ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 29 : เขาคือลูกพี่ลูกน้องคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม ?

    ตอนที่ 29 : เขาคือลูกพี่ลูกน้องคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม ?

    

    “พระเจ้า อะไรจะอร่อยขนาดนี้ ! ”

    

    หลังจากที่ทั้งสี่คนกินผัดมันฝรั่งในร้านน้ำชาแล้ว หญิงสาวในชุดกระโปรงลายดอกถึงกับอุทานออกมาอย่างตกตะลึง

    

    “อร่อยจริง ๆ ! ”

    

    เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นกลางหน้าผากของชายหนุ่มผู้สวมแว่นตา เขาเป่าปากไล่ความเผ็ดออกมา “เถ้าแก่ เอาน้ำมาแก้วนึง”

    

    “เถ้าแก่ ฉันขอน้ำแก้วนึงเหมือนกัน”

    

    “ผมด้วย”

    

    อีกสามคนต่างตะโกนขอน้ำ

    

    ผัดมันฝรั่งนี้มันอร่อยมากจริง ๆ แต่มันเผ็ดไปหน่อย

    

    แต่มันคือรสเผ็ดที่มาพร้อมความอร่อยอย่างน่าทึ่ง ยิ่งเผ็ด พวกเขาก็ยิ่งอยากกินมากขึ้น

    

    “ต้องขอโทษลูกค้าด้วยนะคะ ร้านของเราเป็นโรงน้ำชา ไม่ได้เตรียมน้ำเปล่าไว้ หากพวกคุณอยากดื่มน้ำก็สั่งชาสักแก้วสิ”

    

    หวังผิงกำลังจะเทน้ำให้ลูกค้าทั้งสี่คน ทว่าเฝิงเยี่ยนหงรีบยั้งมือเขาไว้ เธอเดินฉับ ๆ ไปที่โต๊ะสำหรับสี่คนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

    

    “ชาก็ได้ เร็วเข้า พวกเราขอคนละแก้ว”

    

    ชายผู้สวมแว่นตาพูดอย่างหมดความอดทน

    

    “ชาเขียวเฉ่าชิงคั่วแก้วละ 8 เจี่ยว ชามะลิแก้วละ 1 เหมา ชาเขียวเหมาเฟิงราคา 1.2 เหมา ชาหลงจิ่งแก้วละ 1.5 เหมา ไม่ทราบว่าจะรับแบบไหนดี ? ”

    

    “ฉันขอชามะลิ”

    

    “ผมขอชาเขียวเหมาเฟิง”

    

    “……”

    

    ผลปรากฏว่าหญิงสาวทั้งสองคนต่างสั่งชามะลิ ส่วนชายหนุ่มทั้งสองสั่งชาเขียวเหมาเฟิง เฝิงเยี่ยนหงจึงชงชาให้พวกเขาด้วยรอยยิ้มชื่นมื่น

    

    “แบบนี้ก็ได้หรือ ? ”

    

    หวังผิงมองภรรยาตนเองด้วยความตกตะลึง เขาคิดว่าภรรยาใช้โอกาสได้ถูกช่วงพอดี

    

    อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งขึ้นก็คือมีลูกค้ามาที่ร้านน้ำชาของเขาเพื่อกินผัดมันฝรั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนโต๊ะรับรองลูกค้าของร้านน้ำชาได้กลายเป็นโต๊ะอาหารไปเรียบร้อยแล้ว

    

    และลูกค้าส่วนใหญ่ต่างต้องการสั่งชาหลังจากกินผัดมันฝรั่งของเจียงเสี่ยวไป๋

    

    ชามปากกว้างที่ซื้อมาประเดิม 10 ใบเริ่มไม่พอใช้แล้ว พอชามถูกใช้ไปหนึ่งใบ เฝิงเยี่ยนหงก็จะรีบไปล้างชามที่ลูกค้ากินเสร็จแล้วและเช็ดให้จนสะอาด จากนั้นก็นำมาเวียนใช้ต่อ

    

    ทว่า ด้านหน้าแผงขายผัดมันฝรั่งของเจียงเสี่ยวไป๋มีคนมาต่อแถวรอซื้อมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

    

    “หวังผิง คุณรีบไปซื้อชามปากกว้างมา 30 ใบ แล้วก็ตะเกียบอีก 4 มัด”

    

    เฝิงเยี่ยนหงเห็นภาพแบบนี้ก็รู้สึกตื่นเต้น คราวนี้เธอไม่ปรึกษาเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว แต่เป็นฝ่ายสั่งให้สามีของตนเองไปซื้อของมา

    

    เธอยังทิ้งท้ายอีกว่า “เดี๋ยวฉันจะไปช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ปอกเปลือกและขูดมันฝรั่ง ฉันคิดว่าที่พวกคุณช่วยกันเตรียมก่อนหน้านี้น่าจะหมดในไม่ช้าแล้ว”

    

    ภรรยาของเขาพูดดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ?

    

    หวังผิงอ้าปากค้างอีกครั้ง เขารู้สึกทึ่งมาก

    

    รอจนกระทั่งหวังผิงซื้อชามและตะเกียบกลับมาแล้ว สถานการณ์ถึงได้ดีขึ้นมาหน่อย ทว่าเจียงเสี่ยวไป๋ หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงต่างยุ่งมาก ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจขายผัดมันฝรั่งของเจียงเสี่ยวไป๋หรือว่ากิจการร้านน้ำชาของหวังผิงต่างก็ดูเฟื่องฟูต่างไปจากเดิมมาก

    

    พวกเขาขายดีไปจนถึงบ่ายสามกว่า จนในที่สุด มันฝรั่งลูกเล็กที่เจียงเสี่ยวไป๋ขนมาจากบ้าน 2 กระสอบได้ถูกขายจนหมดเกลี้ยงแล้ว

    

    “ทำไมถึงหมดแล้วล่ะ ? ”

    

    “เถ้าแก่ อย่างน้อยก็ควรเตรียมมันฝรั่งมาขายเยอะ ๆ หน่อยสิ”

    

    “ใช่แล้ว ฉันรอเป็นสิบนาทีก็ยังซื้อไม่ได้เลย”

    

    “เถ้าแก่ พรุ่งนี้ยังมาเปิดขายอยู่ไหม ? ”

    

    “เถ้าแก่ พรุ่งนี้เปิดร้านกี่โมงหรือ ? ”

    

    “……”

    

    คนท้ายแถวซื้อไม่ได้ก็เริ่มบ่นอย่างไม่พอใจ

    

    “พรุ่งนี้เริ่มขายตอน 10 โมงเช้า ฉันจะเตรียมมาเยอะ ๆ อย่างแน่นอน วันนี้ใครที่มาต่อแถวแต่ซื้อไม่ทันให้ลงชื่อไว้ พรุ่งนี้ฉันจะให้กินฟรีคนละชามไปเลย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายให้คนเหล่านี้ฟังขณะตัดสินใจ

    

    “จริงหรือ ? ”

    

    “ดีเลย ! ”

    

    “เถ้าแก่ใจดีมาก ! ”

    

    “……”

    

    คราวนี้ เหล่าลูกค้าที่ตั้งใจมาต่อแถวแต่ซื้อไม่ทันต่างพากันยิ้มอย่างมีความสุข ความไม่พอใจเลือนหายไปจากใบหน้าของพวกเขา

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ขอกระดาษและปากกาจากหวังผิง เขาทำบัตรกำนัลที่เขียนด้วยลายมือของตนเองและมอบให้ลูกค้ากลุ่มนี้คนละหนึ่งใบ

    

    ลูกค้ากลุ่มนี้รับบัตรกำนัลแล้วพากันจากไปอย่างมีความสุข

    

    “พี่เจียง คิดไม่ถึงเลยว่าธุรกิจขายผัดมันฝรั่งของพี่จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้”

    

    เฝิงเยี่ยนหงพูดอย่างเขินอายขณะช่วยเก็บแผงขายของ

    

    “วันนี้ต้องขอบคุณน้องสะใภ้จริง ๆ ที่มาช่วยขาย ไม่อย่างนั้นฉันคงหยิบจับอะไรไม่ทันแน่นอน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแล้วพูดอย่างเกรงใจ

    

    “ไม่เป็นไร ช่วยพี่เจียงขายของก็ถือว่าได้ดึงลูกค้าเข้าร้านน้ำชาเหมือนกัน จะว่าไปวันนี้ต้องขอบคุณพี่เจียงมากจริง ๆ ” เฝิงเยี่ยนหงพูด

    

    “ใช่แล้ว วันนี้เราอาศัยดึงลูกค้าของนายมา ถึงทำให้ร้านน้ำชาขายดีได้ขนาดนี้”

    

    หวังผิงพูดจากใจจริง

    

    ทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะกันพร้อมกับเก็บแผงไปด้วย ไม่นาน แผงก็ถูกเก็บอย่างสะอาดสะอ้าน จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋และหวังผิงต่างก็มานั่งนับรายได้ของตน

    

    “มันฝรั่งที่ฉันขนมาด้วยน่าจะหนักประมาณ 170 ชั่ง วันนี้ขายไปได้ 283 ชาม รวมแล้วได้เงิน 84.9 หยวน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ลองคำนวณดู ชามปากกว้างหนึ่งใบใช้มันฝรั่งประมาณ 6 เหลียง

    

    แน่นอนว่าน้ำหนักนี้รวมถึงเปลือกที่ถูกปอกออกไปด้วย

    

    ต้องรู้ว่าเขาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กมาในราคาชั่งละ 5 หลีเท่านั้น

    

    ต่อให้น้ำหนักมากถึง 170 ชั่ง แต่เขาก็จ่ายต้นทุนค่ามันฝรั่งไปแค่ 8.5 เจี่ยว

    

    ทว่าเขากลับขายได้เงินมากถึง 84.9 หยวน นี่มันเกือบ 100 เท่าเชียวนะ!

    

    แน่นอนว่านี่ยังไม่ได้หักต้นทุนค่าซอสสูตรลับของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เท่าที่ขายในวันนี้ เขาน่าจะใช้เครื่องเทศหมดไปราว 2-3 หยวนได้

    

    ถ้านับเป็นเลขกลม ๆ เท่ากับว่าวันนี้เขาทำเงินได้มากถึง 80 หยวนเชียวนะ

    

    “วันนี้ฉันขายน้ำชาได้ทั้งหมด 23.7 หยวน”

    

    หวังผิงที่ใช้ลูกคิดคำนวณรายได้วันนี้ก็แทบช็อก

    

    “เยอะขนาดนี้เชียวหรือ ? ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงดีใจมาก เพราะการขายน้ำชาให้กำไรสูงเช่นกัน วันนี้ร้านของเธอขายน้ำชาได้เงินมากถึง 23.7 หยวน คิดเป็นกำไรได้เกือบ 20 หยวนเลย

    

    ต้องเข้าใจว่าที่ผ่านมา ร้านน้ำชาของเธอทำกำไรได้เดือนละแค่ 20-30 หยวนเท่านั้น

    

    คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้วันเดียวจะทำเงินได้เท่าผลกำไรตลอดทั้งเดือนของร้าน !

    

    แววตาที่เฝิงเยี่ยนหงมองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋ได้เปลี่ยนไปแล้ว

    

    ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋มาขายผัดมันฝรั่งแบบนี้ทุกวัน ถ้าอย่างนั้นร้านน้ำชาของเธอก็จะมีรายได้วันละ 20 หยวนใช่ไหม ?

    

    ไม่สิ!

    

    วันนี้เป็นเพราะมันฝรั่งลูกเล็กที่เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมมาถูกใช้หมดแล้ว หากเขาเตรียมมันฝรั่งไว้มากพอ เขาก็จะสามารถขายได้ถึงช่วงเย็น และนั่นมันจะไม่ใช่กำไรแค่ 20-30 หยวนแล้วใช่ไหม ?

    

    นึกถึงตรงนี้ เฝิงเยี่ยนหงก็ตกตะลึงจนกรามค้าง

    

    เธอหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง นี่มันลูกพี่ลูกน้องของสามีที่ไหน เขาคือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งชัด ๆ

    

    “หวังผิง คุณไปซื้อเนื้อมาสัก 2-3 ชั่งแล้วก็ซื้อไก่มา 1 ตัว วันนี้ตอนบ่ายเรียกพี่ชายของคุณมากินข้าวที่บ้านด้วย” เฝิงเยี่ยนหงหันไปกำชับหวังผิงอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ได้หลบเลี่ยงเจียงเสี่ยวไป๋

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ

    

    “ฉันคงไม่อยู่กินข้าวแล้วล่ะ ตอนบ่ายต้องกลับไปเตรียมมันฝรั่ง ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้จะไม่ทันขาย”

    

    เรื่องนี้……

    

    เฝิงเยี่ยนหงเริ่มเป็นกังวลขึ้นมาแล้ว

    

    เธออยากชวนเจียงเสี่ยวไป๋ให้อยู่กินข้าวที่บ้านด้วยจริง ๆ

    

    แต่ว่าที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดมาก็มีเหตุผล ถ้าเขาไม่กลับไปเตรียมมันฝรั่ง พรุ่งนี้เขาก็จะเปิดร้านขายไม่ได้

    

    เธอยังอยากร่ำรวยไปพร้อมกับเจียงเสี่ยวไป๋อยู่นะ

    

    “งั้น……ก็ได้ วันนี้พี่เจียงกลับไปเตรียมมาเยอะ ๆ หน่อยแล้วกัน พรุ่งนี้, พรุ่งนี้จะต้องมากินข้าวที่บ้านเรานะ ฉันจะทำอาหารให้ พวกพี่จะได้ดื่มกันสักหน่อย”

    

    “ได้สิ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเห็นด้วย ระหว่างนี้เขานับเงินได้ 30 หยวนแล้ว

    

    ดูเหมือนว่าเงินที่เขานับจะมีแต่เงินเหรียญทั้งหมด ดังนั้นเงิน 30 หยวนรอบนี้จึงดูกองใหญ่มาก

    

    เขาส่งให้หวังผิงแล้วพูดว่า “นี่คือค่าเช่าพื้นที่หน้าร้านเดือนละ 30 หยวนอย่างที่เราตกลงกันไว้”

    

    หา ?

    

    หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงต่างตกตะลึง

    

    “พี่น้องกันทั้งนั้น นายไม่ต้องให้หรอก”

    

    หวังผิงปฏิเสธที่จะรับ

    

    “ใช่แล้ว อย่าว่าแต่ที่ร้านของพี่เจียงตั้งอยู่ด้านนอกร้านน้ำชาเลย บริเวณนั้นไม่ได้มีมูลค่ามากถึงขั้นต้องเก็บค่าเช่าเดือนละ 30 หยวน ต่อให้พี่เจียงมาทำการค้าตรงนี้ แต่ก็เป็นการดึงลูกค้ามาให้ร้านน้ำชาของพวกฉันเหมือนกัน พวกฉันจะกล้ารับเงินไว้ได้อย่างไร”

    

    เฝิงเยี่ยนหงมองเงิน 30 หยวนนั้น แม้ว่าเธอจะอยากได้ แต่เธอก็ยังคงพูดไปแบบนั้น

    

    “พูดคำไหนคำนั้น ฉันบอกแล้วว่าจะให้ค่าเช่าที่เดือนละ 30 หยวนก็คือ 30 หยวน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ดึงมือใหญ่ของหวังผิงมา แล้วยัดเงินทั้งหมดใส่มือของเขา

    

    หวังผิงกำเงินค่าเช่าอย่างงุ่มง่าม ไม่รู้จะทำอย่างไร

    

    “ส่วนนี่คือเงินที่ยืมนายเมื่อเช้า”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดแล้วก็นับเงินให้หวังผิงไป 5 หยวน

    

    นี่ยังไม่หมดอีกหรือ เจียงเสี่ยวไป๋นับเงินให้เฝิงเยี่ยนหงอีก 3 หยวนแล้วพูดว่า “น้องสะใภ้ วันนี้ลำบากให้เธอมาช่วยกัน นี่คือเงินค่าจ้าง”

    

    ห๊ะ ?

    

    “ไม่ได้ ! ไม่ได้ ! ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะให้เงินค่าจ้างแก่เธอด้วย เธอจึงรีบปฏิเสธ “เราเป็นญาติกัน ฉันแค่ช่วยนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น จะรับค่าจ้างได้อย่างไร ? ไม่ได้เด็ดขาด”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นว่า: “มีใครเขาใช้แรงงานคนอื่นฟรีๆ นี่มันเงินที่ฉันได้มาจากการขายของ รับไปเถอะ”

    

    พูดแล้ว เขาก็นำเงิน 3 หยวนยัดใส่มือของเฝิงเยี่ยนหง

    

    “แต่……ที่ให้มามันเยอะไปหน่อยไหม ? ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงมองเงิน 3 หยวนในมือ เธอทั้งดีใจและไม่กล้ารับไว้ในคราวเดียวกัน

    

    “ถ้าน้องสะใภ้ว่างไม่มีอะไรทำก็มาช่วยฉันขายของเถอะ ฉันจะให้เงินเดือนละ 100 หยวน จะได้ไม่ต้องให้รายวันแบบนี้แล้ว”

    

    “100 หยวน ! ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

    

    นั่นมันเท่ากับรายได้ 4 เดือนของร้านน้ำชาเมื่อก่อนเลยนะ

    

    “ถ้าเธอไม่รับเงิน 3 หยวนนี้ ต่อไปฉันคงไม่กล้าให้เธอมาช่วยแล้ว” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

    

    “ฉันเอา ! ฉันเอา ! ”

    

    “ต่อไปนี้ฉันจะมาช่วยทุกวันเลย”

    

    เฝิงเยี่ยนหงดีใจมากจริงๆ หญิงสาวรีบเก็บเงิน 3 หยวนนั้นแล้วพูดอย่างมีความสุข