ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 270 :บาดหมางกัน

    ตอนที่ 270 :บาดหมางกัน

    “พี่รอง พี่สะใภ้ กลับมาแล้วหรือ ! ”

    “พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้กำลังรอพี่อยู่เลย ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กับหลินเจียอินเพิ่งเข้าไปในห้องครัวเก่าหลังร้าน เพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงของเจียงเสี่ยวชิงดังขึ้นที่ด้านหน้าร้าน

    “ในที่สุดก็กลับมาเสียที ! ”

    หลินเจียอินใจเต้นแรง เธอลุกขึ้นยืนแล้วจะวิ่งออกไปด้านนอก

    เจียงเสี่ยวไป๋รีบหยุดเธอ “เมียจ๋า คุณกำลังท้อง อย่าวิ่งเลย”

    ในตอนนี้เอง ได้มีเสียงของเจียงเสี่ยวเฟิงดังขึ้นอีก “พวกเขายังไม่กลับบ้านหรือ ? ”

    “พวกเขากำลังรอชานชาน มาสิ ให้ฉันอุ้มเอง ทำไมหลานถึงหลับล่ะ ? ”

    “เสี่ยวเหลย นายช่วยไปรับถิงถิงมาจากพี่สะใภ้ที”

    ประโยคหลังเป็นคำพูดของเจียงเสี่ยวชิง

    หลินเจียอินได้ยินก็รู้สึกโล่งใจ เพราะชานชานกับถิงถิงไม่เป็นไร พวกเธอกลับมาแล้ว

    “คุณดูสิ ผมบอกแล้วว่าไม่เป็นไร”

    “คุณเดินช้า ๆ หน่อย ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดปลอบใจและมองย้อนกลับไป อันที่จริงเขากังวลไม่น้อยไปกว่าหลินเจียอิน เขาแค่ระงับมันไว้เพื่อไม่ให้ภรรยากังวลมากขึ้น

    เมื่อทั้งสองเข้าไปในร้านก็เห็นเจียงเสี่ยวชิงและเจียงเสี่ยวเหลยกำลังอุ้มเจียงชานกับเจียงถิง เด็กน้อยทั้งสองคนหลับไปแล้ว มองก็รู้ว่าพวกเธอถูกแบกขึ้นหลังกลับมา มีแค่หวังกังคนเดียวที่นั่งหอบอยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ

    “พวกนายไปเที่ยวที่ไหนกันมา ทำไมถึงเพิ่งกลับเอาป่านนี้ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเจียงเสี่ยวเฟิงจึงถามอย่างไม่สบอารมณ์

    เจียงเสี่ยวเฟิงปาดเหงื่อจากหน้าผากแล้วพูดว่า “พวกเรากลับไปที่หลัวเจียหานมา”

    บ้านแม่ของหลัวเจาตี้อยู่ที่หลัวเจียหาน เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอชิงซานเช่นเดียวกัน ห่างออกไปจากเมืองชิงโจวประมาณ 14-15 ลี้

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คาดคิดเลยว่าเจียงเสี่ยวเฟิงจะพาเด็ก ๆ กลับไปที่บ้านของหลัวเจาตี้

    ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรก ให้เขาขับรถไปส่งยังดีกว่า

    เจียงเสี่ยวเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนว่า “ฉันไม่รู้ว่าพี่กับพี่สะใภ้ยังรอพวกเราอยู่ ตอนแรกนึกว่าพวกพี่กลับไปแล้ว”

    เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดขึ้นว่า “ก็ตอนนายไปไม่บอกอะไรสักคำ ฉันรอชานชาน”

    เจียงเสี่ยวเฟิงชะงักไปเล็กน้อย เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า “ชานชานไปกับฉัน พี่ยังไม่วางใจอีกหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดขึ้นว่า “ไม่ใช่ไม่วางใจ เพียงแต่นายไม่ได้บอกก่อน ฉันก็แค่รอลูกฉันเอง”

    เจียงเสี่ยวเฟิงพูดขึ้นว่า “พี่ไม่วางใจต่างหาก ! ”

    คราวนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ตอบอะไร

    เพราะตอนที่เขาได้ยินว่ามีเด็กน้อยจมน้ำตาย ตอนนั้นเขารู้สึกเป็นกังวลจริง ๆ

    แต่เขาไม่อยากทะเลาะกับเจียงเสี่ยวเฟิงเพราะเรื่องนี้ เขาจึงพูดว่า “เอาล่ะ พวกนายเดินกลับมาไกลขนาดนั้นคงลำบากไม่น้อย พักผ่อนเร็ว ๆ เข้าล่ะ เดี๋ยวฉันจะพาชานชานกลับบ้าน”

    จากนั้น เขาก็หันไปพูดกับหลินเจียอิน “คุณโทรหาหวังผิง บอกเขาว่าเสี่ยวกังกลับมาแล้ว”

    “อืม ! ”

    หลินเจียอินรีบไปโทรหาหวังผิง เพราะเธอรู้ดีว่าเฝิงเยี่ยนหงก็กำลังรออย่างใจจดใจจ่อเช่นกัน

    เจียงเสี่ยวเฟิงได้ยินว่าหวังผิงกำลังรออยู่เช่นกัน เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ

    คนหนึ่งเป็นพี่ชายคนโตของตนเอง อีกคนเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกัน เขาพาลูก ๆ ของทั้งสองออกไปเที่ยวเล่น แต่พวกเขาทุกคนก็ยังคงรอรับลูกของตนเอง กลัวเขาทำลูก ๆ หายหรือไง ?

    “เอาล่ะ ฉันพาลูกของพวกพี่กลับมาแล้ว”

    “คราวนี้ก็คงวางใจแล้วสินะ ! ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงพูดเสียงดังด้วยความโมโห

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นว่า “เราไม่ได้ว่าอะไรนายเสียหน่อย ทำไมนายต้องใส่อารมณ์ด้วย ? ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงพูดขึ้นว่า “ถึงแม้ว่าพี่จะไม่ได้พูด แต่พี่ก็ไม่วางใจอยู่ดี หรือคิดว่าฉันจะทำหลานสาวหลานชายของตนเองหาย ? ”

    หลัวเจาตี้เห็นว่าทั้งสองเริ่มมีปากเสียงกัน เธอจึงรีบเข้ามาอธิบายว่า “ตอนที่พวกเรากลับไป เดิมทีพวกเราจะกินข้าวกลางวันเสร็จแล้วก็กลับ แต่แม่บอกว่าวันมะรืนนี้ก็จะเป็นวันสารทจีนแล้ว จึงขอให้พวกเราอยู่กินข้าวเย็นด้วย”

    เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ก็วันที่ 21 เดือนสิงหาคมแล้ว ถ้านับตามปฏิทินจันทรคติก็คือวันที่ 13 เดือน 7 และวันมะรืนนี้ก็คือวันที่ 15 เดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคติ

    วันที่ 15 เดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคตินี้เป็นวันที่ผู้คนมักจะกราบไหว้บูชาบรรพบุรุษ พระพุทธศาสนานิกายมหายานเรียกว่า ‘เทศกาลอุลลัมพน’ ส่วนศาสนาเต๋าเรียกว่า “เทศกาลสารทจีน” และคนท้องถิ่นเรียกว่าเทศกาลพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

    มีแม้กระทั่งคำกล่าวพื้นบ้านที่ว่า “ตรุษจีนงานเลี้ยง สารทจีนงานใหญ่” นั่นหมายความว่าวันนี้มีความสำคัญยิ่งกว่าวันตรุษจีนเสียอีก

    ดังนั้น เมื่อเจียงเสี่ยวเฟิงพาหลัวเจาตี้กลับไปเยี่ยมครอบครัวของเธอ การที่พ่อตาแม่ยายให้พวกเขาอยู่กินข้าวเย็นต่อถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติมาก

    เพียงแต่พอพวกเขากินข้าวเย็นเสร็จแล้ว แล้วต้องเดินทางจากหลัวเจียหานกลับมายังเมืองชิงโจวต่อ มันจึงทำให้พวกเขาใช้เวลานานและกลับมาช้า

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นว่าเจียงชานและเจียงถิงต่างหลับไปแล้ว คาดว่าเจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้คงแบกพวกเธอขึ้นหลังกลับมา และแม้ว่าหวังกังจะยังเด็ก แต่เขาก็เป็นเด็กผู้ชาย ให้เขาเดินกลับมาด้วยคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

    เมื่อรู้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเข้าใจเจียงเสี่ยวเฟิงผิดไปแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดอย่างรู้สึกผิด “เสี่ยวเฟิง ฉันควรจะเชื่อมั่นนายจริง ๆ นั่นแหละ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงหันหน้าหนี ไม่พูดไม่จา เขารับเจียงถิงมาจากเจียงเสี่ยวเหลยแล้วอุ้มลูกออกไป

    หลัวเจาตี้เห็นแบบนั้นก็รีบพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ เขาแค่อารมณ์ไม่ดี ขี้น้อยใจ อย่าไปใส่ใจ”

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปัด “ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของเขา เธอเองก็ควรไปพักผ่อนได้แล้ว”

    หลัวเจาตี้พูด “อีกเดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเขาเอง ! ”

    พูดจบ เธอก็รีบเดินออกไป

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเจื่อน เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำให้เขามีปัญหากับเจียงเสี่ยวเฟิง

    หลินเจียอินกลับมาจากโทรศัพท์เสร็จก็เห็นว่าเจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ต่างกลับไปหมดแล้ว เธอจึงถามว่า “ทำไมพวกเสี่ยวเฟิงกลับไปเร็วนักล่ะ ? ”

    เจียงเสี่ยวเหลยพูดขึ้นว่า “พี่รองเหมือนจะโกรธนะ”

    จากนั้น เขาก็ส่ายหัว “ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาโกรธ เดิมทีเขาก็ควรจะ……”

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากร่ำไรถึงหัวข้อนี้ เขาจึงขัดจังหวะเจียงเสี่ยวเหลย “เอาล่ะ พวกนายไปพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องแจกใบปลิวนะ”

    หลังจากพูดจบ เขาก็ให้เจียงเสี่ยวชิงพาเจียงเสี่ยวเหลย เจียงเสี่ยวหยู หลี่ลี่และคนอื่นกลับไปที่บ้านพักพนักงาน

    พนักงานพาร์ทไทม์คนอื่นกินนอาหารเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไป

    ไม่นานนัก หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงก็รีบมาที่ร้าน

    แต่เมื่อไม่เห็นเจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ หวังผิงจึงถามว่า “พวกเสี่ยวเฟิงล่ะ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากให้หวังผิงรู้เรื่องก่อนหน้านี้ เขาจึงบอกแค่ว่าพวกเจียงเสี่ยวเฟิงกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักแล้ว

    หวังผิงเป็นคนซื่อ ไม่คิดอะไรมาก เขาจึงไม่ได้ถามเซ้าซี้ แต่พาหวังกังกลับบ้านแทน

    รอจนกระทั่งทุกคนกลับไปหมดแล้ว หลินเจียอินถึงได้ถามขึ้นว่า “ทำไมเสี่ยวเฟิงถึงโกรธล่ะ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับ “บางทีอาจเป็นเพราะคิดว่าพวกเราไม่เชื่อมั่นในตัวเขา หรือบางทีอาจเป็นเพราะเขานึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้”

    เขาไม่อยากพูดมากไปกว่านี้ จึงอุ้มเจียงชานเดินออกไปข้างนอกพลางพูดว่า: “พวกเรากลับเร็วหน่อยเถอะ วันนี้เรากลับช้ามากแล้ว”

    หลินเจียอินอยากถามต่อว่าเจียงเสี่ยวเฟิงนึกถึงเรื่องอะไรขึ้นมา แต่เมื่อเธอเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากพูด เธอจึงไม่ถามเซ้าซี้แล้วรีบเดินตามไป

    ทางด้านนั้น เจียงเสี่ยวเฟิงกลับมาที่บ้านพักพนักงานด้วยความหงุดหงิด

    หลัวเจาตี้รอให้เขาอุ้มเจียงถิงไปวางไว้บนเตียงแล้ว จึงพูดว่า “ทำไมคุณถึงโมโหขนาดนั้นล่ะ เรื่องแค่นี้เอง มันคุ้มแล้วหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงตอบกลับ “ใช่ ผมกลับบ้านดึก แต่ผมไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

    “เรากลับมาช้าขนาดนี้ พวกเขาจะเป็นห่วงลูก ๆ ของตนเองก็เป็นเรื่องปกติ คุณไม่เห็นต้องไปโมโหพวกเขาเลย” หลัวเจาตี้ยังคงไม่เข้าใจ

    เจียงเสี่ยวเฟิงพูดขึ้นว่า “แต่พวกเขาไม่วางใจในตัวผม กลัวว่าผมจะทำลูกของพวกเขาหาย”

    หลัวเจาตี้พูดอย่างประหลาดใจ “ทำไมคุณถึงคิดแปลก ๆ แบบนั้น พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ดีกับเรามากนะ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ทำดีกับเราก็เรื่องหนึ่ง เชื่อในตัวผมหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง”

    หลัวเจาตี้หมดคำจะพูด เธอเองก็เริ่มไม่สบอารมณ์กับเขาแล้ว “ดูคุณคิดเข้าสิ ! ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงทำเสียงฟึดฟัด “คุณจะไปเข้าใจอะไร ? ”

    “เมื่อ 10 กว่าปีก่อน เคยเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นในเจียงวาน”

    “มีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นญาติห่าง ๆ ของผมชื่อเจียงเสี่ยวกุ้ย เวลาที่เขาออกไปทำนามักจะฝากเจียงฮ่าว ลูกชายไว้ 12 ปีไว้กับเจียงไห่จางพ่อของเขา ปรากฏว่าเจียงฮ่าวที่เป็นเด็กซุกซนแอบหนีไปจับปลาที่แม่น้ำชิงเจียงเพียงลำพัง สุดท้ายเขาก็จมน้ำตาย”

    “เจียงเสี่ยวกุ้ยและภรรยาของเขาเถียนเหวินหงต่างโทษว่าเป็นเพราะเจียงไห่จางไม่ดูแลหลานให้ดี พวกเขาด่าทอเจียงไห่จาง และถึงขั้นลงไม้ลงมือกับชายชราด้วย”

    เจียงไห่จางเสียใจที่สูญเสียหลานชายไปไม่พอ ยังต้องมาเสียใจที่ถูกลูกชายและลูกสะใภ้ด่าทอ เขารับไม่ไหวจึงกินยาฆ่าหญ้าตายในคืนวันเดียวกัน”

    เมื่อสิบกว่าปีก่อน หลัวเจาตี้ยังไม่แต่งงานกับเขา เธอจึงไม่รู้เรื่องนี้

    เมื่อได้ยินแบบนี้ เธอก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสามีถึงได้โมโหขนาดนั้น เธอพูดอย่างทอดถอนใจว่า “พี่ใหญ่เป็นกังวลเพราะเรื่องนี้ด้วยใช่ไหม ? ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงทำเสียงฮึดฮัด “ใครจะไปรู้ล่ะ ? แต่ต่อไปผมจะไม่ช่วยเขาดูแลชานชานแล้ว จะได้ไม่ต้องมากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเวลาที่เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา”