ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 30 :มีเงินแล้วชอบปิดบัง

    ตอนที่ 30 :มีเงินแล้วชอบปิดบัง

    

    เมื่อวานที่เจียงเสี่ยวไป๋ปั่นจักรยานของหวังผิงกลับบ้าน ตอนนั้นเฝิงเยี่ยนหงบ่นหวังผิงไปชุดใหญ่

    

    แต่วันนี้ เฝิงเยี่ยนหงเป็นฝ่ายเอ่ยปากให้เจียงเสี่ยวไป๋ปั่นจักรยานของพวกเขากลับบ้าน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไปซื้อเนื้อหมูและกระดูกหมู จากนั้นซื้อข้าวสาร 10 ชั่ง แป้งหมี่ 10 ชั่งแล้วถึงกลับบ้าน

    

    ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ ชาวบ้านหลายคนต่างก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านแล้ว

    

    เลี่ยวจวี๋จือ สะใภ้ใหญ่ของครอบครัวหูพูดเหน็บแนมขึ้นว่า “นักเลงอย่างเขาไปเอาเงินจากไหนมาซื้อเนื้อกินทุกวัน ? ”

    

    จางไห่เยี่ยน สะใภ้ของตระกูลหลิวพูดถากถางต่อ “คงเล่นไพ่ชนะมานั่นแหละ”

    

    เจียงไห่ชวน “ไอ้เด็กคนนี้ ใครจะไปรู้ว่าวัน ๆ หนึ่งเขาไปทำอะไรมาบ้าง ? พอถึงตอนนั้นอย่ามาทำให้เจียอินและชานชานลำบากก็แล้วกัน”

    

    เจียงเสี่ยวซิน “ฉันว่าคุณประเมินคนอื่นต่ำเกินไปแล้ว ทนเห็นคนอื่นเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีไม่ได้หรือไง เขาไม่ได้ขโมย ไม่ได้ปล้นใครและก็ไม่ได้ไปยืมเงินจากคุณเสียหน่อย”

    

    หยางหงเหม่ย หลานสาวครอบครัวหยางพูดขึ้นว่า “หม่าม๊า หนูอยากกินเนื้อเหมือนกัน”

    

    “……”

    

    เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ซื้อเนื้อกลับมาอีกแล้ว หลายคนต่างพากันซุบซิบนินทาไปต่าง ๆ นานา

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงนินทาเหล่านั้น แต่เขาไม่สนใจ

    

    ผู้คนในยุคสมัยนี้ต่างก็เป็นแบบนี้เอง พวกเขาชอบนินทาคนอื่นลับหลัง แต่อันที่จริงพวกเขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไร

    

    ที่พวกเขาเป็นแบบนี้เพราะความจนเป็นต้นเหตุ……

    

    “ป่าป๊ากลับมาแล้ว”

    

    จักรยานของเจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งมาถึงลานริมร่องน้ำ เจียงชานที่อยู่ในห้องโถงก็วิ่งออกมาโห่ร้องด้วยความดีใจ

    

    เด็กน้อยที่ตามเจียงชานออกมาคือเจียงถิง

    

    แต่เมื่อหนูน้อยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เจียงถิงหยุดอยู่บนขั้นบันไดอย่างหวั่น ๆ และไม่ส่งเสียงใด

    

    “ชานชานคิดถึงพ่อไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามลูกสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

    

    “คิดถึงค่ะ ! ”

    

    หนูน้อยพูดแล้ววิ่งไปที่ข้างรถจักรยาน “ป่าป๊าซื้อหมูกลับมาอีกแล้ว เย็นนี้จะได้กินหมูตุ๋นน้ำแดงอีกใช่ไหม ? ”

    

    “ตอนเย็นพ่อจะห่อเกี๊ยวให้ชานชานกิน จากนั้นเราก็จะให้ปู่ ย่า อาสอง อาสะใภ้ อาเล็กและคนอื่น ๆ มากินด้วยกัน ดีไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

    

    “ได้ค่ะ”

    

    หนูน้อยปรบมืออย่างมีความสุข: “แล้วก็น้องถิงถิงด้วย”

    

    “ใช่ แล้วก็ถิงถิงด้วย” เจียงเสี่ยวไป๋ชมลูกสาวและหันไปพูดกับเจียงถิง “ถิงถิง เย็นนี้มากินเกี๊ยวกับพี่ชานชานดีไหม ? ”

    

    กินเกี๊ยวงั้นหรือ ?

    

    เจียงถิงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

    

    แต่ไม่นาน หนูน้อยก็สะบัดหน้าวิ่งหนีออกไป “หนูไม่กินข้าวที่บ้านลุงนิสัยไม่ดีหรอก”

    

    เอ่อ……

    

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกละอายใจอยู่พักหนึ่ง แม้แต่หลานสาวยังเรียกเขาว่าลุงนิสัยไม่ดี ซึ่งแสดงให้เห็นแล้วว่าเมื่อก่อนเขาทำตัวเหลวแหลกแค่ไหน

    

    “ทำไมถิงถิงถึงไปแล้วล่ะ ? ”

    

    เมื่อเห็นว่าเจียงถิงวิ่งกลับบ้านไป หนูน้อยก็มีสีหน้าผิดหวังขึ้นมาทันที

    

    เจียงถิงเด็กกว่าเธอประมาณครึ่งขวบ เด็กน้อยทั้งสองอายุไล่เลี่ยกันและมักจะเล่นด้วยกันเสมอ พวกเธอเป็นทั้งพี่สาวน้องสาวและเพื่อนสนิทกัน

    

    “ลูกก็ไปเล่นกับเจียงถิงสิ แล้วฝากบอกปู่ด้วยว่าอีกเดี๋ยวพ่อจะไปหาปู่”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหัวลูกสาวด้วยความรัก

    

    “ได้ค่ะ”

    

    เจียงชานวิ่งออกไปบ้านปู่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงนำเนื้อสัตว์ ข้าวและแป้งที่ซื้อมาไปที่ห้องโถงกลางและวางของทั้งหมดไว้บนโต๊ะไม้แปดเซียน

    

    “ทำไมคุณถึงซื้อของกลับมาอีกแล้วล่ะ ? ”

    

    ตอนนี้หลินเจียอินเห็นของที่เจียงเสี่ยวไป๋ซื้อกลับมาก็รู้สึกปวดหัว ทำไมเขาถึงไม่รู้จักประหยัดบ้างนะ

    

    เอ๋ ไม่ใช่สิ !

    

    เมื่อเช้าเราไม่ได้ให้เงินเขาไปนี่ ?

    

    “คุณขายผัดมันฝรั่งได้แล้วหรือ ? ”

    

    หลินเจียอินถามอย่างไม่เชื่อ

    

    “ใช่ ผมขายได้แล้ว”

    

    ตอนแรกเจียงเสี่ยวไป๋อยากจะแกล้งหยอกเมียรักเสียหน่อย เขากะว่าจะบอกเธอว่าเขาขายไม่ได้ ทำให้เธอร้อนใจเล่น ๆ แต่พอมาคิดอีกที ตอนนี้เมียรักกำลังตั้งแง่ใส่เขา หากเขาทำให้เธอโมโหขึ้นมา อย่าหวังเลยว่าจะได้ร่วมหลับนอนกับเธอน่ะ

    

    อืม เขาเฝ้ารอที่จะได้ร่วมหลับนอนกับเธอมานานแล้ว

    

    ดังนั้น เขาจะต้องเชื่อฟังคำเมียและพูดความจริงกับเธอในทุกเรื่อง

    

    ขณะเดียวกัน เขาได้ควักเงินเหรียญจำนวนมากออกมามอบให้หลินเจียอิน แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เมียจ๋า นี่คือเงินที่ผมหามาได้ ผมให้คุณหมดเลย”

    

    “ได้เยอะขนาดนี้เชียว ? ”

    

    หลินเจียอินอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

    

    ในบรรดาเงินเหรียญกองใหญ่นี้ แม้ว่าเหรียญที่มีค่ามากที่สุดจะเป็นเหรียญ 1 หยวน แต่ก็ยังมีเหรียญ 5 เหมา, 2 เหมาและ 1 เหมาอยู่เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีเหรียญ 5 เจี่ยว 2 เจี่ยวและ 1 เจี่ยวอีกไม่น้อย หากนับรวมกันแล้ว น่าจะมีอยู่หลายสิบหยวนเหมือนกัน

    

    นอกจากนี้ยังมีเงินหลีอีกหลายพวง นับดูแล้วก็น่าจะรวมได้หลายหยวนเหมือนกัน

    

    หลินเจียอินเริ่มนับเงินอย่างมีความสุข

    

    เงินทั้งหมดนี้มีมากถึง 36.3 หยวน

    

    “วันเดียวคุณขายได้ 30 กว่าหยวนเลยหรือ ? ”

    

    แม้ว่าหลินเจียอินจะมีเงินอยู่ในมือ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ความจริง ทั้งที่เขาขายผัดมันฝรั่ง แต่วันเดียวกลับทำเงินได้มากขนาดนี้เลยหรือนี่ ?

    

    เงินมันหาง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ

    

    “ผมใช้เงินไป 4 หยวนเพื่อซื้อบุหรี่ 2 ซองสำหรับจัดการธุระ”

    

    “อีกอย่างผมใช้พื้นที่หน้าร้านน้ำชาของหวังผิงตั้งแผงขายของ ผมบอกจะให้ค่าเช่าเขาเดือนละ 30 หยวน ตอนนี้ผมจ่ายให้เขาไปหมดแล้ว”

    

    “เฝิงเยี่ยนหงช่วยผมขายของตั้งแต่เปิดร้านจนปิดร้าน ผมเลยให้เงินเธอ 3 หยวนเป็นค่าตอบแทน”

    

    “อ้อ จริงสิ ผมบอกเธอไปแล้วว่าต่อไปนี้ให้เธอมาช่วยงานผม แล้วผมจะจ่ายค่าจ้างให้เธอเดือนละ 100 หยวน”

    

    หลังจากหัวเราะแล้ว เขาก็พูดต่อ: “จากนั้น ผมได้ซื้อเนื้อติดมันไป 4 ชั่งเป็นเงิน 5.2 หยวน ซื้อเนื้อแดงไป 3 ชั่งเป็นเงิน 3.3 หยวน ซื้อกระดูกหมูไป 9 เหมา ซื้อข้าวสารและแป้งไป 2.2 หยวน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ร่ายรายการที่เขาใช้จ่ายเงินให้เธอฟังทั้งหมด

    

    “งั้นก็หมายความว่าคุณขายของได้เงินมาทั้งหมด 84.9 หยวนเลยหรือ ! ”

    

    หลินเจียอินโพล่งผลประกอบการในวันนี้ของเจียงเสี่ยวไป๋ออกมาแทบจะทันที

    

    “เมียเก่งมากเลย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ชมอย่างอดไม่ได้ ในชาติที่แล้วเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเมียของเขาจัดการบัญชีเก่งมาก เธอคำนวณได้เร็วกว่าเขาเสียอีก

    

    ถูกเจียงเสี่ยวไป๋เรียกว่าเมียไม่พอ ยังถูกชมต่อหน้าต่อตาอีก หลินเจียอินหน้าแดงแดงก่ำทันที เธอดึงมุมเสื้อผ้าของเธออย่างเขินอาย

    

    เธอเงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ ในใจพูดว่า: คุณต่างหากที่เก่ง

    

    เมื่อวานเขาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กจำนวน 340 ชั่งในราคาแค่ 1.7 หยวน วันนี้เขาลากมันเข้าเมืองไปครึ่งนึง แต่ขายได้เงินกลับมา 84.9 หยวน

    

    ผลกำไรเกือบ 100 เท่าเลยนะ

    

    เดิมทีเธอคิดว่าผัดมันฝรั่งของเจียงเสี่ยวไป๋อาจขายไม่ได้เลย เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะขายได้เงินมากขนาดนี้

    

    หากสามารถหาเงินได้มากขนาดนี้ในทุกวัน มีหวังครอบครัวของพวกเธอคงมีรายได้เป็นหมื่นหยวนในระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือน

    

    แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

    

    “คุณขายยังไงถึงได้เงินเยอะขนาดนี้ ? ”

    

    หลินเจียอินอดที่จะถามไม่ได้

    

    “วันนี้มันฝรั่งที่ผมขนเข้าเมืองขายหมดไปแล้ว ไม่อย่างนั้นผมคงขายได้เงินเยอะกว่านี้” เจียงเสี่ยวไป๋พูดโม้ พร้อมกับทำสีหน้าเหมือนอยากให้เมียชมว่าตัวเองเก่ง

    

    หลินเจียอินมองค้อนเขา ในเมื่อไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด มีอะไรที่ต้องปิดบังกัน อย่างมากพรุ่งนี้ฉันก็แค่เข้าเมืองไปกับคุณเพื่อดูให้เห็นกับตาก็ได้แล้ว

    

    เมื่อเห็นว่าเมียโกรธแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่กล้าแหย่เธอเล่นอีก เขาจึงรีบบอกเรื่องซอสสูตรลับของเขาทันที

    

    “งั้นเย็นนี้คุณทำให้ฉันกินหน่อยสิ”

    

    หลินเจียอินได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บรรยายก็เกิดความรู้สึกอยากกิน เธอจะต้องชิมผัดมันฝรั่งคลุกซอสสูตรลับที่เขาพูดถึงให้ได้ จะได้รู้ว่ามันอร่อยอย่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดเอาไว้หรือเปล่า

    

    “ครับผม”

    

    ในเมื่อเมียขอมาแบบนี้ เขาต้องทำให้เธอสมอารมณ์หมาย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ เขาผงกหัวรับคำเหมือนไก่จิกข้าวเปลือก

    

    “ให้มันได้อย่างนี้สิ”

    

    หลินเจียอินทำเป็นบ่นเขา แล้วหันหลังเตรียมจะเข้าห้องไปซ่อนเงิน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋รีบตะโกนบอกเธอ “เมียจ๋า อย่าเพิ่งเอาเงินไปซ่อนเลย คุณช่วยไปถามบ้านลุงสามให้ผมทีว่าพวกเขามีมันฝรั่งลูกเล็กขายหรือเปล่า ถ้าเขาขายก็ซื้อกลับมา”

    

    พูดจบ เขาก็พูดต่ออีกว่า “เดี๋ยวผมจะไปบ้านพ่อกับแม่สักหน่อย พอดีมีธุระจะให้พวกเขาช่วย จะได้ถือโอกาสเรียกพวกเขามากินข้าวเย็นด้วยกัน”

    

    “อืม ! ”

    

    เขาขายผัดมันฝรั่งได้เงินมาเยอะขนาดนี้ หลินเจียอินย่อมไม่ปฏิเสธ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังนำเงินก้อนใหญ่ไปซ่อนในห้องอยู่ดี ส่วนเธอพกเงินติดตัวแค่ 3-4 หยวน แล้วไปที่บ้านของเจียงไห่โป