ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 272: เมล็ดแตงโม 5 รสดังระเบิดแล้ว

    ตอนที่ 272: เมล็ดแตงโม 5 รสดังระเบิดแล้ว

    

    เจียงเสี่ยวเฟิง หลี่ลี่ และคนอื่นเห็นปฏิกิริยาของทุกคนก็อดกังวลไม่ได้ ราคาของเมล็ดแตงโม 5 รสสูงขนาดนี้ จะขายได้ไหม ?

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่กังวลเลยสักนิด

    

    “มา มา มา……”

    

    เขาชี้ไปที่เจียงเสี่ยวเฟิง หวังฉิน หวังเจี้ยนและคังเวย “ทุกท่านต่อแถว 4 แถว แล้วนำใบปลิวในมือมาแลกเมล็ดแตงโม 5 รส”

    

    แต่เดิมที่มีคนต่อแถวเดียวเป็นแถวยาว ตอนนี้คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังต่างแย่งกันวิ่งมาด้านหน้าเพื่อให้เป็นคนแรกของแถวใหม่

    

    ไม่นาน แถวยาวเหยียดก็ถูกแบ่งเป็น 4 แถว

    

    คุณป้าคนหนึ่งที่ต่อแถวอยู่ด้านหน้าสุดยื่นใบปลิวในมือส่งให้เจียงเสี่ยวเฟิง “ฉันมาแลกเมล็ดแตงโมฟรี ! ”

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงรับใบปลิวมาดู เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็นำใบปลิวใส่ลงไปในกล่องเปล่าที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นก็ยื่นถุงใส่เมล็ดแตงโม 5 รสสำหรับแจกฟรีให้กับคุณป้าคนนั้น

    

    คุณป้าหยิบมาแล้วหรี่ตามองผ่านถุงพลาสติก เธอเห็นว่าเมล็ดแตงโมที่อยู่ในถุงค่อนข้างใหญ่ เพียงแต่เธอไม่เคยเห็นเปลือกเมล็ดแตงโมสีเหลืองนวลแบบนี้มาก่อน

    

    มันกินได้ใช่ไหม ?

    

    อีกอย่างในใบปลิวบอกว่าแจกฟรี 1 ถุง ที่แท้ก็เป็นถุงเล็กนี่เอง

    

    ดูเหมือนจะมีแค่ 50-100 กรัมเท่านั้น

    

    น้อยเกินไปแล้ว !

    

    สีหน้าของคุณป้าดูไม่ดีขึ้นมา

    

    “เมล็ดแตงโม 5 รสที่คุณบอกแจกฟรี 1 ถุง ที่แท้ก็น้อยขนาดนี้เองหรือ ? ”

    

    “หลอกลวงคนอื่น ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณป้า นี่เป็นผลิตภัณฑ์แจกฟรีของเรา คุณลองเปิดชิมดูก่อน มันอร่อยมากเลยนะ”

    

    ว่ากันว่ามือที่ยื่นออกมาไม่ตบหน้าคนที่ยิ้มให้ คุณป้าเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋

    

    เฮ้อ……ให้น้อยก็ให้น้อย ถึงอย่างไรมันก็เป็นของฟรี

    

    แม้ว่าคุณป้าจะรู้สึกไม่พอใจ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้โวยวายอะไรอีก เธอลองฉีกห่อเมล็ดแตงโม ทันใดนั้น กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาจากในถุง

    

    “อ๊ะ ! ”

    

    คุณป้าอุทานด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเมล็ดแตงโมที่มีผิวสีเหลืองนวลที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี้จะมีกลิ่นหอมขนาดนี้ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะหยิบเข้าปากชิม

    

    “เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

    

    “อร่อยไหม ? ”

    

    ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต่อคิวอยู่ด้านหลังคุณป้าถามด้วยสีหน้ารอคอย

    

    คุณป้าพ่นเปลือกเมล็ดแตงโมออกมา เธอเอามือป้องปากแล้วพยักหน้าซ้ำ ๆ “อร่อย อร่อยมากเลย ! ”

    

    พูดแล้ว เธอก็หยิบเข้าปากอีก

    

    เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย จนลืมหลีกทางให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณป้าได้รับเมล็ดแตงโมแล้ว กรุณาหลีกทางด้วยครับ ยังมีคนต่อคิวรอรับอยู่ด้านหลังคุณ”

    

    “อ้อ ๆ ! ”

    

    คุณป้าพยักหน้าแล้วเดินหลบไปด้านข้างทั้งที่ยังถือเมล็ดแตงโม 5 รสไว้ในมือราวกับถือสมบัติ

    

    ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังก้าวไปข้างหน้าทันทีและส่งใบปลิวในมือให้เจียงเสี่ยวเฟิงอย่างเร่งรีบ “เร็วเข้า ของผมล่ะ”

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงรับใบปลิวและยื่นเมล็ดแตงโมให้เขา 1 ถุง

    

    ชายหนุ่มค่อนข้างมีสติ พอได้เมล็ดแตงโมแล้ว เขาก็รีบหลีกทางให้และเปิดห่อกินอย่างมีความสุขอยู่ด้านข้าง

    

    ทุกคนล้วนมีภาพจำเกี่ยวกับการกินเมล็ดแตงโมมาอยู่แล้ว เพียงแต่เห็นคนอื่นกินตอนนี้ ช่างดูเอร็ดอร่อยเหลือเกิน

    

    คุณป้าและชายหนุ่มคนนั้นยืนกินเมล็ดแตงโมอยู่ด้านข้างอย่างเพลิดเพลิน

    

    ผู้คนที่ต่อคิวอยู่แถวหลังอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นทั้งสองพ่นเปลือกเมล็ดแตงโมออกมา

    

    “เร็วเข้า นี่คือใบปลิวของฉัน ขอเมล็ดแตงโมให้ฉัน 1 ถุง”

    

    “นี่ของฉัน”

    

    “ฉันมีใบปลิวสองใบ ฉันขอสองถุงได้ไหม ? ไม่ได้งั้นหรือ ? ถ้าอย่างนั้นก็รีบเอามาให้ฉันหนึ่งถุงเร็ว ๆ สิ”

    

    “……”

    

    นอกจากในช่วงแรกที่ช้าหน่อยนั้น หลังจากนั้นไม่นาน ความเร็วในการมาขอแลกเมล็ดแตงโมก็เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

    

    อีกสามแถวที่เหลือก็เริ่มแลกเมล็ดแตงโมแล้วเช่นกัน

    

    คนส่วนใหญ่รับเมล็ดแตงโมฟรีแล้วก็ไป มีแค่คนบางส่วนเท่านั้นที่รับเมล็ดแตงโมแจกฟรีแล้วไปยืนกินอยู่ด้านข้างเหมือนคุณป้าและชายหนุ่มคนนั้น

    

    ไม่นานหลังจากนั้น บนพื้นก็เต็มไปด้วยเปลือกเมล็ดแตงโม

    

    “อ่า เมล็ดแตงโมพวกนี้อร่อยมาก”

    

    “ใช่แล้ว ฉันไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน”

    

    “สมแล้วที่เป็นเมล็ดแตงโม 5 รส มันหอมอร่อยมาก ๆ ! ”

    

    “คิดไม่ถึงเลยว่าเมล็ดแตงโมจะอร่อยขนาดนี้”

    

    “……”

    

    คนกลุ่มใหญ่แทะเมล็ดแตงโม พ่นเปลือกออกแล้วพูดคุยกันถึงความอร่อยของมัน

    

    เมล็ดแตงโม 100 กรัมกินได้ไม่เท่าไหร่ก็หมดแล้ว

    

    “หมดแล้วหรือ ? ”

    

    คุณป้ามองถุงใส่เมล็ดแตงโมที่ว่างเปล่าด้วยสีหน้าหงุดหงิด

    

    จากนั้น เธอก็หันไปเห็นว่าคนกลุ่มใหญ่ที่อยู่รอบตัวต่างกำลังแทะเมล็ดแตงโม คุณป้ารู้สึกคันยุบยิบอยู่ในหัวใจ เธอรีบเดินปรี่ไปตรงหน้าร้านทันที “เถ้าแก่ เอาเมล็ดแตงโม 5 รสมาให้ฉันถุงนึง”

    

    หลี่ลี่และหลี่เจียรับหน้าที่ขายเมล็ดแตงโม ก่อนหน้านี้พวกเธอเห็นว่าพวกเจียงเสี่ยวเฟิงแจกเมล็ดแตงโมไปหลายถุงแล้ว แต่กลับยังไม่เห็นมีใครมาซื้อ พวกเธอร้อนใจและเป็นกังวลมาก จู่ ๆ ก็มีคุณป้ามาขอซื้อ หลี่ลี่จึงรีบหยิบถุงเมล็ดแตงโมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณป้าคะ ถุงละ 3 เหมานะคะ”

    

    “รู้แล้ว รีบเอามาเถอะ ! ”

    

    คุณป้าควักธนบัตรหนึ่งเหมาออกมา 3 ใบแล้วยื่นให้เธออย่างรวดเร็ว ตอนนี้ใจของหญิงวัยกลางคนอยากกินเมล็ดแตงโมจะแย่แล้ว

    

    เมล็ดแตงโม 5 รสสำหรับจำหน่ายเป็นขนาดถุงละ 500 กรัม ซึ่งมีเมล็ดแตงโมเต็มถุงใหญ่

    

    อืม ถ้าซื้อแล้วได้เยอะกว่าจริง ๆ

    

    คุณป้าพยักหน้าอย่างพอใจ เธอเดินไปด้านข้างแล้วเริ่มแทะเมล็ดแตงโมอย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้ง

    

    เรียกได้ว่าเธอกินเพลินจนลืมตัวไปเลย

    

    ในเวลานี้ มีหลายคนกินเมล็ดแตงโมที่แจกไปหมดแล้ว พวกเขายังคงกินไม่หนำใจ ได้แต่มองดูคนที่อยู่ข้างๆ พวกเขาเพลิดเพลินกับเมล็ดแตงโม 5 รสแสนอร่อย

    

    เมล็ดแตงโม มีอีกชื่อเรียกว่า “ของขบเคี้ยวเพลินมือ”

    

    ชายหนุ่มเป็นคนที่สองรองจากคุณป้าที่ได้รับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรี เขาทนได้สักพักก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

    

    “ก็แค่ 3 เหมาไม่ใช่หรือ ฉันซื้อ 1 ถุงเหมือนกัน”

    

    เขากัดฟันเดินไปหน้าร้าน

    

    “ฉันก็ซื้อเหมือนกัน ! ”

    

    “ไม่ใช่ว่าฉันอยากซื้อหรอกนะ แต่เป็นเพราะเมล็ดแตงโม 5 รสมันอร่อยเกินไปต่างหาก”

    

    จากนั้น ทุกคนก็เดินไปยังร้าน

    

    ……

    

    ตั้งแต่เปิดร้านตอนเช้า ก็มีคนมาเข้าคิวหน้าร้านเพื่อรับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรี

    

    คนเข้าแถวเยอะก็ถือเป็นการประชาสัมพันธ์ที่ดีในตัวมันเอง

    

    คนที่ผ่านไปผ่านมาทางประหลาดใจ จึงเดินเข้ามาถาม

    

    “พวกคุณต่อแถวซื้ออะไรกัน ? ”

    

    “ไม่ได้ซื้อ แต่มารอรับของฟรี ! ”

    

    “ของฟรี ? ของฟรีอะไรหรือ ? ”

    

    “ไอ้หยา นี่คุณยังไม่รู้อีกหรือ ก็มารับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรีไง คนที่รับไปก่อนหน้านี้ต่างบอกว่ามันอร่อยมาก”

    

    “โอ้ คุณดูสิ หากนำใบปลิวนี้มาแลกก็จะได้รับฟรี 1 ถุง”

    

    “ไอ้หยา เมื่อวานฉันก็ได้ใบปลิวเหมือนกัน แต่คิดว่ามันเป็นเรื่องโกหกเลยโยนทิ้งไปแล้ว”

    

    “ไม่เป็นไร คุณลองไปที่ปากทางเข้าสถานีขนส่งผู้โดยสารดูสิ มีคนกำลังแจกใบปลิวอยู่ตรงนั้น”

    

    “ขอบคุณมาก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

    

    “……”

    

    คิวรับเมล็ดแตงโมเริ่มยาวขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนที่มาซื้อมาเมล็ดแตงโมก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

    

    “ฉันขอซื้อ 1 ถุง”

    

    “ฉันซื้อ 2 ถุง”

    

    “ฉันซื้อ 2 ถุงเหมือนกัน”

    

    “……”

    

    หลี่ลี่และหลี่เจียเริ่มยุ่งกับงานขายของพวกเธอแล้ว

    

    จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงวัน เจียงเสี่ยวไป๋ต้องพาภรรยาไปกินข้าว เขาจึงหันไปเรียกเจียงเสี่ยวเฟิงเพื่อฝากให้เขาดูแลร้านต่อ “เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ นายคอยดูแลที่นี่แล้วกัน”

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงชะงักไปเล็กน้อย “ให้ผมดูแลที่นี่ทั้งหมดเลยงั้นหรือ ? ผมไม่เคยทำเรื่องพวกนี้มาก่อน ผมกลัวผมทำไม่ได้”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เห็นมีอะไรยากเลย นายก็ทำเหมือนกับตอนสายนั่นแหละ”

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงเกาหัว เขามองออกไปนอกร้านที่มีผู้คนต่อคิวยาวอยู่หลายแถว เขาต้องพูดคุยและเชิญชวนลูกค้าจำนวนมากมายขนาดนี้ บอกตามตรงว่าเขาไม่มั่นใจเลยจริง ๆ “แล้วพี่จะกลับมาอีกทีตอนไหน ? ”

    

    “อีกเดี๋ยวฉันจะให้คนมาส่งข้าวกลางวันให้พวกนาย ตอนบ่ายฉันยังต้องไปพบรองนายกเทศมนตรีจาง วันนี้คงไม่เข้าร้านแล้ว” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ