันนี้ก็แค่ยังไม่ให้ลูกค้าห่อกลับบ้าน ให้ลูกค้ากินที่ร้านนายก่อนนี่แหละ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ

    

    หวังผิงพยักหน้า คงมีแค่ทางเดียวแล้วล่ะ

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ให้หวังผิงช่วยไปซื้อชามปากกว้างมา 10 ใบ วันนี้เขาจะใช้มันชั่วคราว หลังจากใส่ไฟในเตาแล้ว เขาก็เริ่มผัดมันฝรั่ง

    

    ผัดมันฝรั่งทำง่ายมาก เพียงใส่น้ำมันลงในกระทะ ใส่มันฝรั่งลงไปในปริมาณที่เหมาะสมลง แล้วทอดด้วยไฟอ่อนจนผิวมันฝรั่งกลายเป็นสีเหลืองทอง

    

    ขั้นตอนนี้ควรควบคุมไฟให้ดี ไฟไม่ควรแรงไป ไม่อย่างนั้นมันฝรั่งจะไหม้ได้ง่าย ค่อย ๆ ทอดไฟอ่อน พลิกกลับบ่อย ๆ เพื่อให้ความร้อนสม่ำเสมอ มันฝรั่งที่ทอดออกมาจะมีสีเหลืองทองสวย

    

    ภายในสิบนาที มันฝรั่งทั้งหมดในกระทะจะเปลี่ยนเป็นสีทองส่งกลิ่นหอม ดูเหมือนถั่วทองเม็ดใหญ่

    

    หวังผิงซื้อชามปากกว้างกลับมาแล้ว เฝิงเยี่ยนหงตามเขามาด้วยเช่นกัน

    

    “น้องสะใภ้มาด้วยหรือ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

    

    “ได้ยินหวังผิงบอกว่านายมาตั้งแผงขายอาหารที่นี่ ฉันเลยมาดูว่ากิจการของนายจะเป็นยังไงบ้าง” เฝิงเยี่ยนหงกล่าว

    

    “เพิ่งผัดกระทะแรกเสร็จพอดี ยังไม่ได้ขายเลย อยากลองชิมไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม

    

    เช้าจนจะสายอยู่แล้วยังขายไม่ได้ เฝิงเยี่ยนหงที่ได้ยินดังนั้นกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

    

    ผัดมันฝรั่งสามารถขายได้ด้วยหรือ ?

    

    ขายไม่ได้ถือเป็นเรื่องปกติแล้ว

    

    “ไม่นึกเลยว่ามันฝรั่งหัวเล็ก ๆ จะออกมาสวยขนาดนี้”

    

    ดูมันฝรั่งลูกเล็กของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ถูกทอดจนเป็นสีเหลืองทองสวยงาม เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม

    

    พูดแล้ว เธอก็หยิบเข้าปากไปชิ้นนึง มันกรอบนอกนุ่มใน รสชาติเหมือนกับผัดมันฝรั่งที่บ้านของเธอ

    

    “แค่นี้หรือ ? ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงทำสีหน้าดูถูกขึ้นมาทันที มันฝรั่งของเจียงเสี่ยวไป๋แค่ดูดี แต่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย

    

    ถ้าขายได้ ฉันจะอ่านชื่อตัวเองแบบกลับหัวเลย

    

    หวังผิงชิมไปหนึ่งชิ้นเช่นกัน เขามีความรู้สึกเดียวกัน ดังนั้นจึงเกิดความกังวลขึ้นมา

    

    ธุรกิจขายผัดมันฝรั่งของเจียงเสี่ยวไป๋จะต้องพังไม่เป็นท่าแน่นอน

    

    “ไม่ต้องรีบร้อน ฉันยังไม่ได้ปรุงรส”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นสีหน้าผิดหวังของทั้งสอง เขาจึงยิ้มบอก

    

    “ห๊ะ ต้องปรุงรสด้วยหรือ ? ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงถามด้วยความสงสัย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ล้างชามปากกว้างที่หวังผิงซื้อกลับมาในกะละมัง จากนั้นขอผ้าขนหนูสะอาดจากหวังผิงมาเช็ดชามให้แห้ง ใส่มันฝรั่งสีเหลืองทองลงในชาม

    

    ชามหนึ่งใส่ได้ประมาณ 15 ชิ้น

    

    เจียงเสี่ยวไป๋นับจำนวนอย่างเงียบ ๆ เพื่อคำนวณปริมาณแต่ละชาม

    

    จากนั้น เขาก็นำเอาหม้อกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกมา แล้วเทผัดมันฝรั่งในชามลงไป

    

    นี่คือหม้อเคลือบที่เขาใช้สำหรับผสมส่วนผสมโดยเฉพาะ

    

    มันไม่ง่ายเลยที่จะคนในชาม เพราะจะทำให้ส่วนผสมไม่ทั่วถึง ทั้งยังหลุดง่ายด้วย

    

    ต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋เอาสุดยอดซอสลับออกมา มันคือเครื่องปรุงที่เขาเตรียมไว้เมื่อวาน

    

    ในยุคสมัยต่อมา มีคนเรียกวิธีนี้ว่าจุ่มซอส แต่เจียงเสี่ยวไป๋เรียกมันว่าการจุ่มซอสแห่งจิตวิญญาณ

    

    วิธีการนี้ซับซ้อนมากและสัดส่วนของเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ก็มีความเฉพาะเจาะจงมากเช่นกัน

    

    ซอสแห่งจิตวิญญาณของเจียงเสี่ยวไป๋คือการใช้พริกป่นทั้ง 3 ชนิด ผสมด้วยกระเทียม ขิงสับ ผงพริกฮวาเจียว ผงพริกไทย งาขาว เกลือและเครื่องเทศ 13 หอมผสมเข้าด้วยกัน เขาคิดค้นสูตรขึ้นมาเองโดยการตั้งน้ำมันงาในกระทะให้ร้อน จากนั้นแบ่งส่วนผสมใส่ลงไป 3 ครั้งในสัดส่วนที่เท่ากัน หลังจากเคี่ยวจนวัตถุดิบหลักส่งกลิ่นหอมออกมาแล้ว เขาจึงเติมน้ำตาลทรายขาว ซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูหมักลงไปตามสัดส่วน คนให้เข้ากันเป็นอันเสร็จซอสสูตรลับของเขา

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ตักซอสสูตรลับของเขาใส่ลงในหม้อเคลือบ แล้วใช้ตะเกียบคนมันฝรั่งแต่ละชิ้นให้คลุกซอสอย่างทั่วถึง จากนั้นใส่เส้นหัวไชเท้าดองผัดที่เตรียมไว้เมื่อวานลงไป ผัดมันฝรั่งสูตรลับของเขาเป็นอันเสร็จสมบูรณ์พร้อมยกเสิร์ฟ

    

    เขาตักใส่ชามอีกครั้ง แล้วโรยหน้าด้วยผักชีและต้นหอมซอยเล็กน้อย

    

    “เสร็จแล้ว เยี่ยนหง เธอลองชิมดูสิ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นผัดมันฝรั่งที่ทำเสร็จแล้วให้เฝิงเยี่ยนหงแล้วกล่าวเชิญชวนด้วยรอยยิ้ม

    

    “ลองก็ลอง”

    

    เฝิงเยี่ยนหงรับชามมาอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็ใช้นิ้วหยิบมันเข้าปากไปหนึ่งชิ้น

    

    “อ๊ะ……”

    

    เฝิงเยี่ยนหงอุทานออกมา

    

    ทั้งที่มันคือผัดมันฝรั่งที่ดูจะธรรมดาทั่วไป แต่รสชาติของมันในขณะนี้กลับกลายเป็นผัดมันฝรั่งที่อร่อยที่สุดไปแล้ว

    

    เธอไม่เคยกินผัดมันฝรั่งที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย

    

    ไม่สิ !

    

    เธอไม่เคยกินของที่อร่อยแบบนี้มาก่อนต่างหากล่ะ !

    

    “นี่มันจะอร่อยเกินไปแล้ว ! ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงพูดอย่างเหลือเชื่อและหยิบมันฝรั่งอีกชิ้นเข้าปากทันที

    

    นี่มันอะไรกัน ?

    

    ภรรยาของเขายังเอ่ยปากชมว่าอร่อย หวังผิงจึงอดไม่ได้ที่จะหยิบเข้าปากเช่นกัน

    

    ครู่ต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

    

    ผัดมันฝรั่งที่เขากำลังเคี้ยวอยู่นั้นทั้งเผ็ดทั้งหอมเครื่องเทศ รสชาติอร่อยเข้มข้น เขาไม่รู้จะบรรยายอย่างไร นอกจากบอกได้เพียงคำเดียวว่า “เด็ด ! ”

    

    ทั้งสองแย่งกันกินผัดมันฝรั่งในชามจนเกลี้ยงภายในระยะเวลาแสนสั้น

    

    “อร่อย”

    

    “อร่อยมากจริง ๆ ”

    

    “ขออีกชาม”