ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 271 :คิวยาว

    ตอนที่ 271 :คิวยาว

    เช้าตรู่วันต่อมา

    ด้านหน้าสถานีขนส่งผู้โดยสารมีผู้คนมาต่อแถวเข้าคิวยาว ทั้งชาย หญิง คนแก่และเด็ก พวกเขาแต่ละคนหากไม่ถือหนังสือพิมพ์ก็ถือใบปลิวอยู่ในมือ

    ใช่แล้ว พวกเขามาที่นี่เพื่อรับเมล็ดแตงปรุงรสฟรี

    ไม่ว่ายุคสมัยไหน ผู้คนก็จะกระตือรือร้นในการรับของฟรีเสมอ

    เพราะถึงอย่างไรมันก็ฟรี หากไม่เอาก็เสียของน่ะสิ

    ตอนใกล้ 8.00 น. เซี่ยงเฉียนจิ้นขับรถบรรทุกคันเล็กมาส่งใบปลิวให้ที่หน้าร้าน

    เมื่อเห็นคนเข้าคิวจำนวนมากขนาดนี้ เซี่ยงเฉียนจิ้นรู้สึกทึ่งมาก สมแล้วที่เป็นน้องเจียง คนอะไรมีหัวทางธุรกิจที่ยอดเยี่ยมมาก ต่อให้ขายแค่เมล็ดแตงโม เขาก็สามารถทำให้กิจการขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าได้

    ทันทีที่เขาจอดรถ เขาก็เห็นความโกลาหลท่ามกลางผู้คนที่รอเข้าแถว

    “มาแล้ว มาแล้ว คนของร้านขายเมล็ดแตงโม 5 รสมาแล้ว”

    “หลังจากที่รอมาตั้งนาน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงแล้ว”

    “ฉันอยากลองชิมเมล็ดแตงโม 5 รสจะแย่แล้ว”

    “……”

    เซี่ยงเฉียนจิ้นรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ผมไม่ใช่คนที่มาแจกเมล็ดแตงโม 5 รส ผมแค่มาส่งใบปลิว”

    บรรดาผู้ที่เข้าแถวต่างผิดหวัง เสียงของพวกเขาจึงค่อย ๆ เงียบลง

    ไม่นานหลังจากนั้น เจียงเสี่ยวชิงก็มาถึงพร้อมกับพนักงานแจกใบปลิว เมื่อเธอเห็นผู้คนจำนวนมากเข้าแถวต่อคิวอยู่น้าร้าน ใบหน้าสวยของเธอก็คลี่ยิ้มออกมา

    ดูเหมือนว่าการแจกใบปลิวเมื่อวานจะได้ผลดี

    เจียงเสี่ยวเหลย เจียงเสี่ยวหยู หลี่ลี่ และคนอื่นต่างดูตื่นเต้นและรู้สึกถึงความสำเร็จ

    ในแถวหน้าร้าน มีคนเห็นพนักงานแจกใบปลิวเมื่อวานก็พลันมีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที “คราวนี้ไม่ผิดแน่ นั่นมันคนที่มาแจกใบปลิวเมื่อวาน”

    มีคนถามว่า “พวกเธอมาแจกเมล็ดแตงโม 5 รสใช่ไหม ? ”

    เจียงเสี่ยวชิงกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “เรามีหน้าที่แจกใบปลิว ส่วนเรื่องรับเมล็ดแตงโม อีกเดี๋ยวจะมีคนมาแจกให้พวกคุณโดยเฉพาะ”

    คนถามรู้สึกผิดหวังอีกครั้ง

    เฮ้อ……ไม่ใช่อีกแล้ว ยังไม่มาอีกหรือ !

    เขาถามต่ออย่างไม่ยอมว่า “แล้วพวกเธอจะเริ่มแจกเมล็ดแตงโมตอนไหน ? ”

    ในเวลานี้ มีคนถามเช่นกัน “เราต้องรออีกนานแค่ไหน ? ”

    เจียงเสี่ยวชิงเห็นเช่นนี้จึงอธิบายให้พวกเขาฟัง “เราจะเริ่มแจกเมล็ดแตงโม 5 รสตั้งแต่ตอน 09.00 น. ทุกคนมาเร็วไปหน่อย อดทนรอสักครู่นะ”

    ในใบปลิวระบุไว้ว่าเริ่มแจกตอน 9.00 น. จริง ๆ หลายคนจึงไม่เถียงหรือพูดอะไรต่อ

    เจียงเสี่ยวชิงขอบคุณพวกเขาอีกครั้งแล้วถึงได้เดินไปทักทายเซี่ยงเฉียนจิ้น

    “พี่เซี่ยง ทำให้คุณรอนานแล้ว”

    เซี่ยงเฉียนจิ้นโบกมือปัด “ไม่เป็นไร ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

    เจียงเสี่ยวชิงบอกให้พวกหวังเจี้ยนไปขนย้ายใบปลิวลงจากรถ รอบนี้ใบปลิวมีจำนวน 500,000 ใบ ซึ่งมีมากถึง 100 ห่อ พวกเขาใช้เวลายกเข้าร้านนานถึง 10 กว่านาทีกว่าจะเสร็จ

    เซี่ยงเฉียนจิ้นกลับไปแล้ว เจียงเสี่ยวชิงถึงได้แจกงานให้ทุกคน

    อย่างไรก็ตาม เมื่อวานมีคนแจกใบปลิว 25 คน แต่วันนี้มีเพียง 18 คนเท่านั้น

    เย่กวงโต้วไม่ได้มาช่วย ส่วนหลี่ลี่ หลี่เจีย หวังฉิน หวังเจี้ยน รวมถึงคังเวยและซ่งซิงต่างก็ประจำอยู่ที่ร้าน

    “ทุกคนเห็นแล้วว่าเช้านี้มีคนมาเข้าคิวกันเยอะมาก แสดงให้เห็นว่าการแจกใบปลิวของเราเมื่อวานนี้ทำได้ดีมาก”

    “วันนี้เหมือนกับเมื่อวาน ทีมที่ 1-5 ยังคงไปแจกใบปลิวแบบกวาดถนน”

    เจียงเสี่ยวเหลยกล่าวว่า “พี่ เมื่อวานผมแจก 5,000 ใบ ผมคิดว่าถ้าผมแจกแบบกวาดถนน ผมน่าจะแจกได้เยอะหน่อย”

    “ฉันคิดว่าตัวเองสามารถนำไปแจกได้เยอะกว่าเมื่อวานเหมือนกัน”

    “ฉันเองก็ไม่มีปัญหา”

    “ฉันก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน”

    เมื่อวานคนที่นำใบปลิว 3,000 ใบไปแจกแบบกวาดถนนแจกเสร็จเร็ว ดังนั้นพวกเขาจึงอยากขอใบปลิวเพิ่ม

    แต่ก็มีหลายคนพูดว่า “ของฉันยังเหลืออีกร้อยกว่าใบ คิดว่าแจกวันละ 3,000 ใบก็น่าจะพอแล้ว”

    เจียงเสี่ยวเหลยพูดว่า “ถึงอย่างไรตอนนี้ใบปลิวก็มีมากถึง 500,000 ใบ เราแจกในแต่ละวันเยอะหน่อย จะได้แจกหมดไว ๆ ไง ! ”

    พนักงานพาร์ทไทม์ไม่กี่คนยังคงนิ่งเงียบ

    เพราะค่าจ้างแจกใบปลิวได้วันละแค่ 2 หยวนเท่านั้น แถมยังต้องดูแลเรื่องอาหารการกินของตนเองอีกด้วย

    หากแจกวันละ 5,000 ใบ แจกแค่ 6 วันก็คงแจกหมดแล้ว แต่ถ้าแจกวันละ 3,000 ใบ ต้องใช้เวลาตั้ง 10 วันถึงแจกเสร็จ

    ใช้จำนวนวันมาก เงินก็ได้มากตามไปด้วย

    เจียงเสี่ยวชิงสังเกตเห็นสีหน้าของคนกลุ่มนี้ เธอคิดแล้วจึงพูดว่า “คนที่แจกใบปลิววันละ 5,000 ใบจะได้ค่าจ้างวันละ 4 หยวน ส่วนคนที่แจกวันละ 3,000 ใบจะได้ค่าจ้างวันละ 2 หยวนเหมือนเดิม”

    ต้นทุนการจ้างแจกต่างกันแค่ไม่กี่สิบหยวน แต่ประสิทธิภาพดีกว่ามาก

    แม้ว่าเธอจะไม่ได้ขออนุญาตเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เธอก็กล้าตัดสินใจที่จะทำแบบนี้

    เมื่อทุกคนได้ยินว่าค่าจ้างเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว พวกเขาจะพูดอะไรได้อีกนอกจากตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

    “เสี่ยวหยู วันนี้ไม่ต้องออกไปแจกใบปลิวแล้ว คอยอยู่ช่วยงานที่ร้านเถอะ ! ” เจียงเสี่ยวชิงกล่าว

    “ไม่ ฉันจะออกไปแจกใบปลิวด้วย”

    “วันนี้พี่ลี่ลี่ไม่ได้ออกไปด้วย ไม่มีใครพาเธอไป”

    “ไม่ต้องให้ใครพาไปหรอก ฉันทำเองได้ ! ”

    เจียงเสี่ยวชิงจะวางใจให้น้องสาวคนเล็กไปแจกใบปลิวตามลำพังได้อย่างไร สุดท้ายเธอจึงต้องพาเจียงเสี่ยวหยูไปด้วย

    ไม่นาน ทุกคนก็เก็บใบปลิวเข้ากระเป๋าของตัวเองและออกเดินทาง

    หลี่ลี่และคนอื่นรวมหกคนประจำการอยู่ที่ร้าน

    กระทั่งช่วงใกล้เวลา 9.00 น. เจียงเสี่ยวเฟิงมาถึงร้านก่อน ตามมาด้วยเจียงเสี่ยวไป๋

    “พี่ ! ”

    เจียงเสี่ยวเฟิงทักทาย

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ

    ทั้งสองคนต่างไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืน

    อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋รู้ดีว่าปมนี้ยังไม่คลาย เขาตั้งใจว่าจะรอจนกว่าวันที่วุ่นวายเหล่านี้จะหมดลงก่อนแล้วค่อยหาเวลาพูดคุยกับเจียงเสี่ยวเฟิง

    เพราะความขัดแย้งเกิดขึ้นแล้ว การไม่พูดถึงไม่ได้หมายความว่ามันคลี่คลายแล้ว

    ก็เหมือนการกวาดขยะในห้องไปไว้ใต้เตียง แม้จะมองไม่เห็นขยะ แต่ขยะยังคงอยู่ และไม่นานมันก็จะส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว

    หลังจากทักทายกันเล็กน้อย เจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มแจกจ่ายงาน

    หน้าต่างใสขนาดยาว 4 เมตรถูกแบ่งออกเป็น 6 จุด เจียงเสี่ยวเฟิง หวังเจี้ยน หวังฉินและคังเวยรับผิดชอบเก็บใบปลิวคืนและแจกเมล็ดแตงโม 5 รสฟรีให้กับลูกค้า หลี่ลี่และหลี่เจียรับผิดชอบขายเมล็ดแตงโม ส่วนซ่งซิงรับผิดชอบคอยเติมของ

    หลังจากเปิดกล่องเมล็ดแตงโม 5 รสแล้ว กลิ่นหอมฉุนก็อบอวลไปทั่วทั้งร้านที่มีพื้นที่เพียงประมาณ 30 ตารางเมตรเท่านั้น

    ครั้งนี้ เมล็ดแตงโม 5 รสที่จัดส่งมาจากโรงงานผลิตเมล็ดแตงโมจินเคอมี 2 ขนาด เป็นขนาด 100 กรัมสำหรับแจกฟรีและขนาด 500 กรัมสำหรับขายหน้าร้าน

    บรรจุภัณฑ์ผลิตที่โรงงานฟิล์มพลาสติกชิงโจวเป็นถุงพลาสติกใส ด้านบนมีตัวอักษรสีแดงประทับตราไว้ว่า “เมล็ดแตงโมจินเคอ” ส่วนที่อยู่โรงงานและหมายเลขโทรศัพท์ถูกระบุไว้ที่ล่างถุงด้านหลัง

    ในยุคสมัยนี้ไม่สามารถคาดหวังเรื่องการออกแบบบรรจุภัณฑ์ได้ เพราะเน้นใช้งานจริงเท่านั้น

    หลังจากแจกงานเสร็จแล้ว เจียงเสี่ยวเฟิงก็เปิดหน้าต่างร้าน

    “เถ้าแก่ ในที่สุดก็เปิดแล้ว ! ”

    “เร็ว เร็ว เร็ว ฉันรอคิวตั้งแต่เช้าแล้ว”

    “เถ้าแก่ พวกคุณขายเมล็ดแตงโมไม่ใช่หรือ ? ทำไมร้านถึงชื่อว่าโยวผิ่นล่ะ ? ”

    “เถ้าแก่……”

    “……”

    จู่ ๆ ก็มีคนยิงคำถามใส่มากมายขนาดนี้ เจียงเสี่ยวเฟิงหน้าแดง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้น เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวไปข้างหน้า

    “ให้ทุกท่านรอนานแล้ว ผมในนามของตัวแทนร้านโยวผิ่นและโรงงานเมล็ดแตงโมจินเคอยินดีต้อนรับทุกท่าน ขอให้ทุกท่านเข้าแถว แล้วนำใบปลิวหรือโฆษณาจากหนังสือพิมพ์มาแลกรับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรี 1 ถุง”

    พูดจบ เขาก็พูดเสียงดังว่า: “หากทุกท่านกินแล้วคิดว่าอร่อย ทุกท่านสามารถซื้อได้ที่ร้านนี้”

    มีคนถามโพล่งขึ้นมาว่า “เถ้าแก่ ราคาชั่งละเท่าไร ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ: “ร้านของเราขายเมล็ดแตงโม 5 รสเป็นถุง ถุงละ 500 กรัม ราคาถุงละ 3 เหมา”

    ห๊ะ !

    คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหน้าต่างตกตะลึง ตอนนี้ราคาเมล็ดแตงโมดิบอยู่ที่กิโลกรัมละ 2 เหมา แต่เมล็ดแตงโม 5 รสราคาถุงละ 3 เหมา นั่นหมายความว่าตกกิโลกรัมละ 6 เหมาเลยนะ

    แพงเกินไป !

    หลายคนกำลังคิดว่าพวกเขาได้ของฟรีไปแล้วจะไม่ยอมซื้อกินอย่างแน่นอน